12 Ιουν 2017

Κυπριακό: ακόμα μια Γενεύη με τον Αναστασιάδη να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, το διεθνές σκηνικό να ξεπερνά χωρίς να ασχολείται με τους ελληνοκύπριους.. και την Λήδρας να απαιτεί το ιστορικά αναπόφευκτο



Σχόλιο του τέως Αμερικανού πρέσβη για τον Αναστασιάδη όταν οδήγησε τις συνομιλίες σε αδιέξοδο με την πρόταξη. «αυτό-απορροφημένος διαχειριστής μικροπραγμάτων, με μεγάλες φαντασιώσεις αλλα χωρίς κόκκαλο να τις στηρίξει»

Αν υπάρχει ένα άτομο το οποίο μπορεί να βασιστεί κάποιος για μια έστω υποτυπώδη δημοσιογραφική κάλυψη, αυτό είναι σίγουρα ο κ. Ακιντζή: είχε αναφέρει ως είδος απλού γεγονότος [αντί ως θεάματος όπως συνηθίζει το ακριβοπληρωμένο συνεργείο του προεδρικού] ότι θα τους καλούσε ο Γκουτιέρες στην Νέα Υόρκη, και μετά ότι μάλλον θα γίνει η διάσκεψη της Γενεύης τέλη Ιουνίου. Για να είμαστε δίκαιοι και ο κ. Άιντα είναι, επίσης, ακριβής στις διατυπώσεις του. Η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής δημοσιογραφίας έχει καταντήσει ένα είδος κωμικού φερέφωνου είτε απορριπτικών υστεριών είτε απολογητών των περιστροφών του Αναστασιάδη γύρω από τον εαυτό του. Το απορριπτικό σενάριο είναι πληκτικά επαναλαμβανόμενο – ο «σουλτάνος», ο «εγκάθετος» μπλα μπλα, λες και αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν, εγκεφαλικά πλέον, να αντιληφθούν την εικόνα γύρω τους. Η από την άλλη η εξίσου παιδική εικόνα του Σοφοκλέους, του υπεύθυνου επικοινωνιακής πολιτικής του προεδρικού, ότι ο Αναστασιάδης .. «πέτυχε κορωνίδες» με την προβολή της ασφάλειας [δηλαδή ότι θα συζητηθεί πρώτη] είναι δείγμα απλοϊκής πια κομματικής προπαγάνδας..

Στην Νέα Υόρκη οι συνομιλίες επανήλθαν εκεί από όπου προσπάθησε να διαφύγει ο Αναστασιάδης με την «πρόταξη»
Επί της ουσίας, ο Γκουτιέρες κάλεσε τους δυο ηγέτες, και βγαίνοντας από τη συνάντηση ανακοίνωσε νέα συνάντηση στη Γενεύη. Το περιεχόμενο ήταν σαφής η υπαναχώρησή, η επιστροφή στο αρχικό σημείο μηδέν του Αναστασιάδη.

Θα συζητηθεί πρώτα το θέμα της ασφάλειας [γιατί να γίνει συνάντηση στη Γενεύη με τις εγγυήτριες αν δεν θα συζητηθεί αυτό ατού θέμα;] αλλά παράλληλα θα συζητούνται όλα τα θέματα «αλληλένδετα», όπως είχε συμφωνηθεί το 2014. Η θέση/όρος του Αναστασιάδη ότι θα έπρεπε να συζητηθούν και να συμφωνηθούν πρώτα το θέμα της Ασφάλειας και του εδαφικού πριν προχωρήσουν σε άλλα κεφάλαια – χωρίς δηλαδή αλληλένδετη διαπραγμάτευση, απλώς απορρίφθηκε και εγκαταλείφθηκε.
Ευγενικά ο Ακιντζή ως ώριμος άνθρωπος δεν πρόβαλε το όλο θέμα  σαν επιβεβαίωση της θέσης του - όπως θα μπορούσε. Άφησε χώρο στον Αναστασιάδη και το συνεργείο των δημοσιογράφων του να φτιάξουν θέαμα ότι δήθεν κάτι πέτυχε. Πλήρης αναδίπλωση ήταν. Την ίδια απόφαση θα μπορούσε να την είχαν πάρει 2 μήνες πριν. Ουσιαστικά, αναίρεσε την πολιτική της «πρόταξης» που είχε υιοθετήσει την ίδια περίοδο που έκανε την επίσης γελοία κίνηση να αναπέμψει το νομοσχέδιο για τις σχολικές γιορτές [αναιρώντας τη δέσμευση του κόμματος του στον Ακιντζή αλλά και την ελληνοκυπριακή αριστερά].  Ο Ν. Παπαδόπουλος είχε δίκαιο, όταν σχολίασε το ότι θα συζητηθεί το θέμα της ασφάλειας σαν «σπουδαία τα λάχανα»… Απλώς κάλυψη για την επιστροφή του Αναστασιάδη στο πλαίσιο το οποίο είχε υπογράψει το 2014 για «αλληλένδετη διαπραγμάτευση». Το ότι η αριστερά και οι μπλόγκερ/σχολιαστές της στο ίντερνετ προσφέρουν κάλυψη ακόμα στην ανωριμότητα και παλινδρομήσεις του Αναστασιάδη είναι τεκμήριο ηρωικής συνέπειας ίσως. Αλλά δεν αρκεί για να συγκαλύψει τα δεδομένα – ο Αναστασιάδης κέρδισε μόνο 2 μήνες καθυστέρηση και ανακάλυψε, όπως και άλλοι το 1974, ότι οι ψευτομαγκιές έχουν κόστος.
Η ανάγκη να διερευνηθεί η πραγματικότητα, αντί να αντιμετωπίζεται ο Αναστασιάδης σαν ένα μωρό που θα αγκριστεί, αν του υποδειχθεί ότι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του [αυτό φαίνεται ότι κάνουν μερικοί], αφορά και το τί μπορεί να περιμένει κανείς από την Γενεύη, αλλά και το τί συμβαίνει και εσωτερικά και εξωτερικά.



Εσωτερικές πιέσεις: η δυναμική των υποστηρικτών της λύσης
Εσωτερικά, η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη ήταν η σαφής πια διαφοροποίηση των υποστηρικτών της λύσης. Το συμβολικό κέντρο βάρους αυτής της διαφοροποίησης είναι οι συνεχόμενες εκδηλώσεις στην Ληδρας, αλλά οι προεκτάσεις του φαινομένου [στο ίντερνετ, στα πολιτικά παρασκήνια και στην καθημερινότητα] είναι ευρύτερες. Οι κινητοποιήσεις στη Λήδρας είναι εντυπωσιακές για δυο λόγους:

1.    Επαναφέρουν ένα πλαίσιο συνύπαρξης και συζήτησης υποστηρικτών της λύσης από διάφορους πολιτικούς χώρους [με ιδιαίτερο άξονα την αριστερά και τη φιλελεύθερη δεξιά, αλλά χωρίς να περιορίζεται σε αυτούς τους χώρους] που υπήρχε μετα το 2004 και κόπηκε απότομα μετα το 2011… Αλλά προφανώς υπόγεια συνέχισε να υπάρχει και να αναπτύσσεται με άξονα τις σχέσεις με τους Τουρκοκύπριους που ανέλαβαν, μετά το 2011, μια νέα μορφή πρωτοβουλίας για την ανάπτυξη του δικοινοτικού χώρου, με την εξέγερση, αυτή τη φορά, ενάντια στο εθνικό αποικισμό και υπεροψία του Ερντογάν [πριν ανακαλύψουν μερικοί τους.. σουλτάνους σαν κλισέ]

2.    Η αυτόνομη και πολυσυλλεκτική πρωτοβουλία στη Λήδρας έθεσε ξεκάθαρα ένα νέο δεδομένο – ότι εκτός από τους απορριπτικούς με κραυγές [και τις απειλές τη δεκαετία του 1990 ότι «λίγοι» μπορούσαν να ναυαγήσουν μια λύση – εννοώντας την ακροδεξιά με τους τραμπουκισμούς της] τώρα εμφανίζεται δυναμικά και η μερίδα της κοινωνίας που έχοντας ζήσει μια ντε φάκτο δικοινοτική εμπειρία από το 2003, δεν είναι διατεθειμένη να σιωπήσει. Η δικοινοτική κραυγή «θέλουμε λύση» εκφράζει ακριβώς την ανάδυση αυτού του κομματιού της κοινωνίας [το οποίο είναι και πέρα από την θεσμική αριστερά, έστω και αν συμμετέχουν αριστεροί] το οποίο δεν αποδέχεται τον διαχωρισμό και θεωρεί αυτονόητο δικαίωμα της την επανένωση.

Τις καθημερινές, οι συγκεντρώσεις είναι πιο μικρές, αλλά σταθερές, ενώ τα σαββατοκύριακα αποκτούν μια δυναμική που διαχέεται μέσω του ίντερνετ – αναγκάζοντας και τα θεσμικά ΜΜΕ να κάνουν αναφορές. Η πολλαπλάσια επίδραση αυτής της κινητοποίησης είναι εμφανής και στα σχόλια δυσφορίας απορριπτικών σχολιογραφων [όπως του Α. Μιχαηλίδη που προσπάθησε να πουλήσει δαιμονοποίηση των «νεοκυπρίων» από τη δεκαετία του 1990] αλλά και στο γεγονός ότι ακόμα και ο Ν. Παπαδόπουλος ένταξε στο προεκλογικό του και τις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου. Τώρα, πια, η λύση δεν είναι πια θέμα των πολιτικών μόνο. Αυτό φάνηκε και αυτό διαχέεται.

Η επίδραση του φαινομένου στον Αναστασιάδη είναι μάλλον σαφής. Νοιώθει πια διαρροή και από τους υποστηρικτές της λύσης, άρα η στροφή 180ο προς τον απορριπτισμού, ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σε δημοσκοπικα ευρήματα και πρακτικές κινήσεις αποστασιοποίησης. Το ότι η εφημερίδα του κυβερνώντος κόμματος, ο Πολίτης, ρίχνει και την πιθανότητα και άλλης δεξιάς υποψηφιότητας για να …μαζέψει υποστηρικτές της λύσης που διαρρέουν είναι ενδεικτική. Και πέρα από τις κωμικές φιγούρες όπως τον Χριστοφίδη, υπάρχουν και δεδομένα ήδη όπως η ανεξάρτητη υποψηφιότητα στις δημοτικές στο Βαρώσι, αλλά και κινήσεις [μαρωνιτών, βαρωσιωτών κοκ] που δείχνουν αποφασισμένες να προχωρήσουν τη λύση από τα κάτω.

Και θα πρέπει στα θετικά του κλίματος να αναφέρει κανείς και την αποφασιστική στάση του ΑΚΕΛ που επιμένει στη λύση, παρά τις προσπάθειες υστερικής επιβολής σιωπής [με προμετωπίδα την «Εθνική ενότητα»] όπως έγινε με το ψήφισμα του ΕΛΑΜ στη βουλή, και τις περιστροφές του Αναστασιάδη. Ουσιαστικά, το ΑΚΕΛ λειτουργεί σαν ένας θεσμικός πόλος, ο οποίος έστω και με ελάχιστα ΜΜΕ στη Δημόσια Σφαίρα, κατοχυρώνει τη θέση της λύσης, όταν το κλίμα πάει να θυμίσει τις εποχές, όπου η μειοψηφιες επιβάλλονταν με τις υστερίες και τις απειλές για δαιμονοποίηση.
Έτσι, ο Αναστασιάδης εκτός από το να εναλλάσσει τη φουστανέλα με το παντελόνι, τώρα πρέπει να περιστρέφεται 180ο για τους απορριπτικούς και ξανά 180ο [ολοκληρώνοντας τον κύκλο] για τους υποστηρικτές της λύσης.

Βέβαια, το κόστος είναι πια δεδομένο – ο Αναστασιάδης θύμισε και θυμίζει στους ελληνοκύπριους πόσο αφερέγγυος είναι. Πόσο καιροσκοπικά μπορεί να συμπεριφερθεί για μικροπολιτικά η ιδιοτελή συμφέροντα [και η προεκλογική μπροστά στη λύση με φόντο τους φανφαρονισμούς του – όπως αποδείχτηκε – το 2004]. Ταυτόχρονα, έχει χάσει σαφώς και την ό,ποια εμπιστοσύνη [που ήταν εντυπωσιακά δεδομένη το 2013] εκ μέρους των τουρκοκυπρίων. Τώρα κάθε του κίνηση θα προκαλεί καχυποψία και σε αυτούς – όπως και στους ελληνοκύπριους.

Οι εξωτερικές δυναμικές: η μοναξιά της ελληνοκυπριακής φαντασίωσης για το φυσικό αέριο: όλοι τους θυμίζουν ότι πρέπει να διαπραγματευτούν και ότι δεν τους ανήκουν τα εισοδήματα σαν κοινότητα
Οι εσωτερικές πιέσεις και αβεβαιότητα για τις κινήσεις των υποστηρικτών της λύσης που δεν φαίνονται να είναι δεδομένοι – συν η εμφανής πια αδυναμία των ΜΜΕ να επιβάλουν «γραμμή» σιωπής και συγκάλυψης για τον «δικό μας ηγέτη»- είναι μόνο μια διάσταση του θέματος. Η άλλη είναι οι εξωτερικές εξελίξεις. Εδώ διασταυρώνεται το φυσικό αέριο και οι εξελίξεις ανατολικά και δυτικά. Όσον αφορά το φυσικό αέριο, εμφανώς και πάλι ο Αναστασιάδης προσπάθησε να  χρησιμοποιήσει τις γεωτρήσεις προεκλογικά. Όμως, ξαφνικά, το σκηνικό θυμίζει πάλι 2014 – προς το χειρότερο. Η Τουρκία κάνει απροκάλυπτα περιπάτους γύρω από την Κύπρο και κανένας ξένος παράγοντας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την ελληνοκυπριακή θέση. Ο Λαβρώφ στήριξε φυσικά την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά υπέδειξε τα διεθνή θέσμια της εποχής – οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με αμοιβαίες συζητήσεις. Ένας Αμερικανός αξιωματούχος ο οποίος έκανε δήλωση για το κυπριακό φυσικό αέριο, είπε βέβαια ότι είναι δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά αμέσως μετά τόνισε ότι τα έσοδα πρέπει να διανεμηθούν δίκαια σε όλο τον πληθυσμό – άρα και τους τουρκοκύπριους. Και μάλλον δεν εννοούσε ένα ταμείο των ελληνοκυπρίων για να εκβιάζουν. Το Ισραήλ, φυσικά, έχει τα δικά του και οι υπερφίαλες αναλύσεις για συμμαχίες κλπ., το μόνο που απέδωσαν είναι ισραηλίτες κομάντος να κάνουν ασκήσεις στην Κύπρο, στη γη φυσικά. Σε λίγο καιρό ο Αναστασιάδης μπορεί να ανακαλύψει ότι χωρίς να κερδίσει τίποτα από το Ισραήλ όσο αφορά στην ΑΟΖ, θα έχει μετατρέψει την Κύπρο σε χώρο επέκτασης της αραβοϊσραηλινής διαμάχης.

Η πιο εμφανής ωστόσο κριτική, ήταν το εκπληκτικό, για διπλωματικά θέσμια, σχόλιο του πρώην Αμερικανού πρέσβη στην Λευκωσία, το οποίο επισυνάπτεται στην αρχή. Αφαιρέθηκε μετά την δημοσίευση, αλλά τέτοιες δηλώσεις δεν είναι απομονωνόμενες. Εκφράζουν σαφώς το αίσθημα των δυτικών ότι επίσης [όπως και οι κύπριοι στο εσωτερικό] δεν μπορούν να εμπιστευθούν τον Αναστασιάδη. Και το σχόλιο ήταν από άτομο που στήριξε τον Αναστασιάδη – και αρκετά εχθρικό προς τον Χριστόφια για όσους ήξεραν τα δεδομένα.

Και μια υπενθύμιση ότι τα ασταθή «σύνορα» δεν είναι μόνο της ΑΟΖ, αλλά και τα εσωτερικά «σύνορα», αν φύγει η δύναμη του ΟΗΕ
Η πιο αποφασιστική διεθνής πίεση προς τον Αναστασιάδη ήρθε από τον ΟΗΕ που θύμισαν ότι οι περικοπές στις εισφορές των ΗΠΑ στο διεθνή οργανισμό σημαίνουν ότι θα γίνουν περικοπές και στην δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο. Επί της ουσίας με τόσα διεθνή προβλήματα το να ξοδεύει ο ΟΗΕ χρήματα για μια αποστολή σε μια γενικά εύπορη χώρα, είναι σαφώς πρόκληση για μια λογική κατανομή πόρων. Για τα κυπριακά δεδομένα, όμως, σημαίνει ότι οι ελληνοκύπριοι που φωνάζουν για τα όρια της ΑΟΖ τους, θα πρέπει μάλλον να αρχίσουν να ασχολούνται και με τα εσωτερικά προβλήματα στις διαχωριστικές γραμμές [«σύνορα»] εσωτερικά..

Και ο αποκλεισμός του Κατάρ σαν καθρέφτης για τις πολιτικές στον 21ο αιώνα…
Και καθώς αυτή η εξωτερική πίεση [και λόγω μετατοπίσεων στη Δύση] περιόρισε το χώρο για προεκλογικούς ελιγμούς, ήρθε και η κρίση στις σχέσεις Κατάρ Σαουδικής Αραβίας για να θυμίσει πόσο ανόητες είναι οι δήθεν αναλύσεις των απορριπτικών [και του Αναστασιάδη] για το ρόλο και «δύναμη» της Κυπριακής Δημοκρατίας με φόντο το μελλοντικό φυσικό αέριο. Το Κατάρ, η χώρα με το μεγαλύτερο ταμείο λόγω φυσικού αερίου, έχει μπλοκαριστεί από τους γείτονες της, και το μόνο που μπορούν να της προσφέρουν οι σύμμαχοί της, είναι στήριξη για να μην γίνει εισβολή. Και μάλιστα, η Τουρκία εμφανίζεται και πάλι σαν ένας από τους 3 βασικούς περιφερειακούς παίκτες [Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία]. Η περικύκλωση και αποκλεισμός του Κατάρ είναι πανομοιότυπος με τον τρόπο που ντε φάκτο το τουρκικό ναυτικό περικυκλώνει την Κύπρο. Και επαναφέρει το ζήτημα για το πότε θα ωριμάσει ο ελληνοκυπριακός δημόσιος λόγος για το ζήτημα των εγγυήσεων – με βάση την εμπειρία του Κατάρ [πλούσιο, αλλά γεωγραφικά περικυκλωμένο εκτός από μια κατεύθυνση] αυτοί που έπρεπε να αναζητούν εγγυήσεις για το μέλλον θα έπρεπε να είναι οι ελληνοκύπριοι. Οι ανοησίες για το «δεν είναι αποδεκτές εγγυήσεις στον 21ο αιώνα» είναι φανφαρονισμοί που καμώνονται ότι δεν βλέπουν την πραγματικότητα – αυτά που συμβαίνουν στο Κατάρ, αυτά που συνέβησαν στην Λιβύη, αυτά που συμβαίνουν στην Υεμένη, το Μπαχρέιν, τη Δυτική Όχθη στην Παλαιστίνη, δεν είναι η εικόνα του σήμερα;
Με αυτά τα εσωτερικά και εξωτερικά δεδομένα ο Αναστασιάδης σύρεται και πάλι στις συνομιλίες. Η στάση του θα εξαρτηθεί από τις εξωτερικές εξελίξεις και τις εσωτερικές τάσεις όπως θα τους τις πουν όσοι κάνουν δημοσκοπήσεις για το προεδρικό [το ξαναείπαμε ότι η σχέση του Αναστασιάδη με τις δημοσκοπήσεις είναι ανάλογη όσων πιστεύουν με πάθος στην Αστρολογία]. Από ότι έχει δείξει θα προσπαθήσει να αποφύγει τη λύση και την ανάληψη ευθυνών. Αλλά τώρα πια δεν έχει και ιδιαίτερο πολιτικό κεφάλαιο να ξοδέψει – είτε εσωτερικά, είτε εξωτερικά.

Η ώρα της λύσης… είναι τώρα η πέρασε;

Και ίσως να αξίζει να κλείσουμε με την αναφορά [στη ροή του λόγου] του Ακιντζή, ότι «ο χρόνος της λύσης», είναι πια εδώ «αν δεν έχει περάσει ήδη». Και το να έχει περάσει μάλλον αναφερόταν στην ευκαιρία του Αναστασιάδη, η γενικότερα σε αυτήν την προεκλογική περίοδο. Όμως, όλα τα στοιχεία λύσης του κυπριακού είναι ήδη στο τραπέζι – τα 4 κεφάλαια ουσιαστικά έκλεισαν με τις συγκλίσεις Χριστόφια -Ταλάτ, και τα αλλα δυο που είναι υπό συζήτηση αυτήν περίοδο δείχνουν ότι τα δεδομένα είναι εδώ: το περίφημο θέαμα της κατάθεσης χαρτών οδήγησε στα ποσοστά των δεικτών Γκουεγιάρ, και στο χάρτη που πλανιέται από το σχέδιο Γκάλι [με περισσότερο ποσοστό για τους ελληνοκύπριους τότε] στο σχέδιο Αννάν. Όσο για τις εγγυήσεις είναι πια εμφανές το αδιέξοδο της ελληνοκυπριακής πολιτικής των μη-εγγυήσεων, με βάση την οποία οι τουρκοκύπριοι [με τον προσθήκη της ανοησίας και πάλι για τον «21ο αιώνα»] θα πρέπει να εμπιστευθούν τους ευρωπαίους που δεν κουνούν το δακτυλάκι τους για το ρατσισμό και το απαρτχάιντ εναντίον των ρωσόφωνων στις βαλτικές χώρες]. Ο Ρώσος πρέσβης επανάφερε το θέμα συμμετοχής του συμβουλίου ασφαλείας στις εγγυήσεις.

Το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος και η κρίση του: Η ξεδιάντροπη διαπλοκή του κράτους της δεξιάς που προκαλεί και εσωτερική δυσφορία πια – από τα καμώματα του Χάσικου μέχρι τη χυδαιότητα της προνομιακής μεταχείρισης Νεοκλέους στο φόντο του θανάτου/φόνου του Κ. Παπακώστα [ένα ιστορικό πλαίσιο για το βαθύ κράτος της Μπανανίας, και οι εντυπωσιακές αντιδράσεις του Α. Μιχαηλίδη στον Χάσικο και της Cyprus Mail στην προσπάθεια ευνοιοκρατικής εξυπηρέτησης του Ιωνά προς τον Νεοκλέους]



Το περασμένο δεκαπενθήμερο είχαμε  δυο νέα συμπτώματα διαπλοκής των κυβερνώντων –την επίθεση των κυβερνητικών ΜΜΕ ενάντια στον Γενικό Ελεγκτή με σαφή στόχο τον έλεγχό του, και την γελοία προσπάθεια δουλοπρεπούς εξυπηρέτησης του κατάδικου Νεοκλέους από τον Ιωνά. Μια κίνηση που έφερε αμέσως σε συγκριτικό πλαίσιο τον θάνατο/φόνο του Παπακώστα. Στην ανάλυση του ακολουθεί γίνεται αρχικά μια προσπάθεια ιστορικού προσδιορισμού του φαινομένου της διαφθοράς και διαπλοκής με την ιστορική παράδοση του κράτους της δεξιάς στη δυτική περιφέρεια, και ακολούθως γίνεται μια παρουσίαση των αντιδράσεων στην συμπεριφορά των νυν και τέως αξιωματούχων της δεξιάς [του Χάσικου και του Ιωνά] από ιστορικά φιλικά ΜΜΕ [Φιλελεύθερος, Cyprus Mail] που δείχνουν και ένα ευρύτερο ξεχείλωμα του βαθέως κράτους με την ξεδιαντροπιά της επίδειξης…

Το βαθύ κράτος της δεξιάς στην δυτική περιφέρεια – και το βαθύ κράτος της ελληνοκυπριακής δεξιάς του 1948
Μια πρόσφατη διεθνής αξιολόγηση των επιπέδων διαφθοράς ανάδειξε την Κύπρο σε δεύτερη θέση σε θέματα δωροδοκίας και διαφθοράς – και αξίζει να λάβει κανείς υπό οψιν ότι η έρευνα δεν περιορίστηκε μόνο σε δυτικές χώρες – κάλυψε και την Μέση Ανατολή και την Ινδία λ.χ. Και η Κύπρος αναδείχθηκε δεύτερη με ποσοστό 82%, ξεπερνώντας και την Ελλάδα που έμεινε στο 81%, ενώ την πρώτη θέση κατέλαβε η Ουκρανία με ποσοστό 88%.[1] Τα ποσοστά είναι ενδιαφέροντα γιατί κατ’ αρχήν δεν συνάδουν με τη δυτικόφιλη λογική/ρητορική ότι όσο πιο ταυτισμένος είναι με τη Δύση ο εκμοντερνισμός τόσο λιγότερη διαφθορά και διαπλοκή [και πελατειακές σχέσεις θα υπάρχουν].  Αντίθετα και οι 3 χώρες που καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις βρίσκονται στην δυτική σφαίρα επιρροής και ταυτίσεων.

Ανάμεσα σε άλλες χώρες που έχουν ανάλογη γεω-πολιτισμική θέση, οι 3 αυτές χώρες έχουν ορισμένα κοινά: και στις 3 επιβλήθηκε σε διάφορα στάδια μετά το 1945 ένα είδος αυταρχικού [συγκεκαλυμμένου ή όχι] κράτους της δεξιάς για να διαχειριστεί η άρχουσα τάξη την κοινωνία. Και στο θεσμικό επίπεδο, αυτό το κράτος ήταν μια μεταβατική μορφή νεωτερικού κράτους – ενώ είχε, δηλαδή, την επιφάνεια των θεσμών, κάτω από την επιφάνεια συγκροτείτο ένα παραδοσιακό πλέγμα δομών εξουσίας με βάση το οποίο μια μερίδα αντιμετωπιζόταν ευνοιοκρατικά – και γινόταν έντονη προσπάθεια να χειραγωγηθεί η κοινωνία σε ένα είδος διαχωρισμού των πολιτών [με βάση πολιτισμικά/εθνικά ή πολιτικά/ιδεολογικά κριτήρια] σε κατηγορίες άλφα, βήτα κοκ…

 Η πρώτη και πιο αιματηρή επιβολή έγινε στην Ελλάδα από το 1944 μέχρι το 1949, όπου σε ένα πλαίσιο πολιτικο-ιδεολογικής γενοκτονίας της μερίδας της κοινωνίας [της αριστεράς] που ταυτίστηκε με την αντίσταση στην κατοχή, επιβλήθηκε ένα αυταρχικό καθεστώς που κυβέρνησε την χώρα με βαθύ κράτος, αλλά και επιφανειακές παρεμβάσεις αυτού του βαθέως κράτους έχει το 1974, όταν κατάρρευσε με την απόπειρα προσάρτησης της Κύπρου, την αντίσταση και την τραγωδία που προκάλεσε η τουρκική εισβολή. Η ελληνική κοινωνία απέβαλε το επιφανειακό κράτος της δεξιάς, αλλά το αίσθημα της ρουσφετολογίας, της διαπλοκής κοκ, που εφάρμοσε σαν μέσο διακυβέρνησης το κράτος της δεξιάς φαίνεται να επιβιώνει ακόμα.

Από την άλλη, η πιο πρόσφατη περίπτωση αυτού του κράτους επιβολής και διαπλοκής είναι η Ουκρανία, μια περιοχή [παρα χώρα τώρα πια] βαθύτατα διαιρεμένη, όπου, αντίθετα με την Ελλάδα, οι συνεργάτες των ναζί διώχθηκαν επί σοσιαλισμού, αλλά τους επανάφερε η Δύση μετα το 1990 και τους στήριξε στο πιο ξεκάθαρα φιλοναζιστικο πραξικόπημα της μεταπολεμικής περιόδου στο δυτικό κόσμο το 2014. Η Ουκρανία από τότε είναι και μια εμπόλεμα διαχωρισμένη χώρα, [με ένα αίσθημα ημικατοχής από τις ακροδεξιές συμμορίες στην ανατολική –πλην των αυτόνομων ήδη περιοχών-  και νοτια περιοχή που μπορεί να εκραγεί στην πρώτη ευκαιρία] αλλά επί της ουσίας, οι ολιγαρχίες που υπάρχουν σε ποικίλους βαθμούς στις περισσότερες τέως σοσιαλιστικές χώρες, έχουν ουσιαστικά δημιουργήσει προσωπικούς στρατούς τραμπούκων που εκφοβίζουν ή και εξαγοράζουν. Οι χίτες του 1944 και οι ακροδεξιοί του 2014 στην Ουκρανία λίγο διαφέρουν.

Η κυπριακή περίπτωση είναι διαφορετική με την έννοια ότι δεν βιώθηκε ένας εμφύλιος ή ένα επιτυχημένο πραξικόπημα – πλην 8 ημερών το 1974. Στην τουρκοκυπριακή κοινότητα υπήρχε περισσότερο ένα είδος αυταρχισμού, αλλά εκεί υπήρξαν και άλλες διαφοροποιητικές καταστάσεις. Αυτό, όμως, που υπήρξε στην Κύπρο από το 1948 ήταν η εμπέδωση ενός βαθέως κράτους [του οποίου τα πιο εξόφθαλμα συμπτώματα τότε ήταν στον αθλητισμό – σαν λαϊκή διασκέδαση – και στα σχολεία σαν μηχανισμό χειραγώγησης] της δεξιάς που απλώθηκε το 1958 και σε ένοπλες μορφές προσπάθειών τρομοκράτησης αντίπαλων [όπως δείχνουν οι δολοφονίες από τους μασκοφόρους και οι ξεκάθαρες θέσεις-οδηγίες Γρίβα], και ολοκληρώθηκε με το κράτος/παρακράτος του Γιωρκάτζη μετά το 1960. Για αυτό το βαθύ κράτος, οι πολίτες ήταν 3 ειδών: οι ημέτεροι, οι αριστεροί – και οι μη ελεγχόμενοι, και οι τουρκοκύπριοι. Αυτή η σαλαμοποίηση του πληθυσμού επέτρεπε την διακυβέρνηση από μια μειοψηφία. Το ότι στελέχη αυτής της μειοψηφίας [η ακροδεξιά που κυμαίνεται από το 45 μέχρι το 12%] είχαν το θράσος να απαιτούν να τους δοθεί η διακυβέρνηση και να απομακρυνθεί ο Μακάριος τον οποίο δεν ελέγχαν, ήταν εκφραστικό. Η αντίσταση στην ΕΟΚΑ β και η ήττα του πραξικοπήματος με την επιστροφή του Μακαρίου ταρακούνησε αυτό βαθύ κράτος [και εκφραστικά πήρε και μια σειρά πρωταθλήματα αριστερή ομάδα] αλλά τελικά παρέμεινε. Με την εκλογή Κληρίδη [και παρά τις όποιες προθέσεις του ιδίου] οι μηχανισμοί της δεξιάς ξανάρχισαν να δουλεύουν σε ρυθμούς βαθέως κράτους. Το ότι ήταν η διακυβέρνηση Κληρίδη που ταυτίστηκε με τον όρο «Μπανανία» είναι ίσως ενδεικτικό.

 Η επιστροφή της δεξιάς με τον Αναστασιάδη οδήγησε στην σημερινή χυδαιότητα που αγγίζει πια το όριο του ξεδιάντροπου. Δεν είναι ότι θέλουν να επιδεικνύονται – δεν φαίνονται να μπορούν να συμπεριφερθούν διαφορετικά. Το βαθύ κράτος φαίνεται να είναι μια δομή μες την οποία και αναπαράγουν σχεδόν τυφλά. Τί άλλο από τέτοια νοοτροπία ήταν η ανόητη κίνηση του συμπέθερου να βγάλει εκατομμύρια πριν το κούρεμα; Αίσθημα ατιμωρησίας και συγκάλυψης. Τί άλλο μπορεί να εξηγήσει την κωμική πια φιγούρα του Ιωνά που δρα τόσο κραυγαλέα ημετεροκρατικά που απορείς, αν μπορεί να σκεφτεί ή αν απλώς λειτουργεί από κεκτημένη ταχύτητα. Ανάλογα και γκάφες του Χάσικου, του Ρίκκου, του Χάρη κοκ.



Το κράτος της δεξιάς που καταλήγει σαν Μπανανία – η τραγωδία που μετατρέπεται σε κωμωδία
Το περασμένο δεκαπενθήμερο, αφού τα καμώματα του Χάρη με την Σάβια έγιναν το θέμα κοροϊδίας της κοινωνίας σαν σύμπτωμα νέας Μπανανίας, ήρθε μετά ο Χάσικος και ο Ιωνάς να ξαναθυμίσουν την αδυναμία τους να καταλάβουν..

Η περίπτωση του Χάσικου ήταν ενδιαφέρουσα γιατί είχε όλα τα συμπτώματα των κόλπων του βαθέως κράτους – αλλά τώρα έσκασε σαν φούσκα και γιατί δεν τα ΜΜΕ δεν ελέγχουν πια απόλυτα το δημόσιο διάλογο, και η δεξιά δεν ελέγχει, πια, όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ όπως το 2013 - αλλά και γιατί το όλο θέαμα του βαθέως κράτους είναι πιο πληκτικό στην επανάληψη του. Όπως τα γήπεδα αδειάζουν χρόνο με τον χρόνο αφού υπαρχει, πια, διάχυτη η αίσθηση ότι η ομάδα Κουτσοκούμνη [η «παράγκα» γενικότερα] στήνει μέσω διαιτησίας πρωτάθλημα, έτσι και η εικόνα της δεξιάς, είναι πια ένα είδωλο διάτρητο. Και φάνηκε έντονα..

Ο Χάσικος είτε για να προσφέρει στην παράταξη ευρύτερα [που φοβάται το διορισμένο τους, τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη, που δεν ελέγχεται πια] είτε γιατί όπως έγραψε η Χαραυγή προέκυψε νέο ζήτημα μαζί του γιατί δεν πλήρωσε φόρο για μεταβίβαση, οργάνωσε μια εκστρατεία εναντίον του Γενικού Ελεγκτή. Προφανώς, αντί να ασχολείται με το δημόσιο λειτούργημα του όταν ήταν υπουργός αναλωνόταν να βρει λεπτομέρειες για να κατασκευάσει θεάματα εναντίον πολιτικών του αντιπάλων. Έτσι έκανε και με το θέαμα της Δρομολαξιάς το 2013, όταν οι δημοσιογράφοι του Φιλελεύθερου πρόσφεραν πειθήνια, χωρίς ντροπή, τις υπηρεσίες τους.
Κατασκεύασε ένα θέαμα για μια παράτυπη αγοραπωλησία, η οποία τελικά έγινε αστυνομικούς της παράταξης του, και άρα έπεσε στα μαλακά, ενώ οι πειθήνιο δημοσιογράφοι λογοκρίναν το ότι ο κ. Χάσικος ήταν εμπλεκόμενος, αφού οικογενειακή του εταιρεία ενδιαφερόταν για ανάλογο έργο. Και μετά με μια κυρία Ελεονόρα, κατασκεύασε κατηγορητήριο [έστω και αν δεν είχε καν ειδικότητα στα θέματα] και ο Χάσικος σαν εκπρόσωπος του Ανωτάτου ανάγγελλε κατηγορίες από την τηλεόραση. Και έστειλε ανθρώπους φυλακή που δεν κατηγορήθηκαν καν ότι πήραν έστω ένα σεντ, σε μια δίκη παρωδία για την οποία υπήρχε και ηχογράφηση ότι ο Ρίκκος έστηνε κατηγορητήρια και έκανε συναλλαγές, ενώ ο δικαστής έκανε τα στραβά μάτια σε κωμικές σκηνές μαρτύρων που ανταλλάσσονταν όταν δεν βόλευε… Το ότι πέρασε εκείνο το θέαμα [πρακτικά συγκάλυψης των σκανδάλων της δεξιάς καθώς ανέβαινε στην εξουσία] πρέπει να έκανε τον Χάσικο να νομίζει ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει το σενάριο παντού. Έτσι βρήκε μια λεπτομέρεια για τον Ο. Μιχαηλίδη έστησε τα όργανα με την εφημερίδα του και τον Πολίτη που είναι απόλυτα ελεγχόμενος, και περίμενε να ..κερδίσει.

Έτσι συμπεριφέρονται οι του βαθέως κράτους: εδώ έστειλε τον Ζαννέτο και τον Τσουρή φυλακή χωρίς τεκμήρια, και χωρίς αδίκημα ουσιαστικά και άρα γιατί να ανησυχεί ότι δεν είχε τίποτα ουσιαστικό ενάντια στον Μιχαηλίδη;
Τα βρήκε μπαστούνια. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης φαίνεται να έχει αποκτήσει τη στήριξη μιας μεγάλη πλειοψηφίας που έχει αηδιάσει με το κατεστημένο των στημένων δικών. Στο facebook του Πολιτη[2] λ.χ. υπηρξε μια εντονη αντοδραση του κοινου… Και φαίνεται ότι και το κατεστημένο δεν συμβαδίζει πια με τα κόλπα του βαθέως κράτους. Μια μερίδα, τουλάχιστον, όπως ο Κ. Κληρίδης και Ο. Μιχαηλίδης σαφώς διαφοροποιήθηκαν.
Ακολουθεί πιο κάτω μια αναπαράσταση της αντιπαράθεσης, αρχικά το εξώφυλλο του Πολίτη που ήταν η αιχμή του δόρατος και σύμφωνα με τις πρακτικές της «δίκης δια του πρωτοσέλιδου» που καθιέρωσαν οι Χάσικος – Ρίκκος με την συνεργασία του Πολίτη [και του Φιλελεύθερου προηγουμένως] η δολοφονία χαρακτήρων ήταν εύκολη δουλειά. Όχι πια..
Ο Πολίτης προσφέρει υπηρεσίες



Η απάντηση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη

«Όσο μεγαλύτερο το ψέμα, και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πιστευτό γίνεται» Γκέμπελς, Υπουργός Προπαγάνδας του Χίτλερ.

Το σημερινό αήθες άρθρο του Πολίτη δεικνύει ότι, επειδή η απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα που διήρκησε όλη την βδομάδα απέτυχε, η εφημερίδα αποφάσισε να υιοθετήσει 2 μεγάλα ψέματα (μαζί με τα μικρότερα που έλεγαν όλη την βδομάδα τα οποία έπεσαν στο κενό), με την ελπίδα ότι σιγά σιγά θα πείσει τον κόσμο ότι αυτά είναι αλήθεια. Είμαι βέβαιος ότι θα τα βλέπουμε πλέον συχνά να επαναλαμβάνονται στη θλιβερή "δημοσιογραφία" τους. 

• Ψέμα αρ. 1: Ο ανήθικος Γενικός Ελεγκτής δήλωνε την ιδιοκτησία του ως χωράφι, χωρίς την αξία της κατοικίας, με αποτέλεσμα να φοροδιαφεύγει από το φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας που επιβλήθηκε το 2013. Η αλήθεια: Η αξία της κατοικίας λήφθηκε από το 2008 υπόψη στην αξία της γης και συνεπώς δεν υπήρχε φοροδιαφυγή ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΡΩ

• Ψέμα αρ. 2: Ο ανήθικος Γενικός Έλεγκτης υπέβαλε αίτηση για αγροτικό ρεύμα, ενώ φυσικά δεν είναι αγρότης!!! Η αλήθεια: Το 2000 όταν θα ηλεκτροδοτούσαμε την οικία μας, υπήρχε σχέδιο για επιχορήγηση του κόστους για να πάρεις ρεύμα στην μόνιμη κατοικία σου αν διέμενες σε αγροτικές περιοχές, στις οποίες ρητά εντασσόταν η Κοκκινοτριμιθιά. Το ρεύμα μας ήταν από την πρώτη στιγμή "ΟΙΚΙΑΚΟ" και τελικά δεν χρειάστηκε ούτε επιχορήγηση για μεταφορά ρεύματος γιατί υπήρχε κοντινή παροχή. Δηλαδή, το «αμάρτημα» είναι που μένουμε σε χωριό!!!

Τα άλλα ψέματα: Ότι δεν παραχωρήσαμε το χώρο πρασίνου (που τώρα ο Πολίτης τον ονόμασε «μικρό πάρκο» για να ακούγεται μεγαλύτερο), ότι δεν πληρώσαμε για τα πεζοδρόμια (ως εάν να έπρεπε ενώ σε όλο το χωριό έγιναν από την Κοινότητα), και ότι δεν επιτρεπόταν να κάνουμε ξύλινη στεγασιά πάνω από την οριζόντια πλάκα από μπετόν (αυτό ομολογώ είναι το πιο κουφό!!!).
Το πρόβλημα του Πολίτη, είναι πως, ενώ η θεωρία του Γκέμπελς λέει τα πιο πάνω, η λαϊκή ρήση λέει ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Και ευτυχώς στην εποχή της πληροφορίας που ζούμε, τα ποδάρια αυτά είναι ακόμη πιο κοντά. Ειδικά του Πολίτη είναι και κοντά και ξύλινα.

ΥΓ. Ντροπή στον Πολίτη να οικειοποιείται την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΣΑΠΑ. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται με την επιστολή μας ημερ. 20.10.2014 προς την Αστυνομία, την οποία παρεμπιπτόντως αποκάλυψε πρώτος ο Michalis Hadjivasilis του Φιλελεύθερου, αν και ήδη το νερό είχε μπει στο αυλάκι. Προηγουμένως, η Ελεγκτική Υπηρεσία, την οποία ο Πολίτης νοσταλγεί, είχε κάνει γαργάρα και αυτό το σκάνδαλο, όπως φυσικά και τα άλλα μεγάλα σκάνδαλα όπως του Νέου Νοσοκομείου Λευκωσίας, του ΤΕΠΑΚ, του ΣΑΛ Λευκωσίας και Λάρνακας, του κτιρίου της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, των ελικοπτέρων της αστυνομίας κλπ.

Ιδού για το ΣΑΠΑ και το απόσπασμα της απόφασης του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Πάφου:
«Ο Ανδρέας Χασαπόπουλος, (Μ.Κ.5) Διευθυντής Τεχνικού Ελέγχου της Ελεγκτικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας, υιοθετώντας την κατάθεση του ημερ. 23.10.2014, (Έγγραφο Ε) αναφέρθηκε στην εμπλοκή της υπηρεσίας του στις συνεδρίες της Βουλής των Αντιπροσώπων, οι οποίες αφορούσαν συζήτηση θεμάτων οικονομικής διαχείρισης. Μεταξύ άλλων και στη συζήτηση του θέματος της δεινής οικονομικής κατάστασης του ΣΑΠΑ, τις πιθανές ευθύνες για τη σωστή διαχείριση του οργανισμού και τις επιπτώσεις στους πολίτες. Ο μάρτυρας υπέδειξε ότι ήταν το πρόσωπο στο οποίο απευθύνθηκε ο Σαβέριος Βραχίμης, (πρόσωπο που παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες στο ΣΑΠΑ για τον σχεδιασμό/επίβλεψη της Β΄ φάσης του αποχετευτικού συστήματος Πάφου ως εκπρόσωπος των συμβούλων μηχανικών του έργου) μετά τον τερματισμό των υπηρεσιών του στο ΣΑΠΑ, προβαίνοντας σε διάφορες καταγγελίες σε βάρος του Δημάρχου, μελών του Συμβουλίου του ΣΑΠΑ και του Γενικού Διευθυντή του ΣΑΠΑ, ως επίσης του προηγούμενου Δημάρχου και προηγούμενων μελών του Συμβουλίου του ΣΑΠΑ. Το εν λόγω πρόσωπο, υπέδειξε ο μάρτυς, είχε προσπαθήσει και στο παρελθόν να καταγγείλει αυτά τα ζητήματα απευθυνόμενος στον προηγούμενο Διευθυντή Ελέγχου, χωρίς όμως να υπάρξει συνέχεια, για λόγους που επικαλέστηκε, ειδικότερα ενόψει του γεγονότος ότι μετά την πρώτη του επικοινωνία με τον προηγούμενο διευθυντή, απειλούμενος από εργολάβους σταμάτησε οποιεσδήποτε ενέργειες. Η σχετική πληροφόρηση στην οποία ο Βραχίμης προέβη στην παρουσία του μάρτυρος προς την προηγούμενη Γενική Ελέγκτρια, κα Γιωρκάτζιη, επαναλήφθηκε και προς τον νέο Γενικό Ελεγκτή κ. Μιχαηλίδη. Μετά την πληροφόρηση που ο Σαβέριος Βραχίμης οικειοθελώς προέβη προς την υπηρεσία του, η Ελεγκτική Υπηρεσία, μέσω της επιστολής ημερ. 20.10.2014, (τεκμήριο 52) απευθύνθηκε στην αστυνομία ενημερώνοντας την για το ζήτημα.»

Ο Χάσικος επέμενε περιμένοντας τη δομή της παβλωφικης υποταγής να λειτουργήσει και στο κύκλωμα που το στήριζε στον Φιλελεύθερο. Η απάντηση του Α. Μιχαηλίδη τον τσάκισε. Ήταν από τις πιο αναλυτικές – συγκριτικές αναφορές του Μιχαηλίδη [σαφώς από τα καλύτερα του κείμενα – αλλά φυσικά στο παρελθόν δεν το έκανε – τώρα έδειξε, τουλάχιστον, ότι μπορεί να βάζει τα γεγονότα και τις νομικίστικες υπεκφυγές σε πλαίσιο

Τελικά, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης πρέπει να είναι ο πιο τίμιος αξιωματούχος του κράτους. Διότι ολόκληρη κρατική μηχανή, κυβέρνηση, υπουργοί, κάποια κόμματα και κάποιες εφημερίδες ερευνούν επί χρόνια να βρουν κάτι εναντίον του για να τον εκθέσουν ή να τον προσαρμόσουν στα μέτρα τους και το μόνο που βρήκαν είναι ότι το οικογενειακό του σπίτι δεν διαθέτει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Δεν βρήκαν τίποτε άλλο εναντίον του, απελπίστηκαν και αποφάσισαν να γελοιοποιηθούν και να αναδείξουν αυτό το ζήτημα (χτες κύριο θέμα στην εφημερίδα Πολίτης) πιστεύοντας ότι υπάρχει πιθανότητα να τον εκθέσουν, έστω και με αυτό το γελοίο γεγονός. Και γιατί είναι γελοίο; Διότι, η σύζυγός του, στην οποία ανήκει το σπίτι, έκανε αίτηση για το πιστοποιητικό από το 2014 και ακόμα περιμένει απάντηση (Μάλλον, η Ελεγκτική Υπηρεσία πρέπει να ερευνήσει τώρα γιατί αυτή η καθυστέρηση). Αλλά και γιατί πιστοποιητικά τελικής έγκρισης δεν έχουν δεκάδες χιλιάδες κτήρια στην Κύπρο. Είναι ένα από τα εγκλήματα των κρατικών υπηρεσιών, που αδυνατούν να εφαρμόσουν τις νομοθεσίες με τρόπο ώστε να εξυπηρετούν τους πολίτες. Κτίζει, για παράδειγμα, ο πολίτης το σπίτι του αλλά δεν μπορεί να το κατοικήσει αν δεν έχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Το οποίο, όμως, καθυστερεί τόσο πολύ, χρόνια ολόκληρα, που αναγκάζει τους πολίτες να κατοικούν πρώτα στο σπίτι τους και μετά να ζητούν το πιστοποιητικό. Έτσι φτάσαμε σε ένα χάος κυριολεκτικά. Σε τέτοιο βαθμό που το υπουργείο Εσωτερικών δυο φορές έκανε εκστρατείες για να πείσει να υποβληθούν αιτήσεις για πιστοποιητικά με αντάλλαγμα να νομιμοποιηθούν κατασκευαστικές παρανομίες, όπως αυθαίρετες καλύψεις σε βεράντες, επιπρόσθετα δωμάτια εκτός σχεδίων κ.λπ. Αυτοί, όμως, που νομίζουν ότι είναι έγκλημα να μην έχει αυτό το πιστοποιητικό ένα σπίτι, τι θα έπρεπε να λένε που δεν το έχουν εκατοντάδες ξενοδοχεία, ίσως και όλα τα ξενοδοχεία, και δεκάδες κυβερνητικές υπηρεσίες ή και ολόκληρα υπουργεία; Να θυμίσουμε μόνο τους καβγάδες για το κτήριο του Τμήματος Αλιείας, στο τέλος του 2015, όταν ο ιδιοκτήτης έβαλε λουκέτο και δεν επέτρεπε στους υπαλλήλους να εισέλθουν, λόγω διαφορών στα ενοίκια με την κυβέρνηση. Το ενοικίαζαν από το 2007 και όταν έγιναν οι καβγάδες, έλεγαν ότι δεν έχει ούτε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Το χρησιμοποιούσαν, όμως, μια χαρά χωρίς πιστοποιητικό και το θυμήθηκαν για να πιέσουν τον ιδιοκτήτη στα ενοίκια. Και είναι προφανές ότι αν το πιστοποιητικό αυτό είναι απαραίτητο για τις ιδιωτικές κατοικίες, είναι πολλαπλάσια απαραίτητο για τα κτήρια δημόσιας χρήσης, όπως είναι τα κυβερνητικά ή οι δημόσιες πισίνες (των ξενοδοχείων π.χ.), τώρα που καλοκαιριάζει, αφού το 75% δεν έχει πιστοποιητικό, σύμφωνα με στοιχεία των τοπικών Αρχών που δημοσίευσε ο Φιλελεύθερος. Αλλά, δεν σκοτίστηκε κανένας για όλα αυτά, σκοτίστηκαν για το σπίτι του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Και, μάλιστα, με τρόπο που ολοφάνερα στοχεύει στο κύρος και την υπόληψή του. Και με παραμύθια. Επειδή, λένε, δεν έχει το πιστοποιητικό, πληρώνει χαμηλότερα τέλη στην κοινότητα Κοκκινοτριμιθιάς. Παρότι είναι γνωστό ότι τα τέλη δεν έχουν σχέση με αυτό το πιστοποιητικό αλλά με την αξία του ακινήτου. Και φαντάσου, έστω και με αυτό το ψέμα, πόσο απελπισμένοι είναι οι επικριτές του, να διαδίδουν ότι κοτζάμ Ελεγκτής καταδέχτηκε να κάνει απάτη για να γλυτώσει καμιά εικοσιπενταριά ευρώ τον χρόνο.
Ακούμε συχνά το εφεύρημα ότι ο Ελεγκτής πρέπει να ελέγχεται. Φαίνεται, όμως, ότι ειδικά αυτός ο Ελεγκτής ελέγχεται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κρατικό αξιωματούχο. Τόσοι πολλοί και τόσο εξονυχιστικά ψάχνουν να βρουν κάτι εναντίον του που ανακάλυψαν ακόμα και την απουσία του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Αν έβρισκαν τίποτε πιο σοβαρό, θα τον είχαν ήδη στείλει φυλακή. Διερωτώμαστε πόσο πιο χαμηλά μπορούν να πέσουν δημοσιογράφοι και πολιτικοί.

Παράλληλα ο Ιωνάς προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί έκανε τόσο ντόρο για να βγάλει τον Νεοκλέους από την φυλακή, ενώ δεν επέτρεπαν στον Παπακώστα ούτε καν το Πάσχα να πάει εκκλησία..
«Ποια θα ήταν η ευθύνη του αν γινόταν οτιδήποτε αν το συγκεκριμένο πρόσωπο, λόγω αυτής της παράλειψης, έμενε παράλυτο ή για κάτι χειροτερο, διερωτάται ο Ιωνάς.
Άρα παραδέχεται ευθύνη για τον θάνατο του Παπακώστα.»                       Μαρίνα Σάββα
Στην περίπτωση του Ιωνά η κριτική ήταν και πάλι σαρκαστική στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά οι εφημερίδες κράτησαν απόσταση. Φαίνεται ότι ο κ. Νεοκλέους και οι σχέσεις του στα ΜΜΕ είναι πιο πειστικά. Αλλά η Cyprus Mail, η οποία φαίνεται να έχει μια αυτονομία από τους δικηγορικούς κύκλους, είχε να ξεκάθαρο σχόλιο για το πώς αυτή η κωμική ιστορία δουλοπρεπούς εξυπηρέτησης του μεγαλοδικηγόρου, ήταν ένα ακόμα κορυφαίο σύμπτωμα διαπλοκής… Αλλά όπως και οι άλλοι δεν άγγιξαν την εξόφθαλμη συγκριτική περίπτωση του Παπακώστα. Έχουν διάφοροι τις ενοχές τους για εκείνο το φόνο/θάνατο..

Το άρθρο της Mail
THE GOVERNMENT seems to be going out of its way to prove that the state does not treat everyone equally. The decision to move a prominent lawyer, sentenced to two-and-a-half years in prison for corruption, to the Eoka rehabilitation centre, supposedly for urgently needed dental treatment, was beyond belief. It was the type of decision that turns our state into a laughing stock, making a mockery of the idea of rule of law.

The lawyer, Panayiotis Neocleous, according to an announcement by Akel, appeared before a medical council twice in the space of a week. At the first council, his request for a transfer to the rehabilitation centre in his hometown, because of back problems, was rejected. At the second council, he requested a transfer for tooth implant treatment and was approved, which seemed a ludicrous decision however it was viewed.

How many people check into a clinic to have teeth implants? And for how many other prisoners had teeth implants been used as a reason to have them move out of prison and into better accommodation? What is even more absurd is that the rehabilitation centre takes care of people that had suffered a stroke or similar ailments, but does not provide dental services.

A room at the rehabilitation centre would, reportedly, be turned into a cell and have police guards posted outside. This is part of the theatre being staged by the government for which the taxpayer will have to pick up the bill. The lawyer has been moved out of the prison to a private room in medical centre so we doubt there is a risk of him escaping. His escape from prison has taken place ‘lawfully’, with the blessing of our government, which had tried to keep the matter a secret, as if it were possible.

This bizarre decision has come under no criticism, only Akel of the opposition parties taking up the issue and accusing the government of double standards, which was a mild way of putting it. This was not just a case of double standards, but a case of granting unheard of privileges to a prisoner by a government which makes a habit of helping out its own, especially the close friends and supporters of the president.

We may have thought that the idea of equality before the law had become firmly established and that our institutions treated all citizens in the same way, but we were wrong. To paraphrase Orwell, some people are more equal than others.http://cyprus-mail.com/2017/06/02/view-not-just-another-case-double-standards/

Και το τεκμήριο της μικροπρέπειας του κράτους της δεξιάς που δεν μπορεί να αλλάξει νοοτροπία. Το ήθος το αποκτά κανείς και μερικές νοοτροπίες δεν το επιτρέπουν: όταν οι ακροδεξιοί βρήκαν το πτώμα του Άρη Βελουχιώτη, του πρωτοκαπετάνιου της αντίστασης, έκοψαν το κεφάλι και το περιφέραν σαν ένδειξη της μικροπρέπειάς τους – ο Νικόλας Ιωαννίδης επισκέφθηκε τον Παπακώστα, τον άνθρωπο που τα έβαλε και με τους Βρετανούς, και με το πραξικόπημα και με την εισβολή [όταν άλλοι έτρεχαν να κρυφτούν] για να του κάνει επίδειξη εκβιασμού ότι καταδικάστηκε γιατί δεν έκανε δήλωση ενοχής του Χριστόφια… Ποιό κράτος επιτρέπει σε τέτοιες νοοτροπίες ανωριμότητας να καμώνονται ότι έχουν δικαστική και πολιτική εξουσία ατιμώρητοι;




Υπάρχει κανένα κατάλοιπο εκείνης της υποτιθέμενης «προοδευτικής» αστικής τάξης του Ζιαρτίδη; [η εν δυνάμει υποψηφιότητα του κ. Σπανού είναι μια ακόμα ερώτηση για το τι είδους αστική τάξη έχουμε]


«..από την δεκαετία του 1950 και εδώ η εργοδοτική τάξη εγκαταλείπει την έντονη αντίδραση της στο συνδικαλιστικό κίνημα και ακολουθεί μια τακτική συνεννόησης και συνεργασίας. Είναι για αυτό που κάποτε μιλώντας σε ένα επετειακό συνέδριο της ομοσπονδίας εργοδοτών και βιομήχανων Κύπρου είπα ότι ένας από τους παράγοντες της επιτυχίας των συνδικαλιστικών αιτημάτων είναι και το γεγονός ότι έχουμε στην Κύπρο μια φιλοπρόοδο τάξη εργοδοτών. Αυτή η δήλωση μου προκάλεσε την επίκριση των δογματικών… Είχα προσέξει από τότε ότι μέσα στην ομάδα των εργοδοτών… ένας σημαντικός αριθμός προερχόντουσαν από την εργατική τάξη.»
Α. Ζιαρτίδης στην άτυπη βιογραφία του «Χωρίς φόβο και πάθος»


Η απόφαση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ να εισηγηθεί στη βάση του κόμματος την υποψηφιότητα του κ. Μ. Σπανού δεν προκάλεσε μέχρι τώρα ιδιαίτερες αντιδράσεις – ίσως και γιατί ο ίδιος είναι άγνωστος και μπορεί να κριθεί μόνο αφού μιλήσει. Είναι ενδιαφέρον πάντως ότι μέχρι τώρα ο φιλελεύθερος έχει μια κάπως ισορροπημένη στάση δημοσιογραφικά, ενώ φυσικά στις στήλες ξεκίνησαν τα όργανα να αναζητούν τρόπους επίθεσης – μια απολογήτρια της διαπλοκής του κ. Χάσικου άρχισε να ανησυχεί για το «Μάικ και Μιχάλης», ενώ ένας άλλος που πρωτοστάτησε μαζί με όλο τον συντακτικό team στη λογοκρισία των ευθυνών των τράπεζων, «ανησυχεί», τώρα για τον ..νεοφιλελευθερισμό. Στον εξωθεσμικο χώρο μάλλον υπαρχει είτε αναμονή, είτε κριτική υποδοχή.[1]

Ο κ. Σπανός θα κριθεί, βέβαια, από την προεκλογική του. Αλλά έστω και αν έρχεται από συμμετοχή [σαν γαμπρός] σε επιφανή αστική οικογένεια, θα δεχθεί επιθέσεις γιατί κατεβαίνει σαν υποψήφιος της θεσμικής έστω αριστεράς. Οπότε είναι ενδιαφέρον να δούμε και γιατί το κανει ο ίδιος. Από την πλευρά του ΑΚΕΛ η επιλογή δεν είναι και τόσο παράξενη. Ιστορικά, το ΑΚΕΛ ως η βασική θεσμική μορφή του κινημάτων περιλαμβανομένου και του εργατικού κινήματος στην ελληνοκυπριακή κοινότητα υποστήριζε υποψήφιους που δεν ανήκαν στον χώρο του, ως απόπειρα διάχυσης ιδεών και ρηγμάτων στους τεχνητούς διαχωρισμούς που έφτιαχναν διάφορες μορφές εξουσίας και βαθέως κράτους.

Το ΑΚΕΛ ιστορικά εισηγείτο αυτό που θεωρούσε υποψηφιότητες ενότητας και διάχυσης θεματικών
Η πρώτη υποψηφιότητα του ΑΚΕΛ για κάποιο ανώτατο αξίωμα ήταν του Λεόντιου για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο το 1947. Ο Λεόντιος δεν ήταν αριστερός [αντίθετα αριστερός ήταν ο ψηφισμένος ηγούμενος Μαχαιρά, ο Γρηγόριος, ο οποίος μάλιστα, είχε και τη φωτογραφία Μάρκου Βαφειάδη του ηγέτη των ανταρτών του ΔΣΕ, στο κελί του][2] αλλά στηρίχθηκε έντονα από την αριστερά ως είδος συμβιβασμού και ως εκφραστής της ενότητας. Ανάλογα μπορεί να πει κάποιος και για τον Ιωάννη Κληρίδη, τον οποίο στήριξε η αριστερά το 1960 σαν υποψήφιο απέναντι στον Μακάριο.  Ο κ. Κληρίδης σαφώς μέλος του κατεστημένου, θα μπορούσε να ονομαστεί κεντρώος αστός μεταρρυθμιστής. Ακολούθως, το ΑΚΕΛ στήριξε τον Μακάριο και για εξωτερική του πολιτική και για την εσωτερική [και ως σύμβολο εκδημοκρατισμού και ως σύμβολο που νομιμοποίησε την θεσμοποιήση του κοινωνικού κράτους, όπως το περιέγραψε ο Ζιαρτίδης]. Ακολούθως, ούτε ο Σπύρος Κυπριανού, ούτε ο Βασιλείου, ούτε ο Ιακώβου, ούτε ο Τάσσος ήταν αριστεροί. Με εξαίρεση τον Σπύρο που παραβίασε τη συμφωνία για το μίνιμουμ πρόγραμμα, οι περισσότεροι υποψήφιοι του ΑΚΕΛ ΄προσπάθησαν να είναι συνεπείς στις συμφωνίες μαζί του – και αυτό αφορά τόσο τον Βασιλείου, όσο και τον Τάσσο. Ο μόνος ουσιαστικά αριστερός πρόεδρος ήταν ο Χριστόφιας – αλλά ακόμα και αυτός εκλέγηκε με μια πλατφόρμα ενότητας για τη λύση. Το ότι ακολούθως η οικονομική κρίση, αλλά και η αντίδραση του βαθέως κράτους της δεξιάς τον οδήγησε και σε μια εξ’ανάγκης ταξική αντιπαράθεση είναι σαφώς μια ιστορική παρακαταθήκη για την αριστερά, η οποία θα είναι σημείο αναφοράς στο μέλλον. Είναι, όμως, κωμικό αυτοί που πρωτοστάτησαν στην ταξική επίθεση ενάντια στον Χριστόφια να ..θέλουν σήμερα αριστερό ή ταξικό συνειδητό υποψήφιο..

Για να κατανοηθεί η τάση του ΑΚΕΛ για ενότητα θα πρέπει να δει κάποιος και τις συγκυρίες, αλλά και το εξελικτικό πλαίσιο της νεότερης κυπριακής ιστορίας, και πως το ΑΚΕΛ κατάφερε έστω και από μια θέση αποκλεισμού από την εξουσία, να προωθει [και να πετυχαινει] ένα είδος ηγεμονίας από τα κάτω.

Το θέμα είναι, βέβαια, τί συγκυρία υπαρχει σήμερα. Είναι γεγονός ότι οι θέσεις που στήριξε η κυπριακή αριστερά στα πέτρινα χρόνια της επικής της ιστορικής στιγμής [2008-13] εμφανίζονται διάχυτα πια και ως διλήμματα εξουσίας [Ελλάδα] και ως ανάδυση και πάλι της ιστορικής αριστεράς [Βρετανία, Ισπανία κοκ].

Όμως, στην Κύπρο υπαρχει και το κυπριακό για το οποίο η αριστερά έβαλε τον εαυτό της μπροστά και δέχθηκε τις επιθέσεις τότε – για να φτάσουμε σαν κοινωνία στις συγκλίσεις Χριστόφια Ταλάτ που είναι η βάση και των σημερινών συνομιλιών. Όμως, αν είναι σοφό να βάλει η κυπριακή αριστερά όλα της τ’ αυγά στο καλάθι της λύσης σε αυτήν την συγκυρία, είναι κάτι που θα φανεί. Είναι εμφανές [και ήταν και στον κ. Χριστόφια, όταν ήταν πρόεδρος] ένα αίσθημα ενοχής για το όχι του 2004. Αλλά η ελληνοκυπριακή αριστερά ξόφλησε με το τσιμέντωμα των συγκλίσεων και η ενοχή είναι περιττή. Και η τουρκοκυπριακή κοινότητα έκανε το λάθος να εκλέξει τον Έρογλου το 2010. Ίσως όλα να ήταν διαφορετικά σήμερα αν επανεκλεγόταν ο Ταλάτ. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις.
Μπορεί, λοιπόν, η αριστερά να στηρίξει την κ. Σπανό;
 

Η περίοδος που η κυπριακή αστική τάξη απέτυχε μεν να αρθρώσει αυτόνομο λόγο στο κυπριακό, αλλά τουλάχιστον στις ταξικές διαπραγματεύσεις έμαθε από την ταξική σύγκρουση του 1948, και από την ιστορική συνείδηση της εργατικής τάξης…
Ο Ζιαρτίδης είχε αποκαλέσει, όπως φαίνεται και στο αρχικό κείμενο, τους κύπριους αστούς προοδευτικούς [φιλοπροόδους] γιατί, έλεγε, μετά τη μεγάλη σύγκρουση του 1948, οργανώθηκαν και αυτοί σε είδος συνδέσμων, όπως οι συντεχνίες, και έδειχναν κατανόηση στα αιτήματα των εργαζόμενων. Ο κ. Ζιαρτιδης δέχθηκε κριτική για αυτές του τις απόψεις και σαφώς αν ζούσε σήμερα θα αντιλαμβανόταν την αβάσταχτη αθωότητα τέτοιων αντιλήψεων. Από την άλλη ιστορικά μιλώντας, υπήρξε όντως μια εποχή που η αστική τάξη, όχι από καλή προαίρεση αλλα από συνείδηση των δικών της συμφερόντων προσπάθησε να συνεργαστεί με την εργατική τάξη και τις οργανώσεις της...Ο Ζιαρτιδης ερμήνευε την συγκυρία σαν ιστορική τάση…

Και στην Κύπρο, αλλά και ευρύτερα μετά το 1950, η αστική τάξη, υπό τον φόβο της επανάστασης ή του σοσιαλιστικού μπλοκ ότι έπρεπε να σεβαστεί τους εργαζομένους. Και έτσι, φτιάχτηκε το κράτος ευημερίας. Όμως, αυτό το κράτος άρχισε να ξηλώνεται μετα το 1980. Στην Κύπρο, αυτή η επίθεση ξεκίνησε ουσιαστικά με την οικονομική κρίση, το 2011 και συνεχίστηκε μετά επί προεδρίας Αναστασιάδη. Είναι γεγονός ότι παρά την τρόικα και παρά τους Αβέρωφ, Χ. Γεωργιάδη κοκ τελικά δεν πέρασε η πλήρης ατζέντα του νεοφιλελευθερισμού. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν προχώρησαν, και τα δικαιώματα των εργαζομένων, έστω και επί τρόικας δεν καταργήθηκαν, αλλά παγοποιήθηκαν χάρις στο γεγονός ότι τη διαπραγμάτευση την έκανε βασικά ο Χριστόφιας το φθινόπωρο του 2012. Και μετά η οργισμένη εξέγερση του Μαρτίου του 2013 ενάντια στην απόπειρα κοινωνικοποίησης των ζημιών με το καθολικά κούρεμα λειτούργησε ως είδος απειλής απέναντι στην εξουσία.

Η οικογένεια Λανίτης και η μορφή του Ν. Λανίτη του συγγραφέα του έργου «η Μοίρα μας» του αστικού μανιφέστου για τη λύση του κυπριακού, που δεν τόλμησε να στηρίξει πολιτικά η τάξη του…
Ο κ. Σπανός, αν επιλεγεί τελικά, θα είναι ο δεύτερος επιχειρηματίας που επιλέγει ως υποψήφιο το ΑΚΕΛ μετά τον Βασιλείου. Η οικογένεια στην οποία παντρεύτηκε έχει ενδιαφέρουσες πολιτικές καταβολές. Ο παππούς Λανίτης, όπως τον περιγράφει ο Πλουτής Σέρβας[3] ήταν ξεροκέφαλος πλούσιος [προτιμούσε να πουλά τα προϊόντα του στο πεζοδρόμιο, παρά να πληρώνει δημοτικό φόρο] αλλά άφησε και ένα αίσθημα σεβάσμιας αξιοπρέπειας στο τέλος της ζωής του, όταν αποσύρθηκε μόνος του με την νοσοκόμα του σε ένα ξενοδοχείο της πόλης. Ο Ν. Λανίτης ίδρυσε το «κόμμα της προόδου» τη δεκαετία του 1940 και έγραψε ένα αξιοσημείωτο βιβλίο για τον Συνεργατισμό. Είναι πολύ πιο γνωστός για μια σειρά κειμένων του το 1963 με τίτλο Our Destiny, το οποίο θεωρείται το πραγματικό μανιφέστο μιας φιλελεύθερης [με την κεϋνσιανή έννοια] κεντροδεξιάς. Σε ενα ιστορικό πλαισιο, επειδή δεν κατάφερε η αστική τάξη να δημιουργήσει ένα είδος πολιτικού λόγου δικού της απέναντι στον σκοταδισμό της άκρας δεξιάς και τη ρουσφετολογία άλλων πτερύγων της δεξιάς, ο λόγος του κ. Λανίτη είναι φωνή βοώντας εν τη ερήμω. Σαφώς, δεν εισακούστηκε. Όμως, όπως έγραψε ο Ζιαρτίδης, τουλάχιστον στα οικονομικά θέματα, η αστική τάξη κατάλαβε ότι έπρεπε να συμβιβαστεί.

Ο κ. Σπανός σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να εκφράζει και ένα είδος ιστορικής ωριμότητας της αστικής τάξης για το κυπριακό [κάτι που έκφρασε και ο Βασιλείου] αλλα στις ταξικές σχέσεις μπορεί ο κ. Σπανός να καταλάβει ότι είναι τα λαϊκά στρώματα που είχαν αυτό που δεν είχε η τάξη του – ιστορική συνείδηση; Αν είχαν, ίσως να μην είχαν συμπεριφερθεί τόσο ανόητα το 2010-11.. Και ίσως και στο κυπριακό να μην χρηματοδοτούσαν για δεκαετίες την ακροδεξιά κάτω από την επιφάνεια του Κληριδισμού στο κατ’ εξοχήν κόμμα της αστικής τάξης, τον ΔΗΣΥ..

Σε τελική ανάλυση, ο κ. Σπανός δεν θα εκφράζει απλώς τον εαυτό του – θα είναι και αυτός ένα κοινωνικό προϊόν. Και θα απαντήσει το ερώτημα αν η τάξη του, έχει ακόμα άτομα που κατανοούν εκείνο το πνεύμα που κάπως ίσως υπερβολικά ο Ζιαρτίδης αποκάλεσε προοδευτικό. Αλλά πάλι και ο πεθερός του κ. Σπανού αυτήν την οπτική πρόβαλε. Αλλά ήταν μοναχικός και στην εποχή του..Και η κυπριακή αστική τάξη δεν έχει να επιδείξει συχνές στιγμές τόλμης η ικανότητας να αντιληφθεί τα δεδομένα με ιστορική συνείδηση – έστω και για να συνειδητοποιήσει τα ιστορικά της συμφέροντα…Υπήρξε τόσο ανίκανη, που ακόμα και το όραμα της ανεξαρτησίας το ανέπτυξαν τελικά οι ταξικοί και ιδεολογικοί της αντίπαλοι – οι προλετάριοι κομμουνιστές – ενώ οι αστοί έτρεχαν για νομιμοποίηση στο παρελθόν και στην λαγνεία της εξουσίας από το εξωτερικό.

Οπότε με ιστορικούς ορούς, το ζήτημα με τον κ. Σπανό είναι και ερώτημα ωρίμανσης της αστικής τάξης – αν μπορεί, αν έχει ωριμάσει και αν …
Θα δείξει




[1] Αξίζει να αναφερθεί το ρητορικό ερώτημα του Haji mikewhere is the Cypriot Corbyn?”, όπως και η πιο έντονη κριτική για την παρουσίαση του κ, Σπανού στο Σίγμα από την Μαρία Μηλιώτη.
[2] Φίφης Ιωάννου, έτσι ξεκίνησε το κυπριακό.
[3] Πλουτής Σέρβας, Τα προικιά της πόλης