23 Οκτ 2017

Ενώ η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής πολιτικοοικονομικής ελίτ αγωνίζεται ακόμα να διατηρήσει ένα τείχος αναμεσά στο εσωτερικό και το εξωτερικό για να μην φαίνονται οι αντιφάσεις της, αλλά και ο συρρικνωμένος νομικο-πολιτικος χώρος στον οποίο καταδικάζουν την ελληνοκυπριακή κοινότητα [προφανώς μερικοί θεωρούν τα δικηγορικά γραφεία και τους πελάτες τους το πιο ουσιαστικό δεδομένο πια – παρά την κοινωνία και την πραγματικότητα γύρω της]



Οι εξελίξεις γύρω από την Κύπρο, και το κυπριακό, διαμορφώθηκαν στο εξωτερικό τις τελευταίες εβδομάδες. Στο εσωτερικό πέρα από την χωρίς νόημα φούσκα της κυβέρνησης ότι θα στείλει συνταγμένες της βόρειας ΑΟΖ στον ΟΗΕ - η ΑΟΖ καθορίζεται από τις εμπλεκόμενες χώρες – μια τέτοια επιστολή θα είναι ανάλογη των επιστολών του Αναστασιάδη μετα το Κραν Μοντανα. Ούτε καν 10 λεπτά δεν ασχολήθηκε μαζί του ο Γκουτέρες όταν διασταυρώθηκαν στον ΟΗΕ.

Οι εξελίξεις ανατολικά – η αυτονόμηση /αναβάθμιση της Τουρκίας και η αποτυχημένη επένδυση στους χαμένους, όπως το Ισραήλ, που συμπεριφέρεται όμως με υπεροψία απέναντι στους κυπρίους ιθαγενείς παίζοντας σε δυο ταμπλό
Οι εξελίξεις ανατολικά της Κύπρου μετα την, σε μεγάλο βαθμό, ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Συρία και την ήττα των κούρδων στο βόρειο Ιράκ από τον ιρακινό στρατό φαίνεται να οδηγούνται σε ένα είδος σταθεροποίησης των συνόρων. Η επέμβαση της Τουρκίας στην περιοχή του Idlib στην βόρεια Συρία εμφανίστηκε σαν μέρος της διαδικασίας σταθεροποίησης – και έτσι η Τουρκία παίζει τωρα τον ρόλο του ελέγχου της συγκεκριμένης περιοχής «αποκλιμάκωσης» για να αποφευχθεί η κυριαρχία ακραίων ισλαμιστών αναμεσά στους ηττημένους ένοπλους που μεταφέρονται εκεί. Ομως η Τουρκία ακριβώς λόγω των κούρδων, επιμένει πια στο παραβιαστώ των συνόρων. Γενικά φαίνεται να διαμορφώνεται ένα τρίγωνο περιφερειακής συμμαχίας με οικονομικές και πολιτικές προεκτάσεις: Ιραν-Τουρκια-Ιρακ και αναπόφευκτα Συρία, που είναι και το πιο κοσμικό καθεστώς. Η οικονομική διάσταση αφορά σαφώς του αγωγούς ενέργειας με την Τουρκία να είναι ο κεντρικός κόμβος πια. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η κουρδική κίνηση για ανεξαρτησία αποδείχθηκε μπούμερανγκ – η ιρακινή κυβέρνησης ανακατάλαβε ευκολά το Κιρκουκ και οι νέα συμμαχία [Τουρκίας – Ιράν] ξεκαθάρισε την αδυναμία του κουρδικού θύλακα να κινηθεί οικονομικά αφού δεν έχει δική του έξοδο προς την θάλασσα..

Η Κυπριακή Δημοκρατία παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις προφανώς αμήχανα. Η σχεδόν μονοδιάστατη τα τελευταία χρόνια επένδυση [ η/και εξάρτηση] στο Ισραήλ αποδεικνύεται λανθασμένη κίνηση. Το να έχει κανείς σχέσεις με όλους είναι φυσικά βοηθητικό – αλλα η ήττα των κούρδων του βορείου Ιράκ είναι και ήττα του Ισραήλ που ξελέπιζε να φτιάξει ένα τοπικό σύμμαχο. Επένδυε επίσης στους ισλαμιστές της Συρίας για παρατεταμένο εμφύλιο. Στα νέα δεδομένα το Ισραήλ, είναι και παλιν απομονωμένο. Ιδιαίτερα απέναντι στο σκηνικό που διαμορφώνεται με συμμαχίες χωρών που μερικές έχουν πυρηνικές προοπτικές [Ιράν], διεθνή προστασία από μεγάλη δύναμη [Συρία] και γενικώς πλήρη αυτονομία από την Δύση πια όπως δείχνει και η πορεία της Τουρκίας, η /και οικονομικό βάρος όπως το Κατάρ.

Και ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία φάνηκε να βάζει αυξανόμενα τα αυγά στο συγκεκριμένο καλάθι, το Ισραήλ ποτέ δεν επένδυσε μονοδιάστατα. Το επεισόδιο όπου εμποδίστηκαν επισκέπτες στο αεροδρόμιο Λάρνακας να κατέβουν όταν είπαν ότι θα επισκεφθούν την βόρεια Κύπρο, ήταν εκφραστικό. ΟΙ αρχές έκαναν  δυναμική επίδειξη σε μερικούς ξένους, αλλα όταν εμφανίστηκε μια ομάδα ισραηλινών, αμέσως αρκούσε ένα τηλέφωνο για να γίνουν πειθήνιοι οι αρμόδιοι. Το Ισραήλ έχει συμφέροντα και στην βόρεια Κύπρο και στην κατάσταση που είναι οι ελληνοκύπριοι μπορεί να τους διατάζει πια να μην ενοχλούν τους πολίτες του ..Και έτσι το Ισραήλ παίζει σε δύο ταμπλό [βόρεια και νοτιά] στην Κύπρο, και σαφώς όσον αφορά την ενέργεια θα κανει ότι μπορεί για να καλοπιάσει την Τουρκία..

Η δυτική εικόνα: η ΕΕ της αμηχανίας και παλιν – και η εξέγερση της Καταλωνίας σαν σύμπτωμα της κρίσης των αφηγήσεων [και θεσμοποιησης] των νεωτερικών εθνών. Και η Κύπρος έχει ήδη την προϊστορία της σε αυτό…
Δυτικά η εικόνα άρχισε πάλι να αποσταθεροποιείται. Το τέλος των αντιπαραθέσεων για την λιτότητα που επιβλήθηκε στον νότο [πλην Ιταλίας και Γαλλίας όπου δεν μπορούσαν οι Γερμανοί να επιβάλουν κάτι – παρα το ύψος του δημοσίου χρέους το έλλειμα, τα προβλήματα των τραπεζών κοκ] το διαδέχθηκε η κρίση του κέντρου που διαχειριζόταν την ευρωπαϊκή ενοποίηση με διαρροές προς τα αριστερά και στην κεντροανατολική Ευρώπη προς τα δεξιά – με την εμφάνιση μιας συγκροτημένης πια ακροδεξιάς. Η ΕΕ δεν φαίνεται να μπορεί να συγκροτηθεί πέρα από το ημιτελές σημείο που βρίσκεται σήμερα, άρα μάλλον θα βολοδέρνει αμήχανα για ένα διάστημα. Η πολιτική Τραμπ της προσφέρει μια ευκαιρία να παίξει κάποιο διεθνή ρόλο – αλλα και πάλι τα εσωτερικά την εγκλωβίζουν. Η κρίση στην Ισπανία με το πραξικόπημα της Μαδρίτης ενάντια στην αυτονομία της Καταλωνίας για να εμποδιστεί η ανεξαρτησία, απλά ανοίγει νέες πληγές – μεταφέροντας στο εσωτερικό της ΕΕ όσα η εξωτερική της πολιτική εφάρμοζε για ένα διάστημα ενάντια στην Ρωσία και άλλους «ανυπόταχτους» ανατολικά. Αν δικαιούνται οι ΚΟ σοβαροί ανεξαρτησία γιατί όχι οι Καταλανοι;..

Όσον αφορά την Κύπρο η αυτονόμηση των Καταλανων, και σύντομα και άλλων κοινοτήτων και περιοχών, ευρύτερα στην ΕΕ, θα πρέπει να ειπωθεί σαν μέρος της διαδικασίας υπονόμευσης ιστορικά του εθνικού μύθου που οικοδομήθηκε στην νεωτερικότητα με άξονα το συγκεντρωτικό κράτος. Το γεγονός ότι η Καταλωνία υπήρξε κράτος κοκ πριν την νεωτερικότητα και η γλωσσικής εκδοχή έχει μια προϊστορία αυτονομίας, δεν λέει και πολλά – πολλές περιοχές της Ευρώπης είχαν διαφορετικές πολιτικές μορφές συγκρότησης ιστορικά και είναι εύκολο να τις επικαλεστούν. Ήδη ξεκίνησαν και τα δημοψηφίσματα στην Ιταλία. Και η Κύπρος όπως παρατήρησε ο Θ. Παπαδόπουλος είχε μια αυτόνομη ιστορία, ας πούμε από τις περιοχές που συγκρότησαν το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα, με θεσμούς αυτονομίας και μια γλωσσική μορφή που είχε και καταγραφεί σαν νομική γλώσσα στις Ασιζες τον Μεσαίωνα. Και ανάλογα μπορεί να πει κανείς και για την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε σχέση με την Τουρκία. Ο εθνικός μύθος/αφήγηση που κυριάρχησε και στις δυο κοινότητες μέχρι την δεκαετία του 1960, άρχισε να υποχωρεί παρα το ότι η τοπική εξουσία προτιμούσε για πολιτικούς και άλλους λόγους να επικαλείται την συνδεση-εξαρτηση από τα έξω…Όμως όπως φάνηκε και με την κυπριακή συνείδηση στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και με την εξέγερση των τουρκοκυπρίων από το 2000 και μετα, στο νέο διεθνές πλαίσιο που διαμορφώνεται, ο εθνικός μύθος υποχωρεί. Ειρωνικά στην Κύπρο υπήρχε πολιτεία ανεξάρτητη μετα το 1960 [λόγω του συνοριακού καθεστώτος] και η πολιτισμική συνείδηση αναδύθηκε σαν ιστορική προέκταση του παρελθόντος αλλα και σαν νεωτερική μορφή, για να στηρίξει και την αυτονομία ευρύτερα..
Η κρίση των εθνικών αφηγήσεων είναι αναπόφευκτη – και αυτό εκφράζει και η έντονη αντίδραση με την εμφάνιση εθνικιστικής ακροδεξιάς…Η κρίση παράγει εντάσεις – καθώς όμως λ.χ. η πολωνική δεξιά κυβέρνηση νοσταλγεί κάποια αγνή πολωνική εθνική εικόνα από ένα ανύπαρκτο [στην αγνότητα και την μονοδιάστατη εικόνα του] παρελθόν, μια άλλη μερίδα της πολωνικής κοινωνίας αντιδρά οργισμένη στους δρόμους.

Η ΕΕ και σε αυτόν τον τομέα είναι μεταβατική [όπως και στην οικονομία και την πολιτική].. Δεν μπορεί να διαλυθεί αλλα δεν φαίνεται να έχει και την δυναμική να προχωρήσει. Όπως στο ενδιάμεσο σκηνικό που βρίσκεται αποτελεί ουσιαστικά ένα χώρο που επιτρέπει τις καταπιεσμένες, από την εθνική αφήγηση, μνήμες και εκδοχές να αναδυθούν με φόντο μια Ευρώπη των περιφερειών. Και αυτή η Ευρώπη σαφώς έχει την καρδιά της στην Βαρκελώνη – ενώ το παρελθόν γαντζώνεται από το φάντασμα του Φράνκο στην Μαδρίτη…
Και στην Κύπρο το ιστορικό ελληνοκυπριακό κατεστημένο αγωνίζεται να διατηρήσει ακόμα λίγο την κατάσταση εξαίρεσης, προσπαθώντας να συντηρήσει ένα διαχωρισμό εσωτερικου-εξωτερικου για να εξαπατά τους ιθαγενείς και να αποφεύγει τις κραυγαλέες πια αντιφάσεις του τι λέει και το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω από την μικρή τοπική κοινωνία όπου συρρικνώνεται το νομικο-πολιτικο πεδίο
Στην Κύπρο όλα αυτά αντιμετωπίζονται με την αμηχανία του «μικρού» που βλέπει την κατάσταση να ξεφεύγει χωρίς να μπορεί να κανει και πολλά. Μέρος του προβλήματος είναι και το στάλωμα της πολιτικής εξουσίας και η εμμονή πια του κατεστημένου να διατηρήσει ακόμα λίγο τον ύπνο της διαδικασίας εκμετάλλευσης χωρίς ενοχλήσεις. Αυτό εκπροσωπεί και ο Αναστασιάδης και ο απορριπτικός λόγος που ουσιαστικά θέλει να παρατείνει ακόμα λίγο, όσο γίνεται το καθεστώς εξαίρεσης. Του οποίου όμως το τέλος είναι ευδιάκριτο..

Η εμπειρία του Νικολά Παπαδοπούλου στην Ευρώπη και η νέα φούσκα της κυβέρνησης για την ΑΟΖ είναι εκφραστικές αυτής της κατάστασης. Ο Ν. Παπαδόπουλος πήγε στην Ευρώπη για να πάρει στήριξη από την ομάδα των ευρωσοσιαλιστων..Υπήρχε βέβαια κάτι κωμικό στο να αναζητά στήριξη από τον Κορμπυν, αλλα η πιο αμήχανη στιγμή αφορούσε το κυπριακό…Η συμμαχία των δημοκρατών και σοσιαλιστών, έχει ήδη ανεπτυγμένες σχέσεις με τουρκοκύπριους πολιτικούς και βουλευτές χωρίς εισαγωγικά. Μόλις πρόσφατα έγινε και η αντιπαράθεση Γ. Παπανδρέου – Σιζοπουλου στα πλαίσια της ευρύτερης ομάδας των σοσιαλιστών/σοσιαλδημοκρατών διεθνώς…Εκλεγμένοι εκπρόσωποι των τουρκοκυπρίων κλήθηκαν μάλιστα και έγιναν και σχετικές συζητήσεις. Γενικά στην Ευρώπη όσοι ενδιαφέρονται πια για το κυπριακό, απλά άκουσαν τι έγινε το Κραν Μοντανα, ξέρουν ότι ο Αναστασιάδης έφυγε για προεκλογικούς λόγους, άρα έχουν δίκαιο οι τουρκοκυπριοι, και περιμένουν να δουν τι θα γίνει μετεκλογικά. Αλλα κινούνται και παλιν οι διαδικασίες για ολοκλήρωση της ένταξης των τουρκοκυπρίων οι οποίοι είναι ήδη πολίτες με βάση το νομικό σκηνικό που διαμορφώθηκε το 2004, και κατοικούν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι ελληνοκύπριοι ζήτησαν παράταση μετα το 2004, ο Χριστόφιας, μετα το 2008, έπεισε την Ευρώπη ότι πραγματικά ήθελε λύση, και τωρα ολοκληρώθηκε η διαδικασία. Και παλιν η ηγεσία των ελληνοκυπρίων φαίνεται να αθετεί υποσχέσεις.

Η ειρωνεία για τον κ. Παπαδόπουλο είναι ότι οι πιο έντονοι υποστηρικτές της τουρκοκυπριακής θέσης είναι τα κόμματα που αντιστοιχούν στα ελληνοκυπριακά σχήματα που τον στηρίζουν: οι οικολόγοι και οι σοσιαλιστές. Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς πιο εκφραστική εικόνα – στο εσωτερικό το απορριπτικό μπλοκ που στηρίζει την υποψηφιότητα Νικόλα Παπαδόπουλου προσπαθεί να πουλήσουν την εικόνα των «ευρωπαίων» και στην Ευρώπη τα αντίστοιχα κόμματα υιοθετούν βασικά τι θέσεις των τουρκοκυπρίων αριστερών η κεντροαριστερών που θέλουν λύση – και του όποιους ΕΔΕΚ/ΔΗΚΟ/ «Οικολόγοι»/Περδικης θεωρούν «όργανα της Τουρκίας»..

Και οι κωμικές αντιφάσεις την ελληνοκυπριακής δεξιάς επι Αναστασιάδη; Από την φιλοδυτική ταύτιση του Κληρίδη στην πολιτική που καθορίζουν τα δικηγορικά γραφεία και οι ολιγαρχες πελάτες
Ο ΔΗΣΥ ζει τις δίκες του φαιδρές αντιφάσεις σε αυτό το γεωπολιτικό σύνορο. Το κόμμα που είχε κανει την φιλοδυτική στάση μέρος της ιδεολογίας του τωρα προσπαθεί αν διεκδικεί καθεστώς εξαίρεσης για διάφορους ημέτερους, αλλα ακόμα χειρότερα να αποστασιοποιείται από την ευρωπαϊκή θέση για το κυπριακό. Η στάση της κυβέρνησης όταν ο ευρωπαίος αρμόδιος συμφώνησε για την καταγραφή της Cyprus Mail για το Κραν Μοντανα είναι εκφραστική – του είπαν να μην  «παίρνει θέση”. Καθώς οδηγείται στην απομόνωση [για το κυπριακό] η κυβέρνηση, τι άλλο της μένει παρα η λογοκρισία του τι λέγεται στο εξωτερικό;. Αν λοιπόν το απορριπτικό κέντρο θέλει να το παίζει ευρωσοσιαλιστικό εσωτερικά - αλλα εχθρικά προς ότι λένε οι υποτιθέμενοι σύμμαχοι του στην ΕΕ, τα ίδια και η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ – νόμιζε ότι θα επέβαλε ένα είδος επικοινωνιακού black out..και τωρα σέρνεται να εκλιπαρεί από την μια την ακροδεξιά και από την άλλη τους δεξιούς υποστηρικτές λύσης, ενώ προσπαθεί εμφανώς να εξαγοράσει ψήφους όπως και το 1998 με ρουσφέτι υποσχέσεις κοκ. Όταν ο Αναστασιάδης πήγε στην ΕΕ και είδε τον Τουσκ και του άρχισε το ελληνοκυπριακό «ποίημα» [στο οποίο περιλαμβάνεται από ότι φαίνεται, και γιατί να αφεθούν να επιστρέψουν οι ..Μαρωνιτες] ο Τουσκ είπε «ακούσαμε τις ανησυχίες» και προφανώς βιάζονταν και αυτός να ασχοληθεί με κάτι πιο σοβαρό από την μίζερη προσπάθεια του Αναστασιάδη να βγάλει μια φωτογραφία με τον Τουσκ και να το παίξει ότι εκπροσωπεί [για το εσωτερικό ακροατήριο] αδικημένους ενώ ο ίδιος διαμαρτύρεται γιατί επιτρέπεται να επιστρέψουν σπίτια τους οι. Μαρωνιτες..
Μόνο η αγγλική λέξη pathetic περιγράφει την εικόνα..

Ακόμα και η αντιπαράθεση γύρω από τις πρώτες αποκαλύψεις από το βιβλίο του Πανικου Δημητριάδη ήταν εκφραστική – και οι δύο πτέρυγες που έχουν την φαντασίωση να λένε αλλα στο εξωτερικό και αλλα στο εσωτερικό [ η να ταυτίζονται με αλλα εκεί και αλλα εδώ] εξοργίστηκαν. Πέρα από τις αποκαλύψεις για τα ψέματα/δεσμεύομαι και τον συμπέθερο [να γίνει κούρεμα σε όλους αλλα όχι και στους «συμπέθερους»], ένα επίμαχο σημείο ήταν και η στιγμή του τηλεφωνήματος ατάκας του Αναστασιάδη [«είμαι η πιο μεγάλη πουτανα της πολιτικής»] – αφορούσε την προσπάθεια να ευκολυνθούν Ρώσοι ολιγαρχες – ουσιαστικά όλη η προσπάθεια για το καθολικό κούρεμα είχε να κανει με την εξυπηρέτηση Ρώσων ολιγαρχών. Και έτσι το φιλοδυτικό κόμμα, βρέθηκε αν είναι το κόμμα των υπόπτων [και για τους Ρώσους πολίτες- αλλα ιδιαίτερα για τους ευρωπαίους] ολιγαρχών. Το πως ο Φιλελεύθερος σαν συντονισμένη χορωδία άρχισε την υστερία μόλις η συζήτηση έφτασε σε αυτό το σημείο – και στην παρέμβασής Αυξεντίου ήταν ενδιαφέρον. Σε αυτό το πλαίσιο ίσως να ήταν και ενδεικτική η διαφοροποίηση του Πολίτη [που συγκριτικά σαφώς κράτησε αποστάσεις από την υστερία που προσπάθησε αναστήσει το κόμμα της εφημερίδας -  ο ΔΗΣΥ]….

Οι σχέσεις με την Ρωσία είναι φυσικά γεωπολιτικά σημαντικές – αλλα όταν ο Χριστόφιας προωθούσε αυτές τις σχέσεις πολιτικά, δεν αντιμετώπιζε καχυποψία. Ήταν μια γεωπολιτική ισορροπία. Η εικόνα όμως που βγαίνει τωρα δεν είναι μιας πολιτικής που αναζητά ισορροπίες, όπως η αδέσμευτη πολιτική Μακάριου κοκ.

Τωρα οι υποψίες ευρωπαϊκά και όχι μόνο έχουν να κάνουν με το ότι το όλο ζήτημα αφορά την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων δικηγορικών γραφείων [συμπεριλαμβανομένου του Αναστασιάδη] και των πελατών τους. Η Κυπριακή Δημοκρατία συρρικνώνεται πια σε ένα είδος εξυπηρέτησης μικρών ομάδων του παρασκήνιου που θέλουν το καθεστώς εξαίρεσης για ίδιον όφελος. Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι όμως πια ένας από τους μεγάλους παίκτες στην περιοχή – και οι ισορροπίες των τοπικών δικηγορικών γραφείων είναι λεπτές. Ήδη στην ανοικτή υπόθεση Λεμπεντεφ προστέθηκε και νέα υπόθεση καθώς και οι ρωσικές αρχές αναζητούν στοιχεία για διάφορους που διακινούν κεφάλαια μέσω κυπριακών τραπεζών και δικηγορικών γραφείων..
Το υπο συρρίκνωση πολιτικο-νομικο πεδίο/χώρος των ελληνοκυπρίων, η δυναμική και το αναπόφευκτο των προσπαθειών λύσης, και το ουσιαστικό ερώτημα της εποχής [με φόντο και τις προσπάθειες σκόπιμης εξαπάτησης από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ – τελικά Κυβερνούν όντως τα δικηγορικά γραφεία;
Σε αυτό το σκηνικό οι τ/κ αποφάσισαν να προχωρήσουν επίσης σε εκλογές, διατηρούν τα όσα έγιναν μέχρι τωρα αφού σαφώς τους ευνοεί η αμήχανη [και χωρίς δικαιολογίες] άρνηση  Αναστασιάδη στις συνομιλίες…Και μετα το πρώτο σοκ και την συνειδητοποίηση ότι ο Αναστασιάδης είναι βασικά καιροσκόπος και δεν ενδιαφερόταν ούτε το 2004 για την λύση – και η εστίαση πηγαίνει έντονα πια στα συμφέροντα του δικηγορικού του γραφείου – ξανάρχισαν οι κινητοποιήσεις του χώρου της κοινωνίας που κτίζει την λύση από τα κάτω. Σε αυτό το πλαίσιο [και ίσως αποκαλυπτικά] η κυπριακή αριστερά [και στις δύο κοινότητές] παραμένει η μονή παράταξη η οποία φαίνεται να έχει ένα λόγο με συνοχή και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και σαφώς η παράταξη που μπορεί να γίνει [η γίνεται ήδη] η βάση της επανένωσης. Μέχρι και η σχετικά ηπία πια στάση της cyprus mail απέναντι στην κυπριακή αριστερά [απέναντι στην οποία ήταν ιστορικά εχθρική] είναι εκφραστική του πως ξεκαθαρίζει η εικόνα. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ο Τ. Τσελεπής τα είπε με σαφήνεια – δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί ότι έχει ήδη συμφωνηθεί σε συγκλίσεις κοκ. Γιατί και από την αρχή να ξεκινήσει κάποιος πάλι εκεί θα καταλήξει, πάλι στα ίδια ζήτημα θα φτάσει. Αλλα καθώς περνά ο χρόνος, οι ελληνοκύπριοι βρίσκονται πια όλο και πιο πολύ σε ένα νομικο-πολιτικο έδαφος που συρρικνώνεται…

Ενώ η Τουρκία είναι πια μεγάλη περιφερειακή δύναμη χωρίς εξάρτηση από την Δύση – και με πρόσβαση στην Ρωσία, οι ελληνοκύπριοι που πρώτοι επι Μακάριου εφάρμοσαν την πολιτική των γεωπολιτικών ισορροπιών, καταλήγουν σήμερα στο κόλπα εξαπάτησης του εσωτερικού κοινού λες και δεν τους ενδιαφέρει πια τι συμβαίνει γύρω τους: Στην ΕΕ, στην Μέση Ανατολή, η και στην πολιτική γνώμη της Ρωσίας. Κυβερνούν όντως πια τα δικηγορικά γραφεία για το δικό τους συμφέρον;
Η υπόθεση με την ΑΟΖ είναι εκφραστική: κάτι που προγραμματίστηκε επι Τάσσου υλοποιήθηκε με τις γεωπολιτικές ισορροπίες Χριστόφια [και μάλιστα στο χάος του 2011] κατάντησε πια μια διαδικασία αναβολών και προσπαθειών εξαπάτησης και παλιν του εσωτερικού κοινού. Όλο το καλοκαίρι τα τουρκικά πλοία έκαναν περίπατο γύρω από την Κύπρο καθιερωνόταν πια ότι κανένας δεν μπορεί να τους πει κάτι. Ούτε ένας γεωπολιτικός σύμμαχος δεν εμφανίστηκε να πει κάτι. Η Τουρκία αμφισβητεί και την νότια ΑΟΖ, κανει άνετα ασκήσεις με τις ΗΠΑ, και περιπολεί ανοικτά της Πάφου. Το Ισραήλ μόλις πήγε να ξεκινήσει η διερεύνηση ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία είναι ο προτιμητέος σύμμαχος…


Και σε αυτήν την κατάσταση η κυβέρνηση…διοχετεύει στον φιλελεύθερο ότι θα οριοθετήσει και τη..βόρεια ΑΟΖ..Εδώ δεν μπορεί να διαχειριστεί την νότια, δεν έχει διεθνείς συμμαχείς για να την στηρίξουν, και πουλά φούσκες για..ΑΟΖ στην βόρεια Κύπρο…

Οι αποκαλύψεις του Πανίκου Δημητριάδη: ο μόνος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, που προσπάθησε να διερευνήσει τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή στο τραπεζιτικό σύστημα και δεν πρόσφερε συγκάλυψη ούτε στο συμπέθερο, ούτε στα ψέματα για το ποιοί, πότε [και για ποιών τα συμφέροντα] προωθούσαν το καθολικό κούρεμα, ούτε στη διαπλοκή των δικηγορικών γραφείων στους διορισμούς ΔΣ των τραπεζών…




Το σαββατοκυρίακο άρχισε να επανέρχεται το ζήτημα του κουρέματος μετά τη προδημοσίευση αποσπάσματων από το βιβλίο του Πανίκου Δημητριάδη. Την Τρίτη, οι συναγερμικές εφημερίδες προσπάθησαν να ρίξουν στα μαλακά το θέμα – η Αλήθεια το έπαιξε «περσινά ξινά σταφύλια» [το ξανακούσαμε] ενώ ο Πολίτης «ξανά μανά για το κούρεμα του 2013». Βέβαια, το θέμα δεν είναι απλώς το κούρεμα [που είναι ένα μεγάλο θέμα του τί ήθελε πραγματικά ο Αναστασιάδης] αλλά δύο ουσιαστικά ζητήματα, για τα οποία  ο Αναστασιάδης θα έπρεπε να διερευνηθεί, και δεν διερευνήθηκε, διότι προφανώς φοβόταν – έτσι έστησε την κωμική, τελικά, ιστορία με την επιτροπή Πική, την οποία χωρίς ντροπή, την παρουσίασε ότι θα τον ερευνούσε, ενώ δεν μπορούσε, αφού ο ίδιος την είχε διορίσει.

1.    Τα ψέματα του προέδρου: Δεσμεύομαι. Το πρώτο βασικό ζήτημα ότι ο Αναστασιάδης έλεγε εν γνώσει του ψέματα σκόπιμα, και συνέχισε να λέει ψέματα και μετά που το όλο σκηνικό με το καθολικό κούρεμα έσκασε αρνητικά στο πρόσωπο του. Εκείνο το ψέμα, το οποίο κωδικοποιήθηκε στη λαϊκή έκφραση με την κωμική αναφορά στη λέξη «δεσμεύομαι», συνοδεύει τον Αναστασιάδη και θα τον συνοδεύει για πάντα. Οπότε, το βασικό ερώτημα είναι ποιός μπορεί να πιστέψει ένα άτομο που τόσο σκόπιμα έλεγε ψέματα;

2.    Ο συμπέθερος, το δικηγορικό γραφείο και οι πλούσιοι πελάτες που ήταν υπεράνω των κυπρίων πολιτών: Το δεύτερο ζήτημα αφορά τις εκροές καταθεσεωνφ από τον συμπέθερο του κ. Αναστασιάδη, αλλά όπως φάνηκε και από άλλους του κύκλου του. Με αυτήν την έννοια ο Αναστασιάδης, όχι μόνο έλεγε ψέματα συνειδητά και σκόπιμα, αλλά ουσιαστικά συμπεριφερόταν με ένα τρόπο απόλυτα ιδιοτελή – ειδοποίησε τους δικούς του να βγάλουν χρήματα εκτός Κύπρου, ενώ σκόπευε να επιβάλει ένα καθολικό κούρεμα σε όλους του υπόλοιπους. Το να θέλεις να επιβάλεις κούρεμα και στις ελάχιστες καταθέσεις ενός παιδιού/μαθητή/τρια που βάζει μερικά ευρώ στο λογαριασμό του κάθε εβδομάδα, ενός ηλικιωμένου, ενός αρρώστου, και να ειδοποιείς την οικογένεια σου να βγάλει εκατομμύρια, είναι ανήθικο φυσικά, και σε μια ευνομούμενη πολιτεία ο κ. Αναστασιάδης θα έπρεπε παραιτηθεί άμεσα και να διερευνηθεί για ατιμωτικό αδίκημα. Από το δικαστήριο της Ιστορίας δεν θα γλυτώσει, και η εικόνα της αρπαχτής και της διαπλοκής που αποδίδει στο πρόσωπο του εκείνη η συμπεριφορά, είναι πια μέρος της εικόνας του – και στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Οι προσπάθειες συγκάλυψης των ψεμάτων και της ευνοιοκρατικής συμπεριφοράς/ρουσφετιού στους ημέτερους
Το πιο ενδιαφέρον με τα δυο πιο πάνω ζητήματα, τα οποία έγιναν γνωστά, από το τέλος του Μαρτίου του 2013, είναι πώς προσπάθησε ο Αναστασιάδης να τα συγκαλύψει. Και ποιοί τον βοήθησαν.

Και σε αυτό το πλαίσιο εξηγείται και η σχεδόν υστερική επίθεση της αρχισυνταξίας του Φιλελευθέρου ενάντια στο Δημητριάδη, την Τέταρτη, αλλά χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητούν όσα είπε – απλώς η κ. Ταραμουντά και κ. Μιχαηλίδης [και η κ. Χατζηδημητρίου σαν φύλλο συκής] φάνηκαν να ενοχλούνται, όπως κάποιοι που έχουν ένοχη συνείδηση. Ενδέχεται να τους ενόχλησε ιδιαίτερα η αναφορά σε τηλεφωνήματα [εκεί ήταν η εστίαση την προηγούμενη μέρα] μέσω των οποίων ο Αναστασιάδης εκβίαζε και απειλούσε [με την ατάκα που θα τον συνοδεύει πια για πάντα «είμαι η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής»] – άλλωστε η δική τους συμπεριφορά το 2013 ήταν υποδειγματική στο να προωθούν πρωτοσέλιδα για να εξυπηρετήσουν το προεδρικό, λες και είχε προηγηθεί ένα σχετικό τηλεφώνημα
[σχετική αναφορά για την λειτουργία του Φιλελευθέρου που δεν ήθελε καν έλεγχο για την σύγκρουση συμφερόντων μελών των ΔΣ των τραπεζών, στο επόμενο κείμενο].
Ας δούμε, όμως, τις στρατηγικές Αναστασιάδη.

Αρχικά, το 2013, το όλο θέμα με τις εκροές του συμπέθερου, παρά το ότι διέρρευσε στον τοπικό αριστερό τύπο, ουσιαστικά δεν κυκλοφόρησε σε άλλα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ… Πέρασε ως είδηση στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και επέστερεψε αναγκαστικά. Τότε το επιτελείο Αναστασιάδη [το οποίο αποτελείται από δημοσιογράφους που πουλούσαν την εικόνα αντικειμενικότητας πριν, για να μετατραπούν σε φανατικούς του αφεντικού τους σε ένα μήνα] έριξε το  σκηνικό ότι.. δεν ήξερε ο Αναστασιάδης για το κούρεμα και ότι όταν πήγε στο Eurogroup [αφού είχε διαβεβαιώσει του κύπριους πολίτες ότι δεσμεύεται ότι δεν θα υπάρξει κούρεμα] και εκεί διαπίστωσε την τραγική κατάσταση των τραπεζών και αναγκάστηκε να δεχθεί… Το ότι τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ πρόβαλαν [και μερικά με φανατισμό] αυτή την αστεία δικαιολογία, είναι ενδεικτικό της εξαθλίωσης της ελληνοκυπριακής δημοσιογραφίας όσον αφορά στους προνομιούχους αρχισυντάκτες και σχολιογράφους. Ήταν ένα ξεκάθαρο ψέμα και το ήξεραν. Αν ήθελαν απόδειξη μπορούσαν να γυρίσουν πίσω στον Νοέμβριο του 2012, όταν με την γνωστή πια ψευτομαγκιά που τον χαρακτηρίζει [βασικά εκτός από πολιτικός του ιδιοτελούς συμφέροντος είναι και ένα δειλός πολικός όσον αφορά στις πολίτικες ευθύνες και την αλήθεια] απειλούσε τον προηγούμενο πρόεδρο, τον κ. Χριστόφια, ότι θα τον έπαιρνε δικαστήριο γιατί επέμενε να διαπραγματεύεται μέχρι το τέλος με την τρόικα – και να μην δέχεται τους ορούς της, λ.χ. για έλεγχο του φυσικού αεριού ή ιδιωτικοποιήσεις ή πλήρη κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων.

Ο λόγος της επίθεσης Αναστασιάδη τον Νοέμβριο του 2012 ήταν ακριβώς ότι υπήρχαν ανησυχίες για εκροές καταθεσεών από την Λαϊκή. Άρα ήξερε ότι είχαν μεγάλο πρόβλημα οι δύο τράπεζες – και ιδιαίτερα η Λαϊκή. Και τί έκανε; Ενώ απειλούσε άλλους για τις εκροές που οδηγούσαν σε κίνδυνο κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας μέσω τραπεζών, πληροφορούσε τους δικούς του να βγάλουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό – να κάνουν, δηλαδή, εκροές… Ακόμα χειρότερα για τα ψέματα που έλεγε ο Αναστασιάδης ότι δεν ήξερε και ότι του έβαλαν «πιστόλι στον κρόταφο», ήταν το γεγονός ότι υπουργός οικονομικών του ήταν ο Μ. Σαρρής, που ήταν επικεφαλής της Λαϊκής, ενώ η Λαϊκή έφτασε τα 9 δις του ΕΛΑ [της στήριξης, δηλαδή, από την ΕΚΤ].. Δεν ήξερε ο Σαρρής την κατάσταση της Λαϊκής; Σαν κερασάκι στην τούρτα του συνειδητού ψέματος, ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, ο κ. Δίπλαρος, δήλωνε σε τηλεοπτικές εκπομπές ότι ήταν η κόρη του Χριστόφια που έβγαλε λεφτά εκτός Κύπρου. Μετά το απέσυρε, βέβαια, για να γλυτώσει την δίκη, αλλά ήταν εκφραστικό του ψέματος που ρίχτηκε τότε, και της προσπάθειας να μετατοπιστεί η εστίαση από την ευθύνη, ψέματα, και παρατυπίες [προνομιακή πληροφόρηση συμπέθερου] Αναστασιάδη..
Τελικά, το κούρεμα και το παρασκήνιο του ήταν και θα μείνει μια ξεκάθαρη καταγραφή του πως λειτουργεί το βαθύ κατεστημένο – να λέει ψέματα χωρίς ντροπή δημοσία, να προσπαθεί να φορτώσει στην κοινωνία τις ζημίες των πλουσίων, και να προσπαθεί να γλυτώσει τους ημέτερους από οπουδήποτε κόστος…

Ένας δικαστής από το παρελθόν – και η συσπείρωση του κατεστημένου: Δεν ήξερε ο Πικής ότι διορίστηκε με νόμο που του απαγορεύει να διερευνήσει το σκάνδαλο του συμπέθερου και το ψέμα του «δεσμεύομαι»;
Η επόμενη προσπάθεια μετατόπισης ήταν η επιτροπή Πική – όταν ο τέως επιφανής δικαστής αποκάλυψε πόσο εύκολο ήταν να χρησιμοποιηθεί και μέρος του δικαστικού συστήματος για την συγκάλυψη του κατεστημένου. Ο κ. Πικής, χωρίς ίχνος ντροπής επίσης, δέχθηκε το διορισμό, και σιώπησε, ενώ ήξερε, όπως φάνηκε μετά, ότι διορίστηκε ακριβώς από το προεδρικό, διότι σύμφωνα με τον νόμο, δεν μπορούσε ένα διορισμένος να ερευνήσει αυτούς που τον διόρισαν. Ο νόμος είχε γίνει για να αποφεύγεται η διαπλοκή. Ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ιωνάς χρησιμοποίησαν τον νόμο για να αποφύγουν  έρευνα και ο κ. Πικής φάνηκε πρόθυμος να συγκαλύψει. Ακόμα και όταν ο Αναστασιάδης δήλωνε ότι του ζήτησε να τον ερευνήσει πρώτο εκείνον, ο Πικής σιωπούσε ένοχα. Τελικά, τον Αύγουστο έμαθε η κοινωνία ότι  ο διορισμός απαγόρευε την διερεύνηση του Αναστασιάδη και της υπόθεσης του συμπέθερου…

Και τα περισσότερα ΜΜΕ σιώπησαν, και έκαναν ότι δεν κατάλαβαν το ψέμα Πική, όταν τελικά τον Αύγουστο αποκαλύφθηκε ότι αφού δέχθηκε διορισμό ο Πικής από τον Αναστασιάδη δεν μπορούσε να τον ερευνήσει. Και σιώπησε τόσο πειθήνια ο Πικής τότε. Ήταν ένα δείγμα της βαθιά διαπλοκής του κατεστημένου ως σύνολο..

Η αλήθεια του Δημητριάδη: ο Αναστασιάδης, όχι μόνο ήξερε, αλλά εισηγήθηκε και το καθολικό κούρεμα, και ήξερε επίσης για τον συμπέθερο..
Τί αποκάλυψε, λοιπόν, ο Πανικος Δημητριάδης; Επιβεβαίωσε ότι το θέμα του κουρέματος εμφανίστηκε στο Eurogroup από τις 4 Μαρτίου. Υπήρχε και το άλλο ψέμα τότε, ότι το κούρεμα το ..δέχτηκε ο Χριστόφιας… Εκείνο το ψέμα διοχετεύτηκε μέσα στο κατακλυσμό της σκόνης που έριχνε τότε η πλειοψηφία των ελεγχόμενων ΜΜΕ, [και αναμασαται ακόμα σε αμυντική, όμως, στάση πια από τους συναγερμικους που προσπαθούν να γαντζωθούν από οτιδήποτε για να αποφύγουν την αλήθεια ότι ο Αναστασιάδης και ήξερε για το κούρεμα που κατατέθηκε επι προεδρίας του, στις 4 Μαρτίου, και το αποδέχτηκε λέγοντας ψέματα στο κοινό, και ο ίδιος αποφάσισε να το προωθήσει με την μορφή καθολικό κούρεμα] με τη δικαιολογία ότι η νομοθεσία για bail in [διάσωση με ίδια μέσα] είχε περάσει από την ΕΕ τους προηγούμενους μήνες. Υπήρχε, βέβαια, μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να υπάρχει πιθανότητα με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία, να επιβάλλονται ζημιές σε επενδυτές τραπεζών που καταρρέουν, και να επιβάλλεται ένα καθολικό κούρεμα. Σαφώς δεν υπήρχε κούρεμα καταθέσεων σε ότι συμφωνήθηκε τον Νοέμβριο του 2012, και το καθολικό κούρεμα το είχε επιλέξει ο Αναστασιάδης για να προστατεύσει του ξένους πλούσιους πελάτες του δικηγορικού του γραφείου από το bail in όπως όλα δείχνουν…Ο Δημητριάδης στο βιβλίο του χαρακτηρίζει την προσπάθεια αυτή της κυβέρνησης Αναστασιάδη «Φορολογώντας τους φτωχούς γιά να προστατευθούν οι πλούσιοι» (Taxing the poor to protect the rich).

Όχι μόνο ήξερε, λοιπόν, ο Αναστασιάδης και ο υπουργός του, αλλά έλεγαν ψέματα από τι 4 Μαρτίου μέχρι τις 15.. Και το έγγραφο που αποκαλύφθηκε τότε σαν προσχέδιο για νομοσχέδιο στη βουλή, το οποίο, ειπώθηκε τότε ότι ήταν… πρωτοβουλία υπάλληλου [ένας υπάλληλος αποφάσιζε να καταθέσει νομοσχέδιο για.. κούρεμα καταθέσεων – τέτοιο επίπεδο ψεμάτων, τέτοιο επίπεδο υπακοής και δουλοπρέπειας από την πλειοψηφία των ΜΜΕ]..

Και όχι μόνο έλεγαν ψέματα, αλλά όταν ο Δημητριάδης τηλεφώνησε στο προεδρικό, μετά που έμαθε ότι οι συγγενείς του προέδρου έβγαζαν άρον άρον εκατομμύρια [άρα ενίσχυαν τις εκροές και οδηγούσαν σε χειρότερη κρίση – άλλωστε και στο Δημητριάδη η πληροφορία είχε έρθει από τη Λαϊκή], του είπαν το παραμύθι ότι.. θα αγόραζαν σπίτι στο Λονδίνο. Η οικονομία κινδυνεύει από τις εκροές και ο Αναστασιάδης με τους συγγενείς του, θεωρούσαν ότι όλα αυτά αφορούσαν άλλους. Όχι αυτούς. Η Κύπρος μετατρέπονταν πραγματικά σε ένα είδος «banana republic», όπως την είχε προφητικά αποκαλέσει ο Γ. Κληρίδης όταν ήταν πρόεδρος: η χώρα οδηγείτο σε μια βαθύτερη οικονομική περιπέτεια με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση ξένων ολιγαρχών – πελατών του δικηγορικού γραφείου ενός πολιτικού, και τη μεροληπτική αντιμετώπιση της οικογένειας του σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες..
Ίσως εκείνη η συστράτευση του κατεστημένου, να ήταν και η τελευταία, πύρρεια νίκη του. Ο λόγος της συστρατευση όλων [από τον Παττίχη του Φιλελευθέρου με τις πρωτοσέλιδες απειλές του, μέχρι τον Πολίτη – Αλήθεια και τον Ν. Παπαδόπουλο] ήταν ο φόβος από την έκρηξη οργής του κοινού, και τις συνέπειες των προβλημάτων των δύο τραπεζών που στήριζαν το κατεστημένο… Εκείνες τις μέρες μπορούσες να δεις τον Πόλυ Πολυβίου [του προσκηνίου και του παρασκηνίου των τραπεζών, αλλά και του δικαστικού κατεστημένου] να ρίχνει βαρύ δάκρυ, συνειδητοποιώντας ότι είχε χαθεί το παιχνίδι που στήθηκε από το 2011 για να συγκαλυφθούν τα σκάνδαλα των τραπεζών, και ιδιαίτερα η κερδοσκοπική αγορά ελληνικών ομολόγων που μετατράπηκε σε μπούμερανγκ για την Τράπεζά «του»..

Η απειλή του Δημητριάδη: αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι μόνο ένας πρόεδρος που απειλεί με  ατάκες του στυλ «είμαι η μεγαλύτερη πουτανα της πολιτικής», αλλά και ένας πολιτικός που φαίνεται να βάζει συνειδητά τα συμφέροντα των πελατών ενός δικηγορικού γραφείου [ή μιας προνομιακής ομάδας «επενδυτών»]  πάνω από το συλλογικό καλό της κοινωνίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί
Ο Πανίκος Δημητριάδης αγγίζει όμως και σε κάτι βαθύτερο έστω σαν παρατηρητής από την οπτική της Κεντρικής Τράπεζας. Ποιό ήταν το πραγματικό σχέδιο του Αναστασιάδη; Διότι πέρα από τις προσπάθειες λογοκρισίας των τοπικών ΜΜΕ, υπήρξε και η διεθνής πληροφόρηση, που ήταν σαφής ότι ήταν ο ίδιος ο Αναστασιάδης που εισηγήθηκε το καθολικό κούρεμα… Και φυσικά, σαν δειλός δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη – έψαχνε όπως πάντα κάπου να φορτώσει την ευθύνη…

Τί ήθελε ο Αναστασιάδης; Όπως φαίνεται και από τις καταγραφές του Δημητριάδη που επιβεβαιώνουν όσα γράφτηκαν τότε στο διεθνή τύπο [και λογοκρίθηκαν τοπικά] για τις συζητήσεις το βράδυ της 15ης Μαρτίου, ο Αναστασιάδης φαίνεται ότι είχε μιλήσει με πελάτες του δικηγορικού του γραφείου στους οποίους είχε υποσχεθεί ότι το κούρεμα για αυτούς δεν θα ξεπερνούσε το 10%.. Για αυτό αγχωνόταν. Δεν ενδιαφερόταν για του κύπριους πολίτες – εμάς τους Κυπρίους μας κορόιδευε ξεδιάντροπα. Αυτό που τον ενδιάφερε ήταν να προστατεύσει τους  ξένους ολιγάρχες φίλους του, οι οποίοι θα μπορούσαν να του προσφέρουν χρήμα και διευκολύνσεις. Η προέκταση, βέβαια, ήταν ότι έμμεσα, έστω και αν δεν το καταλάβαινε, οδηγούσε την χώρα στην πλήρη εξάρτηση από το ξένο [και παρασιτικό ] κεφάλαιο που περνούσε απο την Κύπρο για να αποφεύγει φορολογίες και άλλους μηχανισμούς ελέγχου..

Ακόμα χειροτέρα ο Αναστασιάδης για να εξυπηρετήσει τους ολιγάρχες «πλούσιους φίλους του», όπως έλεγαν ειρωνικά οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες μεταξύ τους, εισηγήθηκε την κατάργηση της προστασίας των 100,000 ευρώ σε καταθέσεις. Αυτό το όριο τέθηκε από την Ευρώπη ακριβώς σαν ύστατη άμυνα των πολιτών. Αν περνούσε από την Κύπρο αυτή η κατάργηση θα είχε πια γίνει το πρώτο βήμα για μια διεθνή επίθεση των τραπεζιτών και των μεγάλου- κεφαλαίου/καταθετών ενάντια στους μικρούς καταθέτες: κάθε φορά που θα είχαν πρόβλημα τράπεζες θα έμπαινε ένα καθολικό κούρεμα. Και φυσικά, το 10% για ένα εκατομμυριούχο δεν είναι σημαντικό, αν πρόκειται να γλυτώσει 30%, αλλά για τους μικροκαταθέτες και το 5% και το 7% είναι και θέμα επιβίωσης. Και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι αυτές οι καταθέσεις που διασωθήκαν [διότι το σχέδιο Αναστασιάδη πρόβλεπε να κουρευτούν και οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες και τα συνεργατικά] αποτέλεσαν ουσιαστικά τις αποταμιεύσεις που στήριξαν πολλούς την περίοδο της βαθιάς ύφεσης του μνημονίου – και τώρα φαίνεται να εξαντλούνται – προκαλώντας και μείωση στην κατανάλωση..
Το ότι μετά ειπώθηκε ότι συνειδητοποιήσαν οι ευρωπαίοι ηγέτες ότι είναι παράνομο, είναι αστείο – το ήξεραν φυσικά, ήταν βασικός μηχανισμός ελέγχου, αλλά περίμεναν να δουν αν θα γίνονταν όντως πειραματόζωα οι ελληνοκύπριοι, όπως προσπαθούσε να τους πουλήσει ο νέος τους πρόεδρος τότε..

Όταν αποκατασταθεί πλήρως η εικόνα και εσωτερικά η εξέγερση των κυπρίων που πάντρεψε το καθολικό κούρεμα θα αναγνωριστεί σαν μια εξαιρετική σημαντικής στιγμή διεθνώς στην αντιμετώπιση της επίθεσης των τραπέζιων και των δικηγορών τους - για αυτό αγωνιζόταν ο Αναστασιάδης ουσιαστικά, και για αυτό ο Νίκολας Παπαδόπουλος ακόμα αυτοπυροβολείται όταν προκύπτει το θέμα.

Ο Πανίκος Δημητριάδης σε εκείνο το χάος που προέκυψε από την αποτυχημένη προσπάθεια του Αναστασιάδη να επιβάλει το καθολικό κούρεμα, προσπάθησε και τα κατάφερε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση. Όμως, έγινε αμέσως στόχος του Αναστασιάδη και του κύκλου του κατεστημένου. Όπως έγραψε και σε ένα σχόλιο με ειλικρίνεια ο Διονυσίου, ο Αναστασιάδης ήταν εξοργισμένος γιατί ο Δημητριάδης δεν βγήκε να πει ψέματα για τις εκροές της οικογένειας του και να το καλύψει. Αλλά ο Δημητριάδης ήταν επικίνδυνος και για ένα άλλο λόγο – ήταν ο πρώτος και ο μόνος κεντρικός τραπεζίτης στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν ελεγχόταν από τα συμφέροντα των ιδιωτικών τραπεζών. Σε εκείνες τις συζητήσεις τότε ο Αυξεντίου είχε ομολογήσει σε μια στιγμή ειλικρίνειας την αντίληψη του; Ότι η δουλειά του κεντρικού τραπεζίτη ήταν, λέει, να συγκαλύπτει, όχι να διερευνά. Ο Δημητριάδης είχε ξεκινήσει από τον Αύγουστο του 2012 να διερευνά – για να δει, σαν υπεύθυνος στο εν λόγω τομέα τις ανάγκες και τα αιτίες. Και για αυτό έγινε στόχος..

Η επίθεση εναντίον του το υπόλοιπο του 2013 ήταν εξουθενωτική. Άντεξε μέχρι να σταθεροποιηθεί το τραπεζιτικό σύστημα και επέστρεψε στην πανεπιστημιακή του θέση. Αλλά ο τρόπος που το κατεστημένο προσπάθησε να τον υπονομεύσει ήταν εκφραστικός του πόσο αδίσταχτο ήταν – αλλά και πόσο ελάχιστα σεβόταν τους θεσμούς της Ευρώπης αλλά και της Δημοκρατίας. Αξίζει να αναφερθεί ενδεικτικά ότι όταν ξεκίνησε η τελική επίθεση εναντίον του, τον Σεπτέμβρη του 2013, αφού είχε προηγηθεί ένα είδος θεσμικού πραξικοπήματος με τον διορισμό ένα συμβουλίου για να ελέγχει και να υπονομεύει τον Δημητριάδη [με τεκμήριο εκείνης της διαπλοκής την εκπληκτική αύξηση του μισθού των μελών του ΔΣ της Κεντρικής Τράπεζας από 1700 σε 30,000. Εν μέσω κρίσης.. Και αυτή η εξαγορά πέρασε έτσι επίσης από τα ΜΜΕ. Τα οποία πειθήνια τον Σεπτέμβριο εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον του Δημητριάδη γιατί επέμενε να γίνει έλεγχος για σύγκρουση συμφερόντων  κατά τους διορισμούς στο ΔΣ της τράπεζας Κύπρου. Πως όμως θα διόριζε το δικηγορικό γραφείο Αναστασιάδη αν τηρούνταν οι θεσμοί… Και είχε και ο Φιλελεύθερος τότε τα δικά του συμφέροντα στους διορισμούς, όπως διέρρευσε, όπως φυσικά και η αρχιεπισκοπή κοκ…


Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο – για το πώς ακόμα κα όσοι πουλούσαν την εικόνα του «φιλελευθέρου» ταυτιστήκαν [πλην μερικών εξαιρέσεων] με εκείνο το κλίμα περιρρεουσα, ψεμάτων και θεσμικής έκτροπης. Ήταν η εποχή του Ρίκκου… Και η εποχή που ο Αναστασιάδης τηλεφωνούσε και απειλούσε διότι όπως έλεγε ήταν η πιο μεγάλη πουτάνα της Κυπριακής πολιτικής..

Σύγκρουση συμφερόντων και βαθύ κατεστημένο: Τα τεκμήρια που μερικοί θέλουν να λογοκρίνουν.. Οι ενοχές της αρχισυνταξίας του Φιλελευθέρου ή γιατί τρέχουν οι Μιχαηλίδης και η Ταραμουντά σαν φερέφωνα του κατεστημένου να συγκαλύψουν τον Αναστασιάδη και να λογοκρίνουν τη συζήτηση για τα ψέματα του «δεσμεύομαι» και τη διαπλοκή [του συμπέθερου και όχι μόνο] στον τραπεζιτικό τομέα:



[ήταν η αρχισυνταξία του Φιλελευθέρου που στρατεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν ο Αναστασιάδης απειλούσε στο τηλέφωνο ότι ήταν η «μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής», για να εμποδίσει τη διερεύνηση της σύγκρουσης συμφερόντων στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου,
των διορισμένων πελατών του δικηγορικού του γραφείου, αλλά και του ημέτερου του Φιλελευθέρου [και της αρχιεπισκοπής]



Η πρώτη συζήτηση για τις αποκαλύψεις Δημητριάδη σε σχέση με το κούρεμα και το γεγονός ότι ο Αναστασιάδης ήξερε για τις εκροές του συμπέθερου πριν το κούρεμα, ξεπέρασαν τον αρχικό σκόπελο της απόλυτης λογοκρισίας που υπήρχε το 2013. Ο κ. Δημητριάδης έδωσε μερικές συνεντεύξεις, το sigma live παρέθεσε τις απόψεις, το tvone μετέδωσε και την δηλωση-απάντηση του Δημητριάδη στις προσπάθειες του προεδρικού να λογοκρίνει το θέμα.[1] Και την Τρίτη, ο Φιλελεύθερος είχε ένα δημοσιογραφικό κείμενο για τις συζητήσεις με τίτλο «άναψε φωτιές με το βιβλίο του: « Άνω – κάτω το πολιτικό σκηνικό έκανε ο Πανικος Δημητριάδης». Την επομένη, όμως, η αρχισυνταξία σε μια κίνηση που θύμιζε μέρες του 2013, εξαπέλυσε με συντονισμένη επίθεση λογοκρισίας με μια τριπλή επίθεση από αντίστοιχες στήλες – του διευθυντή σύνταξης, Α. Μιχαηλίδη, της επίσης αρχισυντάκτριας [της κυριακάτικης έκδοσης] Α. Ταραμουντά, και της Χ. Χατζηδημητρίου που απέδειξε την πειθήνια στάση της όταν...το απαιτούν οι καιροί και τα συμφέροντα της επιχείρησης και του αφεντικού..

Οι λόγοι της ξαφνικής επίθεσης ίσως να είχαν να κάνουν με την άμεση επικαιρότητα – μετά από τις αποκαλύψεις του βιβλίου για το κούρεμα [ότι ήξερε ο Αναστασιάδης από τις 4 Μάρτιου, και ότι ήξερε επίσης για τις εκροές του συμπέθερου] η συζήτηση μετακινήθηκε και στον Σεπτέμβριο του 2013 – στην τότε επίθεση του Αναστασιάδη, αλλά και στο γεγονός ότι αναφέρεται ότι ο τέως διοικητής της Κεντρικής, ο κ. Αυξέντιου, είχε με κάποιο τρόπο συμμετάσχει στις πιέσεις για παραίτηση – σε μια περίοδο , που όπως θα δούμε πιο κάτω, το κεντρικό ζήτημα ήταν η διερεύνηση ή όχι της σύγκρουσης συμφερόντων των διορισμένων μελών του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Και ο κ. Αυξέντιου [διοικητής της Κεντρικής και κατά τη διάρκεια του σκανδάλου του χρηματιστήριου – όπου δεν έκανε απολύτως τίποτα για να διερευνήσει το σκάνδαλο - φαίνεται να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Φιλελεύθερο, την κ. Μ. Μακρίδου λ.χ., και έτσι τυγχάνει γενικώς προστασίας. Αλλά ο Φιλελεύθερος, όπως θα δούμε πιο κάτω, έχει μια ευρύτερη τάση να προστατεύει ημέτερους, όταν πρόκειται για σύγκρουση συμφερόντων. Πολεμά με νύχια και με δόντια – και συστρατεύονται, τότε, πειθήνια, διάφοροι..

Τα δεδομένα της εξαπάτησης έχουν ήδη καταγραφεί και στα διεθνή ΜΜΕ και από όλους τους εξωτερικούς παρατηρητές - από το «δεσμεύομαι», ενώ ο ίδιος ο Αναστασιάδης προωθούσε το καθολικό κούρεμα, μέχρι το ότι η συμπεριφορά του χαρακτηριζόταν από εμφανή διαπλοκή την προσπάθεια εξυπηρέτησης «ημέτερων»
Η συντονισμένη επίθεση ήταν κάπως παράδοξη, επιφανειακά, αφού ουσιαστικά δεν υπήρχε κάτι, ούτε στην επικαιρότητα, ούτε στα ιδιά τα κείμενα τους[2] που να αμφισβητεί όσα είπε ο κ. Δημητριάδης – ιδιαίτερα το ότι ήξερε για το κούρεμα ο κ. Αναστασιάδης από τις 4 Μάρτιου, και άρα έλεγε συνειδητά ψέματα με το «δεσμεύομαι», και ότι ήξερε επίσης ότι ο συμπέθερος θα έβγαζε λεφτά [για να αποφύγει το κούρεμα] εκτός, ενώ ο ίδιος πήγαινε για να συμφωνήσει κούρεμα – για τους υπόλοιπους. Αυτά είναι γεγονότα που έχουν επίσης αναφερθεί και τεκμηριωθεί από διεθνείς ανταποκρίσεις [των Financial Times, Wall street Journal, Economist] αλλά και την οδηγία του τότε υπουργού οικονομικών να προετοιμαστεί νομοσχέδιο για το κούρεμα. Ενδεικτικά :

“Cypriot president Nicos Anastasiades originally agreed to a 7 percent levy on deposit amounts above €100,000 and 3 percent below that, but the Germans decided that wasn't enough, according to Peter Spiegel of the Financial Times.”[3]

Και για το κίνητρο ο Economist ήταν επίσης σαφής:
«One target of the investigation will be Michalis Sarris, the finance minister, who resigned on April 2nd after only five weeks in the job. His credibility sank after he agreed, in a first abortive round of bail-out negotiations with the European Union, to impose a “haircut” on small savers with less than €100,000 ($129,000) in their accounts. That would have reduced losses for wealthy Russian account holders whose business provides work for thousands of highly paid Cypriot lawyers and accountants»[4]

Φυσικά, ο Economist έκανε λάθος [υποτιμώντας τη δυνατότητα συγκάλυψης που είχε ακόμα το τοπικό κατεστημένο] ότι θα διερευνάτο ο Σαρρής ή ο Αναστασιάδης [ο οποίος εμφανώς προσπάθησε να προστατεύσει από το κούρεμα, όχι μόνο τους πελάτες του δικηγορικού του γραφείου, αλλά και τον συμπέθερο..

Γιατί, λοιπόν, τόση ευαισθησία στην συγκάλυψη του Αναστασιάδη από τον Φιλελεύθερο; Ο βασικός λόγος είναι η βρώμικη φωλιά των ίδιων των δημοσιογράφων – και του συγκεκριμένου ΜΜΕ όσον αφορά την επίμαχη περίοδο [Σεπτέμβριος 2013] και ιδιαίτερα την συγκάλυψη της διαπλοκής.
Ο εκδότης του Φιλελεύθερου είχε κανει μια από τις σπάνιες δημόσιες παρεμβάσεις του στα τέλη Μαρτίου 2013, με την οποία ουσιαστικά εκβίαζε τους βουλευτές να ψηφίσουν τουλάχιστον το δεύτερο κούρεμα – το ενδιαφέρον ήταν ότι ο Παττίχης απροκάλυπτα επικαλείτο την χειραγώγηση του κοινού – απειλούσε ότι θα έκανε επίθεση ενάντια στους βουλευτές, αν δεν ψήφιζαν όπως ο ίδιος ήθελε. Λίγες φορές έχουμε τέτοιες δημόσιες παραδοχές ότι ένα ΜΜΕ μπορεί να εξαπολύσει συντονισμένη επίθεση..
Και ο Φιλελεύθερος το έκανε και πριν και μετά.

Η επίμαχη φάση που μάλλον θέλει να λογοκρίνει [ή να σπρώξει τη δημόσια συζήτηση της παρακάτω] έγινε τον Σεπτέμβριο του 2013 – 6 μήνες μετά. Σε εκείνο το στάδιο μετά την αρχική σταθεροποίηση του τραπεζιτικού τομέα, τέθηκε θέμα διορισμού μελώνουν ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Τον έλεγχο των διορισμών θα τον έκανε ο Πανίκος Δημητριάδης σαν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας. Μέσα στους κανονισμούς ήταν και το ότι τα άτομα που θα διορίζονταν δεν έπρεπε να έχουν σύγκρουση συμφερόντων. Αυτό λογικά, βέβαια, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο – αλλά φυσικά στο κυπριακό διαπλεκόμενο περιβάλλον δεν ήταν. Ο Π. Δημητριάδης είχε ήδη γίνει στόχος, αφού από το καλοκαίρι του 2012 είχε ξεκινήσει μια διαδικασία ερευνών για το πώς οι δύο τράπεζες έφτασαν στο σημείο τον Ιούνιο του 2012 να σπρώξουν την χώρα στο μνημόνιο και να απειλούν με κατάρρευση το κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα. Προφανώς, παρά τα όσα ανακοίνωναν και μετέδιδαν τα ΜΜΕ, είχαν πολλούς σκελετούς σκανδάλων στα ντουλάπια τους. Αν και ο Δημητριάδης έδειξε αυτονομία σαφώς από την κυβέρνηση που τον διόρισε, ταυτόχρονα έδειξε και αυτονομία από τα συμφέροντα του κατεστημένου που ήθελαν να λογοκρίνουν τα σκάνδαλα. Και αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα με τον Δημητριάδη. Δεν ήταν πειθήνιος.
Όταν, λοιπόν, έφτασε η στιγμή για έλεγχο η κυβέρνηση ήθελε να περάσουν οι εισηγήσεις της χωρίς έλεγχο. Προφανώς, ανησυχούσε ότι ο Δημητριάδης θα έκανε το ..ανήκουστο για το βαθύ κατεστημένο – θα ρωτούσε αν υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων των διορισμένων με πολιτικούς ή άλλα συμφέροντα.

Και τότε ο Φιλελεύθερος [που από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι τότε πρόβαλε στις εσωτερικές οικονομικές σελίδες – όχι φυσικά στα πρωτοσέλιδα - μια σχετικά αντικειμενική εικόνα του τραπεζιτικού σκηνικού με τις απόψεις του κατεστημένου, αλλά και στοιχεία από τις έρευνες που είχε ξεκινήσει ο Δημητριάδης][5] αλλαξε απότομα στάση και άρχισε να εξαπολύσει μια επίθεση εναντίον του Δημητριάδη  ανάλογη με εκείνη της περασμένης εβδομάδας.

Ο λόγος είχε να κανει με τους πελάτες - ολιγάρχες γνωστών δικηγορικών γραφείων, όπως του προέδρου. Αλλά και ημέτερους του εκδότη, όπως και της αρχιεπισκοπής..
Αξίζει να δούμε την συνέχεια εκείνων των πρωτοσέλιδων για να καταλάβει κάνεις το πραγματικό πρόβλημα και της Ταραμουντά [που λειτουργεί σαν η φωνή του ΔΗΣΥ/προεδρικού στην αρχισυνταξία και του Μιχαηλίδη που μαζί με τις ακροδεξιές εμμονές του, λειτουργεί και σαν η φωνή του απορριπτικού κατεστημένου το οποίο εκφράζει και την οικογένεια Παπαδοπούλου σήμερα].

Η Ιστορική καταγραφή της διαπλοκής του Φιλελευθέρου
Προειδοποιητική βολή: 16 Σεπτέμβριου – Πρωτοσέλιδη αναφορά ότι διερευνώνται 2 υποψήφιοι. Αλλά εδώ λείπει το «γιατί», όπως η πιθανή «σύγκρουση συμφερόντων»..


Πάντως το επιτελείο του Φιλελευθέρου φαίνεται να έχει συστρατευθεί – ο Πιν [που αξίζει να αναφερθεί ότι δεν είχε κάνει ούτε νύξη για σκάνδαλα ή ευθύνες τραπεζιτών μέχρι τότε – ανέκαθεν ήταν πιστός στην προώθηση του ηγεμονικού λόγου] συστρατεύεται στην έμμεση απειλή εναντίον του Δημητριάδη [όπως φαίνεται από το σχόλιο κάτω αριστερά – στο σκίτσο  του]: κινδυνεύει το τραπεζιτικό σύστημα [δηλαδή οι ημέτεροι διορισμένοι του εργοδότη[6] και των «μαστόρων» γενικώς] και «τον πληρώνουμε»..
Ήδη, δηλαδή, τροχοδρομείται η παρασκηνιακή απόφαση για καθαίρεση – είναι η περίοδος του τηλεφωνήματος με το «είμαι η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής] και ο γελωτοποιός της εξουσίας ρίχνει το θέμα στην πίστα, ή το «πάλκο» που θα έλεγε και η φρασεολογία της κ. Ταραμουντά.

Η επόμενη μέρα, 17 Σεπτεμβρίου: Η επίθεση γίνεται πιο έντονη.
 «Κινδυνεύουν» με διερεύνηση 6 άτομα από τους «επιλεγμένους» ημέτερους της κυβέρνησης και του κατεστημένου. 


Η πειθήνια λογοκρισία: Το πόσοι είναι πελάτες λ.χ. του δικηγορικού γραφείου Αναστασιάδη η άλλων διαπλεκόμενων γραφείων, δεν αναφέρεται πουθενά ..
Μπορεί κανείς επίσης να δει και το γενικότερο κλίμα στην τότε νέα κυβέρνηση – επίθεση ενάντια στην χρήση της κυπριακής στα σχολεία, και ο Ιωνάς δεν βλέπει κανένα κίνδυνο εθνικισμού – θα αλλάξει ρητορική [όπως πάντα με τις δηλώσεις Ιωνά που αναιρούνται από την πραγματικότητα] μετά τη δολοφονία του Φύσσα στην Ελλάδα. Αλλά τότε η συσπείρωση για τα συμφέροντα του βαθέως κατεστημένου περνά από την συγκάλυψη των ακροδεξιών, αλλά και την επίθεση στην χρήση της κυπριακής. Ένα μοτίβο της παλαιο-εθνικοφροσύνης που επιστρατεύεται και πάλι σαν σκόνη στα μάτια..

18 Σεπτεμβρίου. Η τελική επίθεση.
Εδώ ο Φιλελεύθερος αποκαλύπτει πλήρως τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζει υστερίες με fake news. Κινδύνευαν «βαθιά συμφέροντα» και έπεσαν όλα τα κόλπα του επαγγέλματος [παραπληροφόρησης – δαιμονοποίησης] στην πίστα/πάλκο.


Τα ψέματα:
1.    «Υποβόσκει κρίση μέσα στην Κεντρική Τράπεζα». Δεν υπόβοσκε κρίση –
κατασκευάστηκε κρίση, αφού οι διορισμένοι σύμβουλοι και το νέο ΔΣ του προηγούμενου καλοκαιριού ανέλαβαν με σαφή στόχο να ελέγχουν τον Δημητριάδη – και πήραν και τη σκανδαλώδη εξαγορά αύξησης από 1,700 ευρώ σε 30,000 [σκάνδαλα που κανένας στον Φιλελεύθερο δεν τόλμησε να σχολιάσει έστω
2.    Προσβάλλει και προκαλεί με σαφή αναφορά στον Δημητριάδη. Παραπλάνηση, με στόχο την κατασκευή κλίματος υστερίας. Η αναφορά στο κείμενο έχει να κάνει με ένα σημείωμα [όχι του Δημητριάδη]  για την εχθρική στάση των ΜΜΕ. Αυτό εκλαμβάνεται ως «πόλεμος» στα ΜΜΕ. Πώς θα έκανε η Κεντρική πόλεμο στα ΜΜΕ; Ο πραγματικός κίνδυνος ήταν αυτό που είχε γράψει τον περασμένο Απρίλιο ο Πολίτης – η σκέψη-πρόθεση να διερευνηθούν τα δάνεια και τα διαφημιστικά πακέτα. Αλλά αυτό αποκλείστηκε με το νέο συμβούλιο κοκ. Οπότε τί σημαίνει ο τίτλος; Ότι ο Δημητριάδης δεν έπρεπε καν να διαβάζει πώς να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις εναντίον του; Ουσιαστικά, είναι διπλό fake news: παραπέμπει στον Δημητριάδη για ένα σημείωμα που δεν ήταν δικό του – και προσπαθεί να κατασκευάσει υστερία..

3.    Η συνειδητή προσπάθεια κατασκευής υστερίας με παραπλανητικές αναφορές [fake news  και πάλι] είναι επίσης εμφανής με τους δυο υπότιτλους πιο πάνω: για «τα κόμματα» παραβλέποντας ότι δεν ήταν όλα τα κόμματα, αλλά μερικά κόμματα.. Και την αναφορά στους «επιχειρηματίες» τους οποίους «υποψιάστηκε» [δηλαδή κατασκεύασε σαν ψευδογεγονος] ο Φιλελεύθερος, αφού δεν υπήρχε καμία σχετική ανακοίνωση σχετικού οργανισμού..

Στο εσωτερικό το κλίμα είναι ακόμα πιο σαφές. Στην σελίδα 3 είναι λες και η αρχισυνταξία έχει εξαπολύσει τον πόλεμο υπό τις διαταγές του προεδρικού: Ξαφνικά, «προέκυψε θέμα», γιατί είναι καθηγητής με άδεια [τέτοια θέματα δεν τίθεντο προηγουμένως] – ήταν εμφανές ότι αναζητούσαν τρόπους εκφοβισμού του Δημητριάδη – και αυτό θα γινόταν χειρότερο όσο προχωρούσε ο χρόνος..[7] 

Σε μια άλλη περίπτωση κάτι τέτοιο θα ονομαζόταν «τραμπουκισμός». Οι μεγαλο-δημοσιογράφοι ζούσαν ακόμα με την αυταπάτη ότι η συμπεριφορά τους δεν είναι διάφανη. Η προσπάθεια εξυπηρέτησης του προεδρικού είναι εμφανής και στο γεγονός ότι η διερεύνηση της σύγκρουσης συμφερόντων των μελών του ΔΣ της Τράπεζας ονομάζεται στο πρωτοσέλιδο «ιερά εξέταση». Για να γίνει κατανοητό το πλαίσιο, τέτοια φρασεολογία χρησιμοποιεί σήμερα η Αλήθεια και ο Πολίτης [οι δυο συναγερμικές εφημερίδες] για τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη που επιμένει στην ανεξαρτησία της ελεγκτικής υπηρεσίας.
 Και στην σελίδα 5, της ίδιας έκδοσης, η κ. Ταραμουντά ξεκαθάρισε τον στόχο του προεδρικού τον οποίο μετέφερε πιστά, όπως άρμοζε στο όλο πλαίσιο των υπηρεσιών που πρόσφερε η εφημερίδα: «Καθαρές αποφάσεις τωρα για την Κεντρική». Φτιάχτηκε το θέαμα κατά παραγγελία, και μετά η πειθήνια δημοσιογράφος καμώνεται ότι εκφράζει άποψη για να λειτουργήσει σαν αντίλαλος αυτού που ήθελε το προεδρικό. Έτσι, λειτουργεί γενικότερα η αρχισυνταξία στην κατασκευή θεαμάτων και υστεριών..

Ο Φιλελεύθερος πρόσφερε υπηρεσίες στον Αναστασιάδη, το δικηγορικό του γραφείο και τους Ρώσους ολιγάρχες. Πολέμησε με νύχια και δόντια να μην γίνει έρευνα για σύγκρουση συμφερόντων. Η αρχισυνταξία έχει αυτούς στους σκελετούς στο ντουλάπι της. Και πολεμά με νύχια και δόντια για να καθυστερήσει την μέρα που η κοινωνία θα εστιάσει τις διάχυτες, έτσι και αλλιώς υποψίες, σε αυτά τα σκάνδαλα ψέματων, χειραγώγησης και διαπλοκής. Αυτά είναι τα προσωπικά κίνητρα των Ταραμουντά – Μιχαηλίδη. Αλλά και ο Φιλελεύθερος ως επιχείρηση είχε και αυτός το δικό του συμφέρον.
..Και το προσωπικό [του εκδότη] /επιχειρηματικό συμφέρον του Φιλελευθέρου – το «κεφάλι του Δημητριάδη» για μια θέση ημέτερου στο ΔΣ, αλλά και μια εν δυνάμει επιχειρηματική συνεργασία. Με την αρχιεπισκοπή
Το αποκάλυψε μέσω της αναδημοσίευσης ενός sums του εκδότη, η Καθημερινή [η ρήξη μεταξύ των εκδοτών είναι ίσως και η μονή ελπίδα σε αυτό το εγκλωβισμένο πληροφοριακά τοπίο να μάθει κανείς τί γίνεται].. Ο εκδότης του Φιλελευθέρου ήθελε ένα συγκεκριμένο διορισμό [πέρα από τις γενικότερες εξυπηρετήσεις] ο οποίος έδενε [θεωρούσε τουλάχιστον] τα συμφέροντα του με αυτά της αρχιεπισκοπής όσον αφορά στη διαφημιστική πίττα.

Και η κ. Ταραμουντά πειθήνια αγωνίστηκε για αυτό [τους συγκεκριμένους διορισμούς» – ήθελε «καθαρές λύσεις» χωρίς έρευνες για συγκρούσεις συμφερόντων. Όταν η επόμενη διοικητής της Κεντρικής, η κ. Γιωρκάτζη, πιάστηκε με σύγκρουση συμφερόντων και ένα ύποπτο συμβόλαιο, δεν υπήρχε πια προθυμία για «καθαρές λύσεις». Μερικοί φαίνεται να προτιμούν να μην γίνονται έρευνες για συγκρούσεις συμφερόντων ημετέρων..
Το πιο κάτω sms  είναι του Ν. Παττίχη, εκδότη του Φιλελεύθερου – όντως στην έκδοση της 18ης Σεπτεμβρίου πιο πάνω [την εκδοχή της συνολικής επίθεσης] ανακοινώνεται και η απόπειρα συνεργασίας Φιλελεύθερου και Μέγα [του ημέτερου πια αρχιεπισκόπου – όπως φαίνεται να αναφέρεται στο χαρούμενο sms του εκδότη που ακολουθεί]:


Φιλελεύθερος 18 Σεπτεμβρίου 2018, σελίδα 1
Και το μήνυμα:
«Δεν γίνεται να λείπω δυο μέρες στην Αθήνα και επιστρέφοντας να σε βρίσκω πρόεδρο!!! Έχασα πολύ παρασκήνιο – έτσι μου λένε οι του Οικονομικού. Άμεση στροφή στο styling παρακαλώ – Έχω πολύ καλούς να σε βοηθήσουν.
Ο Ζωγραφάκης είναι πολύ καλός φίλος μου και πανέξυπνος, ο Κατσαρός γαμπρός του Πανίκου Χαραλάμπους μας και με αυτόν που έκλεισα τη συμφωνία με τον επίσης «δικό μου» Μακαριότατο και το Μέγκα. Θα έχεις access και πλήρη και σε τηλεόραση μέσω «Φ» πλέον. Θέλω την πρώτη αποκλειστική συνέντευξη εννοείται για «Φ» και Cyprus Weekly. Φιλιά Ν..»

Από Καθημερινή, 17/11/2013, σελ. 8 [στην αρχική του εκδοχή δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα στις 10/11, σελ.2].


Από΄σιει μουγιαν, μουγιάζεται: ή πώς ο Δημητριάδης θυμίζει σε διάφορους την διαπλοκή στην οποία εμπλέκονται.. ήταν ο πρώτος ανεξάρτητος αξιωματούχος που τόλμησε να τα βάλει με το κατεστημένο [τονίζοντας την ανεξαρτησία των θεσμών] – αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αλλά άφησε αρκετούς εκτεθειμένους. Σήμερα οι προσπάθειες του Οδυσσέα Μιχαηλίδη έχουν περισσότερη κοινωνική στήριξη και κατανόηση – σαν ιστορική συνέχεια…
Η Ταραμουντά και ο Μιχαηλίδης προσπάθησαν να συγκαλύψουν τις ευθύνες Αναστασιάδη, για να συγκαλύψουν τη δική τους διαπλοκή – διότι η περίφημη φράση «είμαι μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής» έγινε ακριβώς τον Σεπτέμβριο του 2013, για το θέμα των διορισμών των ημέτερων στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Και ο Νικολας Παπαδόπουλος που ενοχλήθηκε επίσης προβάλλοντας την ενοχή συνείδηση του για τη διαπλοκή [ο κ. Παπαδόπουλος είχε ενοχληθεί την άνοιξη του 2013] όταν ο κ Δημητριάδης υπέδειξε στους βουλευτές ότι, όταν ψηφίζουν για θέματα των τραπεζών, πρέπει να έχουν υπό οψιν το ασυμβίβαστο – δηλαδή να μην έχουν σύγκρουση συμφερόντων. Από που να ξεκινήσει, όμως, ο κ. Ν. Παπαδόπουλος; Θα μπορούσε να σιωπήσει – αλλά. Ένα χρόνο μετά, το φθινόπωρο του 2014, έθεσε και ο ίδιος θέμα σύγκρουσης συμφερόντων με τους διορισμούς του προεδρικού στα ΔΣ των τραπεζών… Αλλά, ενώ ο Δημητριάδης απλώς υπεράσπιζε τους θεσμούς, ο κ Παπαδόπουλος παραπονιόταν πιθανώς γιατί το δικό του δικηγορικό γραφείο [που κατά το έθιμο συγκάλυψης δεν είναι πια στο όνομα του κοκ] δεν είχε ανάλογη αντιπροσώπευση.

Και το φύλο συκής: η κ. Χατζηδημητρίου που ξέχασε τα μαθηματικά της – παραδέχεται μεν ότι έχει δίκαιο και λέει την αλήθεια ο Δημητριάδης, αλλά αναζητεί υπεκφυγές για υπεράσπιση του ..γενικού στόχου της επίθεσης της επιχείρησης Φιλελεύθερος: τελικά πόσα στοιχίζουν άραγε 30,000 το άτομο στο ΔΣ της Κεντρικής [με στόχο ακριβώς τον Δημητριάδη], με δυο σύμβουλους με πολλαπλάσια εισοδήματα και λιμουζίνες; Εκεί δεν επιτρέπονται τα μαθηματικά;
Ενδιαφέρον είχε και το σχόλιο, στο όλο πακέτο της επίθεσης συγκάλυψης του Φιλελευθέρου, της Χ. Χατζηδημητρίου που παρά την επίσης δεξιά καταγωγή της [και ανάλογη αισθητική και ευαισθησίες] προσπαθεί να είναι κάπως αποστασιοποιημενη από το συνήθως συντονισμένο κλαμπ των Πιν-Μιχαηλίδη-Καλλινίκου [ο οποίος απλώς αντιγράφει σαν οπαδός κερκίδας].. Η κ. Χατζηδημητρίου, λοιπόν, αντί να παραπέμψει στην υστερία χωρίς τεκμήρια, παραδέχτηκε ότι ουσιαστικά ο κ. Δημητριάδης είχε δίκαιο:
«Όλα (ή σχεδόν όλα) τα γεγονότα που περιγράφει ο τέως διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Πανίκος Δημητριάδης, στο βιβλίο του τα πιστεύουμε. Δεν έχουμε κανένα λόγο να τα αμφισβητήσουμε. Και για τους συμπέθερους και για τα τηλεφωνήματα και για τους Ρώσους που μας άφησαν εκτεθειμένους και για την πρώτη πρόταση του κουρέματος… Φυσικά, άλλο τα γεγονότα, άλλο οι χειρισμοί κι άλλο οι ερμηνείες. Θα πρέπει όμως να ταυτιστούμε με αυτόν; [8]

Κανένας όμως, ούτε ο Δημητριάδης, δεν ζήτησε από την κ. Χατζηδημητρίου να ταυτιστεί μαζί του. Μετατοπίζει το θέμα – το ζητούμενο είναι το ψέμα, η διαπλοκή στις εκροές, και ο ρόλος της εφημερίδας στην οποία εργάζεται για να επιβληθούν οι εκλεκτοί των συγκεκριμένη δικηγορικών γραφείων τον Σεπτέμβριο του 2013. Η μετατόπιση της είναι ένα κολπάκι για να κάνει και η ίδια το καθήκον της στη συνολική επίθεση. Ξαφνικά, θυμάται όλα τα κακά που προέκυψαν από την κρίση – μέχρι τις αυτοκτονίες μέσα από μια παραπομπή στην αποζημίωση που πήρε ο κ. Δημητριάδης. Όμως, η αποζημίωση ήταν το τεκμήριο ότι δεν παραιτήθηκε, αλλά εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί. Κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει. Και προσπαθεί να παίξει με μια φτηνή απόπειρα συνειρμικής ταύτισης.

Τί σχέση ο Δημητριάδης με την κρίση – αφού καμώνεται ότι αυτή δεν έχει πάθει αμνησία λόγω συμφέροντος, όπως οι Ταραμουντά – Μιχαηλίδης; Δεν ήταν στην Κεντρική όταν γινόταν παράτυπα η αγορά των ελληνικών ομολόγων το 2009-10 από την Τράπεζα Κύπρου, δεν ήταν στην Κεντρική όταν εγκρινόταν η παρουσία του Βγενόπουλο ή όταν μετατρέπονταν η Εγνατία σε παράρτημα το 2011, δεν είναι αυτός που αποφάσισε το καθολικό κούρεμα. Προσπαθεί και αυτή να συγκαλύψει, κρατώντας αποστάσεις και αναγνωρίζοντας ότι η πλειοψηφία ξέρει ότι έλεγε και λέει ψέματα ο Αναστασιάδης, ότι ο συμπέθερος συνεργάστηκε με την εξουσία για την πληροφόρηση του, και ότι το «είμαι η πουτάνα της πολιτικής» ειπώθηκε και εκφράζει πια την πολιτική κουλτούρα της επιφάνειας… Το θέμα είναι ποτέ θα ομολογήσουν και οι δημοσιογράφοι το ρολό τους. Είναι και οι προσπάθειες υπεκφυγής ένα είδος τεκμήριου. Η κ. Χρυστάαλλα ποτέ δεν φάνηκε να ενοχλείται από τους συνάδελφους που λένε ψέματα, που κατασκευάζουν υστερίες για να συγκαλύψουν τις επιθυμείς του εκδότη, ή έστω να διαμαρτυρηθεί /θυμηθεί τόσα και τόσα που κατάπιαν μερικοί: οι αυξήσεις στην Κεντρική το καλοκαίρι του 2013 δεν κατάλαβε η κυρία Χρυστάλλα ποιό στόχο είχαν; Από 1,700 σε 30,000.. Σιώπησε.. και μιλά μετά για την φτωχοποίηση;. Ας κάνει, λοιπόν, μια απλή μαθηματική πράξη: πόσοι σύμβουλοι διορίστηκαν από το κόλπο του Αβέρωφ, με 30,000, πόσα στοίχισαν οι 2 σύμβουλοι, πόσα οι λιμουζίνες τους – και μετά ας μας πει γιατί μιλά για όλα αυτά τα συνεχόμενα έξοδα και επαναλαμβάνει [βολικά για όσους χρειάζονται συγκάλυψη] μια αποζημίωση..

Υπάρχει και η έννοια της ντροπής..
Μερικοί δημοσιογράφοι, όμως, τόλμησαν τότε να αμφισβητήσουν εκείνη την υστερία. Δεν ήταν ανάμεσα τους κανένας του Φιλελευθέρου – και όσοι [από το συγκροτημα του Φιλελευθερου] το ένοιωσαν δεν τόλμησαν [δεν τους επιτράπηκε;] να το γράψουν. Και όμως υπήρχαν κραυγαλέα σκάνδαλα – από την εποχή του σκανδάλου του χρηματιστήριου του 1999 στους νεοδιορισμένους στο ΔΣ τη Κεντρικής το καλοκαίρι του 2013.. Αλλά οι του Φιλελευθέρου σιωπήσαν υπάκουα – για αυτό τσιρίζουν τώρα. Είναι οι φωνές της ενοχής…

Μια μικρή, λοιπόν, υπενθύμιση για την ηθική της υπεράσπισης των θεσμών – από ένα που τόλμησε να μιλήσει, έστω και αν εργαζόταν για τον Λοττίδη:
«Αν, λοιπόν, ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί έναν από τους κορυφαίους θεσμούς του κράτους, μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να νιώσει τις ερπύστριες της πολιτικής μήνιδος για να περνούν από πάνω του καθημερινά, φανταστείτε τι μπορεί ένας άνθρωπος με εξουσία να κάνει εναντίον ενός αδύναμου και ανώνυμου πολίτη.»
Α. Παράσχος, Καθημερινή, 27/10, για τις επιθέσεις ενάντια στον κ. Δημητριάδη




Εμφανώς πρεπει να υπήρχε ιδιαίτερο άγχος στον Μιχαηλίδη, ο οποίος ενώ προσπαθούσε να λογοκρίνει γεγονότα και μαρτυρίες, καταγράφει και από άλλους αξιωματούχους στο εξωτερικό, φώναζε για.. «ντροπή». Η  εμμονή με την λογοκρισία είναι χαρακτηριστικό της αντίληψης του Μιχαηλίδη για την..δημοσιογραφία..ανήκει στην σχολή της προπαγάνδας και παρα τις τόσες γκάφες του, επιμένει όπως κάποιος που έχει πια ρυθμιστεί και δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά, σχεδόν όπως ένα πειραματόζωο στις έρευνες του Παβλόφ. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η αναφορά του στον Αναστασιάδη [και την αγενή απρεπή του συμπεριφορά]: ενώ το καλοκαίρι αγωνιζόταν να λογοκρίνει τα στοιχεία/τεκμήρια/μαρτυρίες από τους αξιωματούχους του ΟΗΕ και της ΕΕ, τώρα που έχει εξευτελιστεί εντελώς το αφήγημα που πουλούσε, υιοθέτησε τη θέση για ανάρμοστη συμπεριφορά του [για να την προβάλει και στο κούρεμα].. ουσιαστικά δηλαδή, όταν τελικά τα ψέματα που προσπαθεί να προωθήσει καταρρέουν, αποδέχεται αυτό το οποίο δαιμονοποιούσε πριν,  για να προσπαθήσει να λογοκρίνει κάτι άλλο – στην συγκεκριμένη περίπτωση τις ευθύνες του Αναστασιάδη [και όσων τον συγκάλυπταν] για το κούρεμα και την διαπλοκή - και των τραπεζών για την οικονομική κρίση [ ο ίδιος υπήρξε ένας από τους πιο επίμονους λογοκριτές εκείνων των σκανδάλων και της αλήθειας για τις αίτιες της κρίσης]..
[5] Και το γεγονός ότι τουλάχιστον στο οικονομικό τμήμα τη εφημερίδας δημοσιεύονταν τα στοιχεία και τα δεδομένα για τα σκάνδαλα είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικό για την νοοτροπία των Μιχαηλίδη – Ταραμουντά να καμώνονται ότι δεν ήξεραν/δεν ξέρουν. Ξέρουν – δημοσιεύτηκαν στοιχεία στην εφημερίδα τους – αλλά συνειδητά, όπως και το «δεσμεύομαι» του Αναστασιάδη, είχαν και έχουν στόχο να παραπλανήσουν.
[6] Ένα χρόνο μετά, όταν οι καταγγελίες μεταξύ Παπαδόπουλου και Αναστασιάδη αποκαλύπτουν και τις διαμάχες των δικηγορικών γραφείων, ο Πιν θα κάνει ένα σπάνιο σχόλιο για αυτήν την διαπλοκή. Σε ανώδυνο χρόνο και σε συγκυρία διαφωνίας των «μαστόρων»..
[7] Το πιο κωμικό ήταν ίσως το γεγονός ότι, ενώ επικαλούνταν την ακριβή διατύπωση του νόμου, που ξεκαθάριζε ότι «δεν έπρεπε να έχει άλλο επάγγελμα για να μπορεί να αφιερώσει «ολόκληρο τον χρόνο τους στην υπηρεσία της [κεντρικής] τράπεζας», προσπάθησαν να προωθήσουν το θέμα ως ζήτημα ασυμβίβαστου, ακριβώς την στιγμή που όλος ο θόρυβος γινόταν για να μην εφαρμοστεί ο κανονισμός για το ασυμβίβαστο στους διορισμούς της κυβέρνησης. Ο νομικός που χρησιμοποιήθηκε ήταν ο γιος της κυρίας Αιμιλαινίδου.