27 Μαρ 2017

Ομιλιά του σκηνοθέτη Πανίκου Χρυσάνθου στην δικοινoτική προβολή της ταινίας του "Η ιστορία της πράσινης γραμμής", η οποία γυρίστηκε στην πράσινη γραμμή

                                             


Αγαπητοί φίλοι,

Η αποψινή προβολή είναι αφιερωμένη:

          Πρώτα στους νεκρούς στρατιώτες της πράσινης γραμμής. Είναι αυτοί που άκουσαν μέσα τους τη φωνή του πανανθρώπινου νόμου κι εμπιστεύτηκαν αυτόν που στεκόταν απέναντί τους, γιατί ήταν πρώτ’ απόλα άνθρωπος, κι ας τον έλεγε ο άλλος νόμος «εχθρό». Αυτοί πλήρωσαν με τη ζωή τους την ανθρωπιά τους. Βρήκαμε 10 καταγραμμένους τέτοιους Έλληνοκύπριους στρατιώτες. Και μάρτυρες από τις γειτονιές της πράσινης γραμμής, με τους οποίους μιλήσαμε, μας διηγήθηκαν και για κάποιους Τουρκοκύπριους νεκρούς της νεκρής ζώνης. Λένε μάλιστα για 2 περιπτώσεις, όπου εχτελέστηκαν επι τόπου και οι 2 στρατιώτες την ώρα που συναντιόντουσαν μέσα στη νεκρή ζώνη.

Αυτούς τους τιμά απόψε η ταινία. Είναι οι αφανείς ήρωες της ανθρωπιάς και της συναδέλφωσης. Οι ήρωες της επανενωμένης Κύπρου, που ακόμα δεν υπάρχει.

          Μετά η ταινία είναι αφιερωμένη σε όλους εσάς και κάποιους άλλους σαν και εσάς, που δεν είναι απόψε μαζί μας, είτε γιατί δεν μπορούν να έρθουν είτε γιατί δεν τους ξέρουμε. Είτε γιατί δεν ζουν πια. Είναι οι άνθρωποι της Κύπρου, που αντιστάθηκαν στον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία. Κάποιοι αντιστάθηκαν από ανάγκη. Ο φανατισμός εισέβαλε βίαια στην προσωπική τους ζωή και απαίτησε να την κατευθύνουν όπως αυτός θεωρούσε σωστό και πρέπον. Δε σεβάστηκε πολύ απλά και ανθρώπινα πράματα, όπως η αγάπη, η εχτίμηση, η φιλία, η αλληλεγγύη. Κάποιους τους έκαμε ερείπια τη ζωή τους, τους εξευτέλισε, τους χλεύασε, και σε μερικές περιπτώσεις τους την πήρε τη ζωή τους. Κι έφερε τη δυστυχία σε όσους ήταν γύρω τους. Κάποιους τους ανάγκασε να ζήσουν μέσα στο φόβο και τη σιωπή.

Κάποιοι άλλοι αντιστάθηκαν συνειδητά στον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία. Ενώ είχαν κάποιο λόγο να είναι κήρυκες του μίσους, αφού υπήρξαν οι ίδιοι θύματα του αντίπαλου σωβινισμού, έβαλαν το μυαλό τους να δουλέψει και κατάλαβαν μια πολύ απλή αλλά ουσιαστική αλήθεια:  ότι δεν είναι όλοι οι «άλλοι» (Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι) υπεύθυνοι για το κακό που έπεσε πάνω τους. Αλλά μερινοί φανατικόπελλοι, που ναι μεν έδρασαν εν ονόματι υποτίθεται του εθνικού σκοπού της κοινότητάς τους, ήταν όμως μια μικρή ομάδα ανόητων, φονιάδων και κλεφτών, που με πρόσχημα τον πατριωτισμό έκαμαν πράξεις για τις οποίες πρέπει να ντρέπεται ο κάθε άνθρωπος σε όποια εθνικότητα ή ομάδα κι αν ανήκει. Οι άνθρωποι, που έχουν συνειδητοποιήσει αυτή την αλήθεια είναι το νέκταρ της Κύπρου μας, κάποιοι από εσάς, τους οποίους χαίρομαι που απόψε, με μια σεμνή τελετή όπως είναι η προβολή μιας ταινίας, σας αποδίδω μια μικρή τιμή. Αν κάποτε καταφέρουμε να φτιάξουμε την επανενωμένη Κύπρο, την χώρα της ανθρωπιάς, της συγχώρεσης, του νούσιμου κόσμου μπροστά, είμαι βέβαιος ότι εσείς θα είσαστε τα μπόλια με τα οποία μεγαλώσουν τα νέα δέντρα της Κύπρου, αυτά που θα βγουν από την πιο όμορφη και πανάρχαιη παράδοση αυτού του τόπου, από την ανθρωπιά του.

          Το σινεμά είναι μια πολυδιάστατη τέχνη. Είναι εμπόριο και χρήμα, είναι προπαγάνδα, είναι διασκέδαση, είναι παραπλάνηση. Όπως και πολλές άλλες μορφές της ζωής. Όπως και ένα μαχαίρι. Που είναι ένα εργαλείο της κουζίνας. Μπορεί να είναι όμως και ένα εργο τέχνης ή ένα εργαλείο φόβου και θανάτου. Το ίδιο είναι και ο κινηματογράφος. Για μένα είναι η μορφή μιας όμορφης και πολύ ανθρώπινης τέχνης. Ένα θαύμα έκφρασης και επικοινωνίας, που εκπροσωπεί ό,τι πιο καλό βγάζει μέσα από τη ψυχή του ο άνθρωπος. Σκεφτείτε τους «Μοντέρνους Καιρούς» του Τσάρλι Τσάπλιν, το «Χιροσίμα αγάπη μου» του Αλαίν Ρεναί, τη «Βιριδιάνα» του Μπουνιουέλ, τον «Πολίτη Κέην» του Όρσον Ουέλς ή τις «Αγριοφράουλες» του Μπέρκμαν. Είναι όλες τους έργα που βγήκαν μέσα από μια επίπονη επεξεργασία της πιο καλής και όμορφης πλευράς του ανθρώπου. Αυτής που έβγαλε και την «Ιλιάδα», την «Αντιγόνη», τον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα», τα α και ﷽﷽﷽﷽ορωτοπαρουσιερωμένη:.."Κονσέρτα για βιολί και ορχήστρα", τη «Δραπετσώνα», το «Yol”.  Αυτό είναι το σινεμά που αγαπώ και το σινεμά που έχω ως πρότυπο κάμνοντας ταινίες στην Κύπρο. Μια τέχνη της ανθρωπιάς. Αυτήν που είναι πανανθρώπινη, οικουμενική. Που μιλά στις καρδιές και τα μυαλά όλων των ανθρώπων σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, γιατί μιλά για τον Άνθρωπο με Α κεφαλαίο.

Στη μικρή μας χώρα όσοι ζουν με την ιδέα ότι ο μικρόκοσμός μας είναι ο ομφαλός της γης δεν έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν την ουκουμενικότητα της τέχνης. Την περιφρονούν, αν δεν τη μισούν, γιατί μια πανανθρώπινη τέχνη καταργεί από τη φύση της τα εθνικιστικά σύνορα. Στα μάτια τους εμφανίζεται ως προδοτική και επικίνδυνη. Είμαι βέβαιος πως, αν είχαν για πρώτη φορά μπροστά τους τον Όμηρο, θα τον θεωρούσαν κι αυτόν ως προδότη, αφού ο πιο συμπαθητικός του ήρωας είναι ένας εχθρός, ο Έχτορας στη συνάντησή του με την Ανδρομάχη.  Και δυστυχώς, αυτοί που έχουν εξουσία κι αποφασίζουν για την τέχνη στον τόπο μας δίνουν την αίσθηση ότι είναι τέτοιοι άνθρωποι, χωρίς ευρύτητα σκέψης κι αγάπη για τον Άνθρωπο – το Α με κεφαλαίο.

Σας ομολογώ πως συχνά νιώθω, όπως και πολλοί από σας, ξένος σ’ αυτή τη χώρα που αγαπώ. Έχω την αίσθηση ότι η ταινία που σας παρουσιάζω απόψε μπορεί να είναι η τελευταία που κάμνω. Τα σημάδια είναι εμφανή και πυκνώνουν με τον χρόνο. Και μ’ αυτό το αίσθημα έχω ακόμα ένα λόγο να την πρωτοπαρουσιάσω σ’ εσάς, την πρωτοπορία και το χρυσάφι του τόπου μας. Εύχομαι να μιλήσει στις καρδις ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιαν πιο όμορφη και πανές σας και να σας δώσει κουράγιο.

Καλώς ήρθατε!






Ο Αναστασιάδης στη μέγγενη των (ας πούμε) πολιτικών του ελιγμών.


Γνωρίζετε αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες ότι το μόνο που σώσει τον Νίκο Αναστασιάδη από τον χαρακτηρισμό του μεγάλου ψεύτη, είναι ο φόβος μας να μην καταλήξουμε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής . Αλλά μπορούμε να πούμε με πολλή ευγένεια ότι ο πρόεδρος λέει πολλά ψέματα πολύ συχνά.

Έχουμε την άποψη ότι η αντίληψη του για την πολιτική είναι το δεσμεύομαι ως ρητορική και το αποδεσμεύομαι ως πράξη με ή χωρίς νεύρα ( νομίζει ότι τα νεύρα αποτελούν δικαιολογία – έ έτω ενευρίασα τζαι φάτσισα μιαν πόρταν, ε κκελέ τ, αδρώπου;). Οι κάτοχοι χρεωγράφων τον έχουν πάρει πρέφα, οι εργαζόμενοι στους ημικρατικούς επίσης, οι αφερέγγυοι δανειολήπτες επίσης και γενικά όλος ο κόσμος. Λέτε ο Μουσταφά Ακκιντζή να έχει την εντύπωση ότι έχει να κάμει με ένα άγγελο της αλήθειας; Ο σημερινός φιλελεύθερος είναι ανάστατος. Ναι μεν ο Μουσταφάς θα πάει να φαν μαζί με τον Αναστασιάδη, αλλά πρέπει να δει πρώτα την απόφαση της ολομέλειας της Βουλής και μετά να δει χρονοδιαγράμματα και τρόπο οργάνωσης των συνομιλιών. Ο Αναστασιάδης θυμίζει Παπαδόπουλο πριν την Νέα Υόρκη. Έδειχνε άνθρωπο που δεν θέλει να πάρει την ευθύνη της αποτυχίας, αλλά μια χαρά την πήρε ( ο λαός του ) όταν ξεγέλασε τον Φερχόικεν και μπήκε στην ΕΕ. Ο Αναστασιάδης βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Πώς θα τα καταφέρει να βγει από τις συνομιλίες αλώβητος. Οι έξυπνοι οι βουλευτές του έδωσαν στον Ακκιντζή την χρυσή ευκαιρία να τον χορέψει στο ταψί, όπως τον χόρευε με τους ( ας πούμε ) διπλωματικούς ελιγμούς στον Μον Πελεράν και στην Γενεύη.

Αφού το ζήτημα είναι τόσο μικρό και τόσο αγνό ( μια μικρή αναφορά στην Ένωση, τόση δα) γιατί κλώθεται τζαι ποκλώθεται αλλά συνθηκολογεί; Μήπως γιατί η Ένωση ήταν η επίσημη αιτία της τουρκικής εισβολής; Μήπως γιατί το συγκεκριμένο δείχνει τις πίσω σκέψεις μιας πολιτικής κλίκας  που μπορει και να νικά στο κοινοβούλιο, και πληττει την πιστευτότητα της ελληνοκυπριακής πολιτικής; Ο Παπαδόπουλος ήδη κήρυξε την ερχόμενη Παρασκευή μαύρη, την μελανότερη στην ιστορία του ελληνισμού χωρίς να περιμένει τους μελανοχίτωνες συμμάχους του να πάρουν ξανά την πρωτοβουλία.

Τέλος πάντων λόγω Ένωσης ο Αναστασιάδης επιστρέφει στις συνομιλίες, ενώ είχε ήδη δώσει δείγματα γραφής ότι γύρευε τρόπο να φύγει και να αποφύγει πάση θυσία την τελική ευθεία. Αλλά όπως είπαμε έχασε την φήμη του μεγάλου φιλαλήθη. ( Η Μέρκελ επερίπαιζε το μέγεθος της υπογραφής του).

Το ερώτημα είναι ο επόμενος λόγος της αναστολής. Ας παρακαλέσουμε τον Ερντογάν να κτυπήσει καμιά νευρική κρίση όσο είναι καιρός, μήπως και πετύχουμε καμιά αξιοπρεπή ευρωδιχοτόμηση. Η αξιοπρέπεια στην προκειμένη έχει να κάνει με την ελληνικότητα των γκαζιών.Η ελληνικότητα των γκαζιών έχει να κάνει με Αναστασιάδη, με Ττόμη, με Λιλλήκα, με Στράκα...

Ως σοβαρό υστερόγραφο να σημειώσουμε ότι η ασάφεια σε Ευρώπη, ΗΠΑ, Τουρκία , Ρωσία και στις αραβικές χώρες ευνοεί θερμές κινήσεις. ( Ο Κοτζιάς ήταν συγκινημένος και πολύ κουμπωμένος).




Η Υπεράσπιση του κ. Χάσικου αμφιταλαντεύεται: ο ίδιος φαίνεται να υποστηρίζει ότι ..δεν υπάρχει Ασυμβίβαστο [χωρίς να εξηγήσει πως –με δεδομένη την θέση του στην εταιρεία που ενοικιάζει στο κράτος] και προσπαθεί να μετατοπίσει το θέμα με επίθεση στον Γενικό Ελεγκτή, ενώ ο δικηγόρος του φαίνεται να υποστηρίζει ότι θα προσπαθήσει να αποφύγει την κατηγορία διαδικαστικά [όχι ότι δεν υπάρχει διαπλοκή αλλα αναζητώντας δικαιολογία να αποφύγει την έρευνα].. και ο κ. Μιχαηλίδης συνεχίζει τις αποκαλύψεις – για την παράτυπη μη μείωση των ενοικίων και την μη τήρηση των προδιαγραφών για χώρους στάθμευσης..


Η διερεύνηση της σύγκρουσης συμφερόντων του κ. Χάσικου πήρε δυο ενδιαφέρουσες εκτροπές αυτήν την εβδομάδα.
Από την μια ενώ ο υπουργός δήλωνε ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο η εφημερίδα του, η Αλήθεια έγραφε πρωτοσέλιδα ότι σύμφωνα με τον κ. Μακρίδη οι κανονισμοί για το Ασυμβίβαστο δεν είχαν εγκριθεί άρα δεν μπορούσε να διερευνηθεί ο πελάτης του. Το τι σημαίνει αυτό το διαδικαστικό αίτημα του κ. Μακρίδη θα διαφανεί, αλλα φαίνεται ξεκάθαρα επίσης ότι ο κ. Χάσικος δεν είναι συνεπής. Από την μια δηλώνει ότι περιμένει από την επιτροπή να αποφασίσει και δηλώνει ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο [χωρίς να εξηγεί καν λογικά πως γίνεται να μην υπάρχει αφού ο ίδιος είναι ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας που νοικιάζει το κτίριο] και από την άλλη ο δικηγόρος του διαρρέει όχι ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο αλλα ότι ψάχνει νομικίστικα κόλπα για να μην διερευνηθεί ο πελάτης του.


Ο υπουργός επιμένει ότι λόγω του καλόπιστης προαίρεσης, πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν τον αγγίζει ο νομός παρα την εμφανή παραβίαση του, ενώ ο δικηγόρος αναζητά διαδικαστικούς τρόπους παρεμπόδισης της διερεύνησης….
Την ίδια περίοδο ο κ. Μιχαηλίδης κατέθεσε ακόμα δυο στοιχεία για το ζήτημα του ασυμβίβαστου του κ. Χάσικου
1.    Το ότι στο συγκεκριμένο κτήριο που ανήκει στην εταιρεία του κ. Χάσικου δεν εφαρμόστηκε η μείωση δάνειων όπως σε αλλα κτήρια, και ότι δεν τηρήθηκαν οι αρχές διαφάνειας και χρήστης διοίκησης όταν έγινε επανεκοικιαση του κτηρίου το 2015. Ο κ. Χάσικος απάντησε ότι: Υπάρχει”, σημείωσε, “θεσμοθετημένο όργανο που είναι ο Φορέας που ασχολείται με αυτά, εκείνο θα αποφασίσει αλλά είναι ξεκάθαρο ότι ο Γενικός Ελεγκτής κατά τρόπο ψυχωτικό, ψυχωτικής συμπεριφοράς». Η δήλωση του όμως δεν ήταν ειλικρινής[1] αφού απέβλεψε το γεγονός ότι το υπουργείο του συμμετέχει στον φορέα που ενοικιάζει κτήρια – άρα είχε εκπρόσωπο του σαν υπουργό που θα μπορούσε να τον εξυπηρετεί και σαν ιδιώτη.
«• για την περίοδο μέχρι την 31.12.2015 δεν εφαρμόστηκε η πολιτική μείωσης των ενοικίων όπως ορθά είχε αποφασίσει το Υπουργικό Συμβούλιο στις 14.12.2011, ενώ μάλιστα το Τμήμα Κτηματολογίου είχε επισημάνει ότι το ενοίκιο ήταν πολύ ψηλό,
• για την περίοδο μετά την 1.1.2016, όταν έγινε η πρώτη επέκταση και ακολούθως όταν προκηρύχθηκε διαγωνισμός (για την περίοδο μετά την 1.1.2017), δεν τηρήθηκαν οι αρχές διαφάνειας και χρηστής διοίκησης και δεν διασφαλίστηκε το δημόσιο συμφέρον.
Καταλήξαμε με την εισήγηση ότι η προταθείσα από το ΤΠΑ υπογραφή νέας σύμβασης δεν πρέπει να εγκριθεί από τον Κεντρικό Φορέα Στέγασης Κυβερνητικών Υπηρεσιών, αλλά να προκηρυχθεί νέος διαγωνισμός στη βάση των πιο πάνω παρατηρήσεων μας, με στόχο να εξευρεθεί κτήριο με καλύτερο συνδυασμό ποιότητας/τιμής.»
http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/365727/apantisi-gn-eleggti-ston-chasiko-ga-tin-psychosi
2.    Μια υπηρεσία ζητά 80 χώρους στάθμευσης, ενοικιάζει κτήριο που έχει 190, αλλα τελικά παίρνει μόνο…54…Ο κ. Μιχαηλίδης παρέπεμψε επίσης και σε ένα άλλο πρόβλημα του κτηρίου – στους χωρίς στάθμευσής. Σύμφωνα με τον Φιλελεύθερο οι αρχές για το κτήριο που θα νοικιαζόταν «ζήτησαν 80 χώρους στάθμευσης για το γραφείο του τμήματος πολιτικής αεροπορίας, ενοικίασαν κτήριο που διαθέτει 190, όμως χρησιμοποιούνται οι 54 και ελπίζουν ότι σε περίπτωση του θα χρειαστούν περισσοτέρους θα μπορέσουν να τους εξασφαλίσουν»!!!..Και όπως παρατηρεί η εφημερίδα στην ανακοίνωση του υπουργείου Μεταφορών δεν αναφέρεται αν για να εξασφαλιστούν οι έξτρα χώροι στάθμευσης που θα έπρεπε να είχαν δοθεί από την αρχή, θα χρειαστεί να πληρωθεί και έξτρα ποσό…Οπότε το κείμενο έχει τον αρμόζοντα τίτλο για την ανακοίνωση του υπουργείου Μεταφορών: Τα μασούν με τους χώρους στάθμευσης στο κτήριο του Χάσικου.[2] Οπότε ουσιαστικά φαίνεται ότι ακόμα και στις προδιαγραφές έγιναν εκπτώσεις. Διότι υπάρχουν μεν 190χωροι στάθμευσης αλλα για τις ανάγκες «όλου του κτηρίου» - κατά λογική συνέπεια δεν δόθηκαν οι χώροι που αναφέρονταν στη προδιαγραφές και χρησιμοποιούνται από άλλους…
Αυτήν την εβδομάδα αναμένεται να φανεί πως θα προχωρήσει η επιτροπή για το Ασυμβίβαστο [το οποίο θα είναι και ένα είδος τεστ για το πώς εφαρμόζονται οι νόμοι – με βάση την ισονομία η επιλεκτικά]. Αξίζει ταυτόχρονα να αναφερθεί και η πρωτοσέλιδη αναφορά του Πολίτη ότι ο κ. Χάσικος είναι με το ένα πόδι εκτός κυβέρνησης.[3].Αλλα αν  δεν γίνει εφικτό το μπλοκάρισμα της διαδικασίας διερεύνησης [και τώρα] τότε η αποχώρηση θα μπορούσε να ήταν και στρατηγική τοποθετησης των ζητηματων που αφορουν τον κ. Χάσικο σε άλλο πλαίσιο.




[1] “Περιμένω κι εγώ να συνεδριάσει η Επιτροπή και να μου πει τι άλλο θέλει από εμένα. Τώρα ο Γενικός Ελεγκτής όπως θα είδατε στον Τύπο συνεχίζει. Εκείνο που είδα σήμερα στις εφημερίδες είναι ότι ο Γενικός Ελεγκτής καλεί τον Φορέα Διαχείρισης Ενοικίασης Κρατικών Κτηρίων να μην νοικιάσει το κράτος το κτήριο του Χάσικου”, πρόσθεσε.
“Υπάρχει”, σημείωσε, “θεσμοθετημένο όργανο που είναι ο Φορέας που ασχολείται με αυτά, εκείνο θα αποφασίσει αλλά είναι ξεκάθαρο ότι ο Γενικός Ελεγκτής κατά τρόπο ψυχωτικό, ψυχωτικής συμπεριφοράς, έχει στοχοποιήσει ουσιαστικά τον Υπουργό Εσωτερικών”.
[2] Τα μασουν με ρο χωρους σταθμευσης στο κτηριο του Χασικου. Φιλελευθερος , σελ.14 [25/3/2017
[3] Νίκαρος vs Χάσικος
Πέραν όμως της κόντρας Αναστασιάδη – Νεοφύτου, εξοργισμένος με τον Πρόεδρο παρουσιάζεται και ο Υπουργός Εσωτερικών Σωκράτης Χάσικος ο οποίος όπως τονίζεται είναι και με το ένα πόδι εκτός κυβέρνησης. Αυτό γιατί ο Πρόεδρος φέρεται να το άδειασε σε σχέση με την μεμονωμένη κατοικία ενώ παράλληλα διόρισε την Μαρία Στυλιανού Λοττίδη στη θέση της Επιτρόπου Διοικήσεως. Υπενθυμίζεται ότι ο σύζυγος της κα. Λοττίδη βρίσκεται σε μεγάλη κόντρα λόγω επιχειρηματικών συμφερόντων με τον Υπουργό Εσωτερικών.Συγκεκριμένα οι δυο ισχυροί άντρες των Μ.Μ.Ε, Χάσικος και Λοττίδης, βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση για θέματα που έχουν να κάνουν με κρατικές χορηγίες και οφειλές ιδιωτικού καναλιού, δικαιώματα ραδιοφωνικού περιεχομένου κ.α.



Η διαπλοκή της διαπλοκής [;]: μια επίτροπος διοίκησης σε αντάλλαγμα για ευνοϊκή προβολή του προεδρικού από τα ΜΜΕ των ιδιοκτητών της Καθημερινής;



Ο διορισμός της συζύγου ενός από τους ιδιοκτήτες της Καθημερινής φαίνεται ότι άνοιξε πλήρως του ασκούς του Αιόλου της διαπλοκής. Η πρώτη αντίδραση ήταν ουσιαστικά η δημοσιοποίηση της διαφοροποίησης του υπουργού εσωτερικών. Ακολουθήσε ένα είδος έρευνας για την εν λόγω δικηγόρο και στην πρώτη καταγραφή από τον Δ. Πολυκάρπου της ΚΙΣΑ προέκυψε ότι η κ. Στυλιανού δεν φάνηκε να έχει οποιαδήποτε εξοικείωση [με την έννοια των δημοσιεύσεων η έστω των ενδιαφερόντων με τα θέματα που αφορούν την αρμοδιότητα της επίτροπου διοίκησης. Ακολουθήσε ανοιχτή επιστολή της Άντρουλας Enriquez της οργάνωσης stop trafficking..

Το σκηνικό έμοιαζε πια ξεκάθαρο. Τις επόμενες μέρες οι κριτικές ήρθαν και από πιο οικείες φωνές – ο Κ. Κωνσταντίνου του Πολίτη και η από την Cyprus Mail. Με δεδομένο μάλιστα ότι κυβέρνηση είχε πληρώσει ήδη για το μουσικό κανάλι των ιδιοκτήτων της Καθημερινής και προηγουμένως συμμετείχε στην διαδικασία προώθησης της πλατφόρμας Αριστοτέλης μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, φάνηκε πια να είναι καθαρό ότι η όλη διαδικασία του διορισμού έγινε εν μέσω εξαγοράς – και γράφεται πια χωρίς ενδοιασμούς. Το προεδρικό θέλει εύνοια από εκδότες και αγοράζει εύνοια με δημόσιους διορισμούς….

«There is little doubt that the appointment of Maria Stylianou Lottides was a result of nepotism. She is the spouse of one of the publishers of Kathimerini newspaper who enjoy very close personal ties with Anastasiades and have benefited from presidential favours. For instance, the taxpayer, inexplicably, subsidises the music TV channel run by the company to the tune of €90,000 a year while the government was prevented, at the last minute, from arbitrarily awarding a lucrative school software contract to the company a few years ago.»


Η επιστολη της Ανδρούλλας Χριστοφίδου Henriques

Ανοικτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας
                                                                                                                       
                                                                                                             20 Μαρτίου 2017

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,
Πιστεύοντας ότι η κοινωνία των πολιτών έχει όχι μόνο δικαιώματα, αλλά και το καθήκον να εκφράζει την γνώμη και τις απόψεις της κάθε φορά που συζητείται κάποιο σοβαρό θέμα, επιτρέψετε μου να σας γράψουμε τα ακόλουθα.
Η επιλογή σας για διορισμό της κυρίας Λοττίδου στη θέση της Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πολύ μας ξενίζει. Ίσως η κ. Λοττίδου να είναι καλή νομικός, όμως με βάση τη νομοθεσία που διέπει τις αρμοδιότητες του Επιτρόπου, αυτό δεν είναι αρκετό αλλά απαιτείται το πρόσωπο που επιλέγεται να είναι «εγνωσμένης μορφώσεως και πείρας».
Επίσης, η πληθώρα και η πολυπλοκότητα των αρμοδιοτήτων που έχουν παραχωρηθεί στο Γραφείο του Επιτρόπου και έχουν στον πυρήνα τους την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προώθηση της ισότητας και την καταπολέμηση των διακρίσεων, προϋποθέτει ένα πρόσωπο που έχει να επιδείξει ισχυρή κατάρτιση, έργο, εμπλοκή, προσφορά και ευαισθησία σε αυτά τα ζητήματα.

Ας μη λησμονείτε, επίσης, κ. Πρόεδρε, ότι οι πολίτες προσφεύγουν στον Επίτροπο ζητώντας καταφύγιο και προστασία από παρανομίες και αυθαιρεσίες της διοίκησης και της κρατικής εξουσίας. Για να το πράξουν τούτο, πρέπει πρώτα από όλα να εμπιστεύονται τόσο το κύρος του θεσμού, όσο και την αμεροληψία και την ανεξαρτησία του προσώπου του Επιτρόπου. Δεν είναι, συνεπώς, δυνατόν να δημιουργείται η εικόνα διαπλοκής ή «πάρε δώσε» στη διαδικασία επιλογής του Επιτρόπου, γιατί στο τέλος αυτό που υπονομεύεται είναι η ικανότητα αυτής της σημαντικής Ανεξάρτητης Αρχής να επιτελεί το έργο της.

Θεωρούμε, συνεπώς, ότι θα έπρεπε να είχατε μελετήσει με πολύ μεγαλύτερη προσοχή το όλο ζήτημα και ιδιαίτερα τα προτεινόμενα προς διορισμό πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου και του Πρώτου Λειτουργού του Γραφείου Επιτρόπου Διοικήσεως, ο οποίος κατά τη γνώμη μας πληροί όλα τα προσόντα που απαιτούνται για τη θέση.
Μπορείτε ακόμη και τώρα να επαναξιολογήσετε την απόφασή σας και να κρίνετε με στόχο την καλύτερη δυνατή υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος και των δικαιωμάτων των πολιτών, και όχι την εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών ή συμφερόντων. Σε αντίθετη περίπτωση, σε περίπτωση δηλαδή μιας μη αξιοκρατικής απόφασης, οι πολίτες δίκαια θα αισθάνονται πολύ απογοητευμένοι από εκείνους που έλαβαν την απόφαση και ειδικότερα από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  
Με πολλή εκτίμηση,
Ανδρούλλα Χριστοφίδου Henriques
Επίτιμος Πρόεδρος Cyprus Stop Trafficking



Όταν η Ιστορία γράφεται από τα κάτω και τους «περιθωριακούς» σε αντίθεση με τον ηγεμονικό λόγο: υπάρχει κυπριακός κινηματογράφος και είναι δικοινοτικός… Η ταινία «Η ιστορία της Πράσινης γραμμής»: μια ανάγνωση της ταινίας στο ιστορικό της πλαίσιο




Ο Πανίκος Χρυσάνθου αποτελεί μέρος μιας φαινομενικά ιδιόρρυθμης, βαθύτατα κυπριακής, αλλά και ευρύτερα ιστορικής παράδοσης. Αν το δούμε με τους ευρύτερους όρους της νεωτερικότητας παγκόσμια, είναι ένας καλλιτέχνης, ο οποίος αγωνίζεται συνειδητά για προσφέρει μέσα από το έργο του μια αισθητική πρόταση ως απάντηση σε ένα φαινομενικό αδιέξοδο στην πραγματικότητα. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουμε ένα τον ορό του Γκράμσι για τη διανόηση, θα του αποδίδαμε με σιγουριά τον όρο του οργανικού διανοούμενου. Η κυπριακότητα και η ιδιομορφία βρίσκονται στην τοπική εκδοχή αυτού του παγκόσμιου φαινομένου. Στην Κύπρο αυτοί που αμείβονται συνήθως για την παραγωγή είτε γνώσης, είτε μορφών τέχνης είναι άτομα που προσέχουν να κρατούν ισορροπίες με την εξουσία [και όχι απλώς την εμφανή αλλά και τη βαθειά εξουσία των αόρατων κατεστημένων]. Στην Κύπρο, και ιδιαίτερα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, η αντιπαράθεση με την ηγεμονική ιδεολογία στις διάφορες παραλλαγές της, έχει κόστος – το 1930 αφορίστηκε ο Τ. Ανθίας, το 1948 εκδιωχθηκαν καθηγητές από σχολεία γιατί «δεν συμμορφώθηκαν προς τα υποδείξεις» [την υπογραφή δηλώσεων «πίστεως» στην κυβέρνηση των Αθηνών [την οποία στήριζαν οι εν Κύπρο αποικιοκράτες] στον εμφύλιο, και από τότε η ελληνοκυπριακή εκπαίδευση παρέμεινε ένας χώρος, όπου η υποταγή εθεωρείτο μέρος του εκπαιδευτικού έργου… Και παρά τις αλλαγές που ακολουθήσαν, ένα βαθύ κατεστημένο παρέμεινε και στην εκπαίδευση και στα πολιτιστικά. Μέχρι και η ίδρυση Πανεπιστημίου, μια απλή διαδικασία σε άλλες χώρες, έγινε μετά από αγώνες και πιέσεις, και έγινε στόχος/αντικείμενο υστερίας – για να αποτραπεί. Μέχρι και απειλές για αφαίρεση τηβέννων ακούσαμε για όσους δεν συμμορφώνονταν. Μέχρι και υπουργοί Παιδείας που τολμήσαν να προωθήσουν αλλαγές [όπως ο Σοφιανός και ο Δημητρίου] δέχτηκαν τις ανάλογες επιθέσεις…

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Π. Χρυσάνθου κουβαλά μια κυπριακότητα, βαθιά ριζωμένη στην πραγματικότητα [ιστορική και βιωματική] η οποία φαίνεται να απειλεί το κατεστημένο. Εστω και η αντίθεση, πια, ανάμεσα στο διεθνές και τοπικό όσον αφορά στην ηγεμονική ιδεολογία αποκτά κωμικές διαστάσεις… … Η ιδιορρυθμία του είναι η επιμονή στην προβολή του αποκλεισμένου. Και πλήρωσε και αυτός το απαραίτητο κόστος. Το αριστούργημά του, ο «Ακάμας» έγινε στόχος, και από τότε πληρώνει, και ως σκηνοθέτης το τίμημα του οράματος που θέλει να καταγράψει σαν αισθητικό βίωμα… και ως παρέμβαση… Αλλωστε ήταν από τους πρώτους που έθεσε με σαφήνεια το ζήτημα ύπαρξης αυτόνομου κυπριακού κινηματογράφου..

 Το ότι επιμένει με ένα πείσμα που θυμίζει το αίσθημα του ιστορικού καθήκοντος, δεν είναι μόνο πολιτικό – φαίνεται να αναδύεται από μια εικόνα, παράλληλη, υπαρκτή και υπόγεια στην ίδια την πραγματικότητα, που επιμένει να είναι εκεί, παρά τις υστερίες και τις λογοκρισίες της επιφάνειας..

Η «Ιστορία της Πράσινης Γραμμής» φαίνεται να ακολουθεί το δρόμο που άνοιξε με τα προηγούμενα έργα του – μια διερεύνηση του τραύματος του διαχωρισμού με φόντο από τη μια την κυπριακή ιστορία από τη δεκαετία του 1950 [όπως στον Ακάμα] και του 1960 [όπως στην «Λεπτομέρεια στην Κύπρο»], και από την άλλη την πραγματικότητα του φυσικού χώρου, αλλά και των καθημερινών ιστοριών που δεν χωρούν στα κουτούθκια του διαχωρισμού..


Η αρχική δομή της ταινίας: αναμεσά στον επίσημο λόγο της εξουσίας και την παραβατικότητα της καθημερινότητας




Η βασική πλοκή, εδώ, εστιάζει στην πράσινη γραμμή – ως σύμβολο διαχωρισμού, αλλά και ως σύμβολο των υπόγειων αντιστάσεων που δεν καταφέρνει να εξαφανίσει ο διαχωρισμός.. Η ταινία ξεκινά με τη δολοφονία ενός ελληνοκυπριου στρατιώτη στην Πράσινη Γραμμή – μια εικόνα οικεία από τη δεκαετία του 1970 μέχρι την δεκαετία του 1990. Αλλά το πλαίσιο παγώνει το αίμα από την αρχή – προετοιμάζοντας τον/την θεατή/τρια για ένα είδος ανεβοκατεβάσματος συναισθημάτων. Δυο στρατιώτες, ένας ελληνοκύπριος και ένας τουρκοκύπριος, φαίνονται να μιλούν και να ανταλλάσσουν πράγματα στην «Νεκρή Ζώνη». Ξαφνικά, εμφανίζεται ένας τούρκος αξιωματικός που υποχρεώνει τον τουρκοκύπριο να πυροβολήσει. Ο θάνατος είναι σοκ – όπως και ο πόνος στο προσώπου του τουρκοκυπρίου. Η αφετηρία, λοιπόν, είναι μια πραγματική σειρά επεισοδίων – οι νεαροί «εχθροί» στην Πράσινη Γραμμή για λογούς ανεξήγητους [όπως καταγράφει ο μονόλογος του Έλληνα αξιωματικού] επιμένουν να μιλούν, ενώ ο εθνικός λόγος, οι εθνικές σημαίες και τα εμβατήρια διδάσκουν το αντίθετο. Ο Έλληνας αξιωματικός [ο «μαμμά Ελλάς»] διατάζει τον οδηγό του να αναλάβει ο ίδιος καθήκοντα σκοπού στο φυλάκιο για να του μεταφέρει γιατί αυτά τα «κυπριακά γαϊδούρια» δεν καταλαβαίνουν το εθνικό ζήτημα, την ανάγκη μίσους για τον εθνικό εχθρό κοκ. Στην απροθυμία του στρατιώτη να δεχθεί, αναφέρονται η ρεαλιστική πραγματικότητα [8 ώρες σκοπιά] και ο μαγικός ρεαλισμός που θα ακολουθήσει σαν παράλληλη πλοκή στην ταινία: «θα ξυπνήσουν τα φαντάσματα»..

Η ένταξη του Κύπρου, του πρωταγωνιστή, στο κόσμο του φυλακίου της Πράσινης Γραμμής διαπερνά τα δυο επίπεδα στα οποία βιώνεται η κυπριακή εμπειρία – το επίσημο και το καθημερινό. Στο επίσημο ανεμίζουν οι σημαίες των γειτονικών κρατών [Ελλάδας Τουρκίας] από όπου έρχονται και οι αξιωματικοί που κυβερνούν τον στρατό, οι οποίοι επιμένουν σε ένα βαρύγδουπο λόγο κραυγών και διαταγών. Το άλλο επίπεδο, σε εκείνο της καθημερινότητας, οι ιθαγενείς [και η εστίαση βρίσκεται εμφανώς στην ελληνοκυπριακή πλευρά, από όπου κατάγεται και ο πρωταγωνιστής] ζουν το στρατό με μια άλλη βιωμένη πραγματικότητα – νεαροί έφηβοι που ειρωνεύονται τη στρατιωτική ιεραρχία και τα προστάγματα της με κλανιές, έφηβοι που εκτονώνονται σεξουαλικά όπου βρουν και όπως βρουν [από πορνογραφικές φωτογραφίες, μέχρι την πόρνη της περιοχής]…. Το εθνικό μοιάζει με ένα ξένο επίστρωμα πάνω σε μια διαφορετική πραγματικότητα – ο εθνικός λόγος φωνάζει για το έθνος, την ψυχή του κοκ, οι στρατιώτες μετρούν μέρες μέχρι να φύγουν/απολυθούν…

..και η εκτροπή στο μαγικό ρεαλισμό…
Ο Κύπρος είναι ο φορέας του μαγικού ρεαλισμού στο αρχικό πλαίσιο της καταγραφής των δύο επίπεδων της πράσινης γραμμής [του επίσημου λογού – και της καθημερινής εμπειρίας]… Η αρχική του εμπειρία στο φυλάκιο είναι ένας πετροπόλεμος με τους απέναντι, που θυμίζει παιδικό καυγά σε γειτονιά πριν τους πολέμους των εθνών – αλλά οι σημαίες των εθνών είναι εκεί, όπως και οι αξιωματικοί τους. Ο Κύπρος κουβαλά ένα λαούτο και αρχίζει να παίζει και να τραγουδά. Ο απέναντι κάνει χορευτικές φιγούρες, αλλά και πετροβολά. Μπαίνουμε από τον κόσμο της πραγματικότητας σε ένα πιο υπόγειο κόσμο, όπου οι αναφορές είναι πια μεταφορικές. Από το παράθυρο κάποιος παρακολουθεί με μια κάμερα… Η μεταφορική συμπύκνωση των δεδομένων αποκτά μια πρώτη «στιγμή», όταν τελικά ο Κύπρος ανακαλύπτει ότι ένας από τους σκοπούς απέναντι, όχι μόνο του απαντά, αλλά και κατοικεί στο χωριό του, στο σπίτι του.

 Μετά την καταγραφή της αντίθεσης επίσημου και καθημερινή του λόγου, η επαφή των δυο επαναφέρει την εικόνα πριν τον αρχικό φόνο – και πάλι κάποιοι ιθαγενείς παραβιάζουν το ιερό της απαγόρευσης. Η επαφή αποκτά μια ρομαντική αύρα – για την οποία ο σκηνοθέτης φροντίζει να τη ντύσει με το αγαπημένο του μοτίβο: σκηνές από την κυπριακή φύση… Είναι λες και η ρομαντική έξοδος/απόδραση από τον επιβαλλόμενο χρόνο των εθνών, βρίσκει στη φύση την απόλυτη άμυνα/δικαίωσή της. Ο Κύπρος είναι ερωτευμένος με την νεαρή γειτόνισσά του, πριν τον πόλεμο, την Γκιουλ.. Και ο Μουράτ, ο τουρκοκύπριος απέναντι, ομοιοπαθής ιθαγενής, θέλει επίσης να πάει στο χωριό του, στην νοτιά Κύπρο… Και οι δυο κατοικούσαν διπλα από μέλη της άλλης κοινότητας – το μεταφορικό επίπεδο, πια, μιλά μέσα από τα άτομα σαν σύμβολα μια ευρύτερης αφήγησης…

Ένα βλέμμα που αναζητεί το πνεύμα του 68….
Αναμεσά στους δυο ιθαγενείς θα περιβληθεί ο Γερμανός που κατοικεί σε ένα σπίτι της Πράσινης Γραμμής και καταγράφει τις επαφές των δύο κοινοτήτων. Είναι η κάμερα που καταγράφει, είναι το ευρωπαϊκό βλέμμα που παρεμβάλλεται, είναι η ίδια η εμπειρία του σκηνοθέτη που βρήκε στην Γερμανία ένα είδος συγκριτικού βλέμματος που του επιτρέπει να παράγει παρά την τοπική λογοκρισία. Η αναλογία με το τείχος του Βερολίνου είναι ίσως υπερβολική [με την έννοια των άλλων συνθηκών και αιτίων][1] αλλά ακόμα και αυτό είναι μάλλον μια δικαιολογία για να παρεμβληθεί η οπτική γωνιά – ο Γερμανός καταγράφει την ομορφιά του μεσογειακού διαχωρισμού που αρνείται να είναι απόλυτος, όπως στο ψυχρό κόσμο της Δύσης. Η φύση παρεμβάλλεται ανάμεσα στους εμπόλεμους, και δημιουργεί μια προέκταση της καθημερινότητας που βιώνει τον εθνικό διαχωρισμό σαν επιφανειακό επίστρωμα. Και αυτό το βλέμμα μας οδηγεί στον ίδιο τον σκηνοθέτη –στην οπτική του γωνιά: η φράση του Μάη του 68, «να είστε ρεαλιστές, να απαιτήσετε το αδύνατο», σημαδεύει μαζί με τη φευγαλέα εικόνα του Τσε, και τη φράση του Ηράκλειτου, «τα πάντα ρει», την ειλικρινή ομολογία του σκηνοθέτη για τη δική του οπτική γωνία.

Ο χρόνος εισβάλει στο χώρο….Το σουρεαλιστικό τοπίο στο συνοριακό χώρο…
Τα ταξίδια των δύο νεαρών ιθαγενών στους χώρους από όπου εκδιώχθηκαν, είναι και ταξίδια στο χρόνο. Καθώς ο Κύπρος φτάνει στο χωριό του, περπατά μόνος, για να θυμηθεί την σκηνή όπου είχε γράψει το «αγαπώ σε» για την Γκιουλ, τον εφηβικό του έρωτα, και την απάντηση της «και εγώ». Όμως μετά ο χρόνος μπαίνει ορμητικά στο παρόν του φιλμ, με ένα αυτοκίνητο γεμάτο ελληνοκυπρίους, τους οποίους κρατούν αιχμάλωτους μια ομάδα τουρκοκυπρίων. Αναζητούν αυτούς που δολοφονήσαν τον Αχμέτ, ένα χωριανό τους. Και θα πάρουν εκδίκηση με εκτελέσεις αθώων – ως αντεκδίκηση. Εδώ οι αναφορές στον Κρέοντα και την Αντιγόνη [κατά την διάρκεια της εμφάνισης του Γερμανού οπερατέρ] διασταυρώνονται με το χάσμα ανάμεσα στο επίσημο/εθνικό και το καθημερινό. Οι ελληνοκύπριοι θυμίζουν το βαθύτερο ανθρώπινο «νόμο» της κυπριακής καθημερινότητας – ότι ζούσαν μαζί, ότι βύζαξαν οι πρόγονοι των θυτών και των θυμάτων από το ίδιο βυζί, της ίδιας γυναίκας, γειτόνισσας ή μάνας. Και ο λόγος των εθνών εμφανίζεται μέσα από τα λόγια των «μορφωμένων» που θέλουν εκδίκηση..
Ο Κύπρος βρίσκεται έτσι μπροστά του το πιο τραυματικό φάντασμα – την εικόνα του πατερά που θυσιάστηκε για να τον σώσει… Ο πατέρας, ο ποιητής που πιστεύει στον «νου» και καταγράφει την  σοφία της καθημερινότητας σε ένα κυπριακό ποίημα για τη συνύπαρξη των αντιθέσεων. Ενα ποίημα που ο Κύπρος δεν μπορεί να θυμηθεί… Ταυτόχρονα, θα δει και την αγαπημένη του, το πάθος, που ξεπερνά την επιφάνεια των εθνικών διαχωρισμών… Η Γκιουλ θα έρθει τελικά να τον βρει, στην πράσινη γραμμή, καθώς το φιλμ κινείται πια σε δύο παράλληλους κόσμους-αφηγήσεις: τον ρεαλιστικό κόσμο της Πράσινης Γραμμής με τη φύση να θυμίζει τον άλλο κόσμο, και ένα σπίτι που λειτουργεί ως χώρος συνάντησης των ερωτευμένων. Ως ένα σουρεαλιστικό τοπίο στο συνοριακό χώρο..

Το φύλο συκής σαν απόηχος μνήμης μιας πληγής που δεν «θα δρέψει..» αν δεν..
Η παράλληλη αφήγηση [του ρεαλιστικού και του σουρεαλιστικού] που συνδέει τον μαγικό ρεαλισμό του φιλμ, θα αποκτήσει την άλλη του διάσταση, όταν ο Μουράτ θα επισκεφθεί [διασχίζοντας και αυτός το διαχωρισμό του χώρου για να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο] το χωριό του στην νοτια Κύπρο – και τον τάφο του πατερά του. Εδώ ο ποιητικός συμβολισμός είναι γοητευτικός: ο πατέρας του δολοφονήθηκε από μια ομάδα ακροδεξιών/εοκαβητατζήδων [αυτοί που έφυγαν πρώτοι όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, όπως λεει και ο συμβολικος ψαρας που βρισκεται στον χώρο που πετάχτηκε το πτώμα], και ένας από αυτούς ήταν γείτονάς τους... Ο χώρος που πετάχτηκε το πτώμα είναι μια θαλάσσια σπηλιά... Και εκεί ακριβώς φύτρωσε μια συκιά την οποία, όσο και να κόβουν οι ένοχοι για να μην θυμίζει τις ενοχές τους, αυτή επιμένει να ξαναβλαστά... Ο χώρος όπου έγινε απόπειρα να λογοκριθεί το ιστορικό έγκλημα που ξεκίνησε το κακό - γιατί και στις δυο περιπτώσεις, και του Μουράτ και του Κύπρου, ο φόνος που ξεκινά τον κύκλο της αντεκδίκησης ξεκίνησε από την ελληνοκυπριακή ακροδεξιά... Και η συκιά [ως σύμβολο του φύλου συκής ;] που κρύβει τις ενοχές από το χαμένο παράδεισο, επιμένει να φυτρώνει, παρά τις προσπάθειες να εξαφανιστεί ως μορφή ιστορικής μνήμης...

Το αποκορύφωμα της ταινίας είναι διπλό: από τη μια είναι ο ερωτισμός των δυο νέων σε ενα κρεβάτι στο εγκαταλελειμένο σπίτι στην Πράσινη Γραμμή – ο κρυφός παράδεισος βαθειά στο ασυνείδητο της καθημερινότητας που ανθίζει στα αποσπάσματα των φκιόρων της φύσης που με γοητευτική μαεστρία ο σκηνοθέτης παρεμβάλει στην αφήγηση του ρεαλιστικού μέρους της πλοκής.



Και από την άλλη είναι η σκηνή στο τέλος, όπου η φωτογραφία της οικογένειας του Κύπρου και των γειτόνων που έφερε ο Μουράτ, ξαναζωντανεύει, σαν ένα παρελθόν που επιστρέφει... Και εκεί ο δολοφόνος του πατέρα ξαναγίνεται ο εριστικός, αλλά μέρος του όλου, τουρκοκύπριος, και οι διαμάχες έχουν, πια, να κάνουν με μαι καθημερινότητα που εκτονώνει σε ένα είδος γλεντιού, όπως την ανθισμένη φύση, τα φαντάσματα... Και ο Κύπρος με τη χαμογελαστή Γκιουλ [το όνομαν της οποιας σημαίνει τριαντάφυλλο – έναν αποτύπωμαν της κυπριακής ανθισμένης φύσης τζιαι σύμβολον της ελπίδας τζιαι της αναγέννησης]  κοντά του, ξαναθυμάται επιτέλους το τραγούδι του πατέρα του – ένα ποίημα της ενότητας των αντιθέσεων, όπως αρμόζει σε ένα σύνορο πολιτισμών.. Εκεί που το καλοκαίρι και ο χειμώνας, ο ανήφορος και ο κατήφορος, ο πόνος και η χαρά είναι μέρος του όλου...








[1] Το Βερολίνο διαχωρίστηκε ιδεολογικά και όχι εθνικά - και το πνεύμα του '68 δεν έβλεπε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας αυτό που κωδικοποίησε ο δυτικός λόγος μετά την προσάρτηση του 1989..


Η κρίση στον δυτικό κόσμο: η εσωτερική κρίση στις ΗΠΑ και η αυξανόμενη διαφοροποίηση ΗΠΑ – ΕΕ



Η αντιπαράθεση του Τραμπ με τους αντίπαλους του στις ΗΠΑ φαίνεται να παίρνει καινούργιες διαστάσεις και αυξανόμενα μοιάζει αμφίβολο αν θα μπορέσει να γεφυρωθεί το χάσμα [το οποίο προϋπήρχε και της εκλογής φυσικά, αλλά η εκλογή Τραμπ φαίνεται να το διεύρυνε και να το ανέδειξε και σε θεσμικό επίπεδο] αναμεσά σε διαφορετικές πτέρυγες της αμερικάνικης κοινωνίας, αλλά και ανάμεσα σε διαφορετικές πτέρυγες της ελίτ. Η εσωτερική ένταση, ωστόσο, δεν φαίνεται να εμποδίζει την ομάδα/κυβέρνηση Τραμπ να προχωρεί στις διεθνείς της σχέσεις, όπου η εικόνα φαίνεται να είναι πιο σαφής
Μια κυβέρνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου, των στρατιωτικών και των συντηρητικών – αλλά με έντονη εσωτερική αντιπολίτευση: η ρήξη με το μηχανισμό νομιμοποίησης των ΜΜΕ και η αποτυχία ανατροπής του Obamacare
Ο Τραμπ εκλέγηκε ενάντια στα ΜΜΕ, αλλά και ενάντια στην χρηματιστικη-πολιτική ελίτ, η οποία φάνηκε να παθαίνει αποπληξία με την εκλογή του. Τα κωμικά θεάματα των αμερικανικών ΜΜΕ για δήθεν επέμβαση των Ρώσων στις αμερικάνικες εκλογές μάλλον έδειχναν την αδυναμία τους να καταλάβουν ότι έχασαν. Αν τα ΜΜΕ μιας χώρας, η οποία επεμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες παντού για να αποδεχθεί ή όχι εκλεγμένες κυβερνήσεις, φωνάζουν γιατί μια ρωσική τηλεόραση παρουσιάζει άλλες απόψεις από αυτές που προβάλει η πλειοψηφία των αμερικανικών ΜΜΕ, τότε προφανώς έχουμε μια αναγνώριση ήττας…
Ο Τραμπ, όμως, νίκησε τα ΜΜΕ και έφερε στην επιφάνεια μια μερίδα της κοινωνίας που έχασε από τα ΜΜΕ, αλλά στην πρακτική του δεν φάνηκε ακόμα να διαφέρει ουσιαστικά από ένα τυπικό συντηρητικό πρόεδρο. Ανακοίνωσε μέτρα ενάντια στους μετανάστες – και με το περίφημο τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, αλλά και με την απαγόρευση εισόδου μεταναστών από μια σειρά από χώρες. Αυτός ο ρατσισμός ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων – και τουλάχιστον οι απαγορεύσεις εισόδου μπλοκαρίστηκαν από δικαστήρια. Έχει η αμερικανική κοινωνία περάσει σε μια σαφής μετα-ρατσιστική θέση σαν ηγεμονικη-πλειοψηξική θέση; Εν μέρει ο εσωτερικός ρατσισμός μετά την εκλογή Ομπάμα δεν θεωρείται ανεχτός. Όμως ο εξωτερικός ρατσισμός [ο οποίος υπήρχε και επί Μπους και επί Ρέιγκαν, αλλά και στην ευρύτερη αντιμετώπιση των αμερικανικών ΜΜΕ για άλλες χώρες – όπως λ.χ. Τώρα η Ρωσία και πιο πριν οι κοσμικές αραβικές χώρες] υπάρχει – και προφανώς ο Τραμπ τον χρησιμοποιεί για να συσπειρώσει τους συντηρητικούς οπαδούς του…
Στο ταξικό μέτωπο, η πολιτική του Τραμπ μέχρι τώρα [είχε υποσχεθεί και έργα υποδομών που θύμιζαν κεϋνσιανλή παρέμβαση, αλλά μέχρι τώρα δεν έγινε καμία σχετική κίνηση] και πάλι δεν φαίνεται να διαφοροποιείται από την ιστορική θέση των συντηρητικών, μετά το 1980, όταν άρχισαν να χειραγωγούνται από μερίδα του κεφαλαίου σε συνεργασία με την φανταμενταλιστική χριστιανική δεξιά: η υπόσχεση για θέσεις εργασίας φαίνεται ότι αφήνονται στην καλή προαίρεση του κεφαλαίου  προς το οποίο ο Τραμπ έκανε μια διπλή κίνηση: Υποσχέθηκε μαζική απορρύθμιση ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας [άρα και της μόλυνσης], και διόρισε άτομα της εμπιστοσύνης του κεφαλαίου σε θέσεις κλειδιά. Ως ανταμοιβή, ενδεχομένως, το χρηματιστήριο σε αντίθεση με τα ΜΜΕ του κεφαλαίου, ανεβαίνει αυτήν την περίοδο , στηρίζοντας ένα κλίμα ευφορίας για την διακυβέρνηση Τραμπ. Όμως και εδώ ο Τραμπ είχε μια σημαντική απώλεια – απόσυρση του νομοσχέδιου του για το Obamacare έδειξε ότι οι αντιδράσεις των πολιτών [που αντελήφθησαν ότι οι προωθούμενες αλλαγές – για να καλοπιάσει η κυβέρνηση τους συντηρητικούς νεοφιλελεύθερους, θα είχαν σαφές κόστος για εκατομμύρια άτομα] αλλά και η απροθυμία των συντηρητικών να αναλάβουν το κόστος μιας κρίσης [αφού οι πολίτες έμαθαν ότι δικαιούνται, πώς θα το πείσει κάποιος τώρα ότι η αφαίρεση δικαιωμάτων στην υγεία είναι αποδεχτό;] ανάγκασαν την κυβέρνηση και τους ρεπουμπλικάνους να αναδιπλωθούν.
Ουσιαστικά και στις δυο περιπτώσεις, αυτό που μπλοκαρίστηκε [από τα δικαστήρια στο θέμα της μετανάστευσης και από τις αντιδράσεις των πολιτών, αλλά και τον φόβο των ρεπουμπλικάνων για τις αντιδράσεις, αλλά και τον εσωτερικό τους διχασμό] ήταν θεαματικές κινήσεις του Τραμπ, παρά κινήσεις ουσίας. Είχε κόστος γιατί φαίνεται ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει όπως θέλει, αλλά μπορεί να ισχυριστεί ότι προσπάθησε. Ανάλογα πρόβλημα αντιμετωπίζει και με τον υποψήφιο στο Ανώτατο Δικαστήριο, όπου και πάλι εισηγήθηκε κάποιον για να ευχαριστήσει το εκλογικό του κοινό – και τώρα οι δημοκρατικοί απειλούν με μόνιμη καθυστέρηση τη διαδικασία…
Έτσι, ο διχασμός της κοινωνίας εκφράζεται τώρα και σε διχασμό σε θεσμικό επίπεδο..
Ο τομέας ωστόσο που μέχρι τώρα απλώς διαγράφεται, αλλά μπορεί να γίνει και εκρηκτικός αφορά στην απορρύθμιση των κανονισμών για το περιβάλλον. Αυτή η διάσταση από την μια έχει βαθιές ρίζες στην αμερικανική κοινωνία – αλλά από την άλλη, είναι και μια κίνηση που εκφράζει και τα οικονομικά συμφέροντα μερίδας του κεφαλαίου πίσω από την στήριξη του Τραμπ… Ήδη φαίνεται η άδεια για πέρασμα του αγωγού από την γη των ιθαγενών που αντιστάθηκαν στο Standing Rock.. Εκείνο το θέμα μπορεί να μην έγινε κεντρικό [όπως το μεταναστευτικό σαν θέμα ρατσισμού ή το ζήτημα του Obamacare] αλλά το οικολογικό μπορεί να πυροδοτήσει μια ευρύτερη αντιπαράθεση…

Μια εξωτερική πολιτική που αναγνωρίζει το τέλος των διεκδικήσεων ηγεμονίας;
Στην εξωτερική πολιτική, ο Τραμπ και το επιτελείο του φαίνονται να πατούν πιο σταθερά, αν και το που θα καταλήξουν είναι ακόμα ανοικτό… Παρά τις επιθέσεις των δημοκρατικών και των ΜΜΕ που φαίνονται, όντως, να επιστρέφουν σε ένα φτηνό μακαρθισμό αντι-ρωσικής υστερίας, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να καθορίζει τις πολιτικές της με βάση μια νέα προσέγγιση – ή θα μπορούσε να πει κανείς μια νέα αντίληψη για τη θέση της χώρας στο παγκόσμιο σύστημα. Ο πρώτος προϋπολογισμός του Τραμπ είναι ενδιαφέρον ως δείγμα.




Ακολουθώντας μια τυπική νεοφιλελεύθερη πολιτική ο προϋπολογισμός περιλαμβάνει περικοπές σε όλους τους τομείς, εκτός από τον στρατιωτικό τομέα [και τους συνακόλουθους – τις παροχές σε βετεράνους και την «εσωτερική ασφάλεια», που αναφέρεται στην παρακολούθηση στο εσωτερικό της χώρας]… Από εκεί και πέρα, οι μεγαλύτερες περικοπές αφορούν πρώτα από όλα τον τομέα οικολογικής προστασίας/ρύθμισης [ΕΡΑ] και μετά την παροχή «βοήθειας» σε ομάδες οργανώσεις κοκ σε διάφορες χώρες. Αυτός το τομέας που ανήκει σε αυτό που ονομάζεται soft power αποτελεί μέρος των προσπαθειών των ΗΠΑ να εξασφαλίσουν επιρροή [και στην ανάγκη να ανατρέπουν και κυβερνήσεις όπως στην Ουκρανία]… Με το να μειώνει ο Τραμπ την επιρροή αυτού του τομέα, ουσιαστικά επιβεβαιώνει την ευρύτερη θέση του – που εκφράστηκε και για το ΝΑΤΟ- ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πια χρήματα για να εξαγοράζουν τις ελίτ ή συμφέροντα σε άλλες χώρες. Με πιο απλή διατύπωση – ο Τραμπ, κτίζοντας πάνω στο θυμό των αποκλεισμένων, ουσιαστικά παραδέχεται ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πια ηγεμονική δύναμη, αλλά μια μεγάλη δύναμη, η οποία θα προσφέρει προστασία η συμμαχίες επιλεκτικά… Και αυτό είναι λογικό να προκαλεί και έντονες αντιδράσεις από εκείνη την πτέρυγα της ελίτ που επένδυε ακριβώς σε αυτήν την μορφή της αμερικάνικης εξωτερικής παρέμβασης για οικονομικά και άλλα κέρδη..
Αυτή η διάσταση της απόσυρσης των ΗΠΑ από τον ρόλο του ηγεμόνα είναι εκφραστικός και σε σχέση με το ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ δεν έθιξε το θέμα μόνο προεκλογικά, αλλά και επίσημα στην συνάντηση με την Μέρκελ. Είπε με σαφήνεια ότι οι ΗΠΑ αναμένουν ότι η Γερμανία και οι ευρωπαίοι ευρύτερα θα πρέπει να αναλάβουν πολύ μεγαλύτερο μερίδιο από το κόστος της στρατιωτικής συμμαχίας. Αυτές οι κινήσεις πρέπει και πάλι να τοποθετηθούν στο πλαίσιο τους. Η δημιουργία της ΕΕ αντιμετωπίστηκε από τους αναλυτές ως ένας εν δυνάμει εναλλακτικός δυτικός πόλος εξουσίας. Όμως η ΕΕ, ως ένας ημιτελής πολιτικός θεσμός, δεν ανέπτυξε μια δική του πολιτική αυτονομία [πέρα ίσως από την αποστασιοποίηση από την εισβολή στο Ιράκ] – και οι ΗΠΑ ενθάρρυναν αυτήν την ημιτελή κίνηση αυτονόμησης [αυτόνομο νόμισμα και ενοποίηση, αλλά στη σκιά της στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ] διατηρώντας έτσι την αυταπάτη της ηγεμονίας… Όμως, το κόστος αυξάνεται και το κέρδος φαίνεται λιγότερο του αναμενομένου. Έτσι και αλλιώς η ΕΕ δεν φαίνεται να μπορεί να ξεπεράσει τα εσωτερικά της προβλήματα, οπότε ο κίνδυνος του εναλλακτικού δυτικού πόλου δεν είναι άμεσος. Επίσης, η στρατηγική δημιουργίας αντιπαράθεσης με τη Ρωσία [που ενθάρρυνε η Νούλαντ και το κατεστημένο στο υπουργείο εξωτερικών] για να αυξηθεί η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τις ΗΠΑ, φαίνεται να σπρώχνει τη Ρωσία σε πιο στενή συμμαχία με την Κίνα.
Και τώρα, πια, οι αναλυτές [όπως ο Κίσινγκερ] θεωρούν ότι το πραγματικό πρόβλημα για τις ΗΠΑ [έστω ως μεγάλη δύναμη και όχι ηγεμόνα πια] είναι η διαμόρφωση ενός ευρασιατικού μπλοκ. Και για αυτό η προσέγγιση με τη Ρωσία γίνεται επιτακτική. Και άρα, όπως είπε και ο Τραμπ, οι ευρωπαίοι θα πρέπει να αρχίζουν να πληρώνουν για την άμυνα τους..
Και αυτή η στροφή φάνηκε και με την ανακοίνωση της μη μετάβασης του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών σε σύνοδο του ΝΑΤΟ για να είναι στις ΗΠΑ για συνάντηση με κινέζους αξιωματούχους, και μετά για επίσκεψη στη Μόσχα… Διορθωτικά ίσως ανακοινώθηκε ότι ο Τραμπ θα είναι σε σύσκεψη του ΝΑΤΟ, αλλά το νέο κλίμα πυροδοτεί ήδη στην Ευρώπη μια τάση αποσκίρτησης από την γερμανική ηγεμονία [και ο ίδιος ο Σόιμπλε, πια, δήλωσε ότι η ευρωπαϊκή ομοσπονδία δεν είναι εφικτή στο παρόν], αλλά και δυναμικές [ιδιαίτερα από σοσιαλδημοκράτες] που επιστρέφουν πια στην θέση για αυτόνομη Ευρώπη…

Σε αυτό το πλαίσιο, η εξωτερική πολιτική Τραμπ [που ήδη οδήγησε και σε ένα είδος ντε φάκτο συνεργασίας με την Ρωσία στη Συρία] δεν είναι απλώς κίνηση ικανοποίησης εσωτερικών [συντηρητικών ή μερίδων του κεφαλαίου] ακροατηρίων, αλλά και κίνηση αναγνώρισης  ιστορικών τάσεων που έχουν διατυπωθεί από καιρό. Από τα αριστερά ο Βαλλερστάιν προσδιόρισε το τέλος της αμερικάνικης ηγεμονίας από την δεκαετία του 1970. Από τα δεξιά ο Χάντιγκτον αναγνώρισε από τη δεκαετία του 1990 ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να παίζουν τον παγκόσμιο χωροφύλακα. Και τώρα ο Κίσινγκερ αναγνωρίζει, πια, ότι μετα την κρίση του 2008, οι τάσεις στο παγκόσμιο φαίνονται πια να  οδηγούν σε νέες μορφές συμμαχιών και δυναμικών… Και σε αυτό το νέο περιβάλλον, οι ΗΠΑ θα πρέπει να συμπεριφερθούν σαν μια παγκόσμια δύναμη – αλλά όχι σαν ηγεμόνας πια. Σαν δύναμη που προωθεί επιλεκτικές/στρατηγικές συμμαχίες. Σε αυτό το επίπεδο, η συνάντηση Τραμπ με τον κινέζο ηγέτη Xi Jinping, όπως και η διαμόρφωση των σχέσεων με την Μόσχα, θα είναι καθοριστικές για το «που φυσά ο άνεμος»…

Οι εκλογικές τάσεις στην Ευρώπη: ανακοπή του ακροδεξιού ρεύματος στην Ολλανδία; Οι τάσεις στην Γερμανία



Οι εκλογές στην Ολλανδία παρουσιάστηκαν ευρύτερα ως ένα είδος δείγματος για το αν το ακροδεξιό ρεύμα που φάνηκε να κερδίζει με το Brexit και την εκλογή Τραμπ, θα συνεχιζόταν… Ταυτόχρονα, οι εκλογές εν μέρει στην Γαλλία, αλλά ιδιαίτερα στην Γερμανία αναμένεται να είναι πολύ πιο καθοριστικές για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις..
Το αριστερό και το δεξιό ρεύμα την περίοδο 2015-16
Η παρουσίαση του Brexit και της εκλογής Τραμπ ως αποτελέσματα μιας ακροδεξιάς δυναμικής – με έμφαση στο μεταναστευτικό, παραβλέπει δυο αλληλοδιασταυρούμενες παραμέτρους:
1.    Πριν από την εμφάνιση αυτών των εκλογικών εκπλήξεων το 2016 είχε προϋπάρξει μια αριστερή δυναμική στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, το 2015 η οποία είχε οδηγήσει στην διπλή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ [και του δημοψηφίσματος] στην Ελλάδα, στην νίκη της Αριστεράς στην Πορτογαλία, και στη σημαντική άνοδο της αριστεράς στην Ισπανία, άσχετα αν δεν κατάφερε τελικά να συνεργαστεί και να ανατρέψει τη δεξιά κυβέρνηση που διατηρείται ως κυβέρνηση μειοψηφίας με ανοχή των σοσιαλιστών. Ανάλογη άνοδο είχε και η αριστερά στην Ιρλανδία.
2.    Τόσο το Brexit, όσο και η εκλογή Τραμπ είχαν εν μέρει ακροδεξιές διστάσεις όσον αφορά στο μεταναστευτικό, αλλά ταυτόχρονα ως εκλογικές επιτυχίες βασίστηκαν κατά κύριο λόγο σε οικονομικά αίτια και αναφορές. Και στις 2 περιπτώσεις είχε προηγηθεί ένα είδος αριστερής εξέγερσης στα «αριστερά» [εργατικό κόμμα] ή «κεντροαριστερά» [δημοκρατικό κόμμα – ΗΠΑ] κόμματα με τους Κόρμπυν και Σάντερς.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αφαίρεση της οικονομικής διάστασης των αντιδράσεων, παραγνωρίζει την ουσία των εκλογικών ανατροπών τόσο στην Βρετανία, όσο και στις ΗΠΑ.
Οι εκλογές στην Ολλανδία δεν είχαν ακριβώς το οικονομικό αίτιο – ο εκπρόσωπος της ακροδεξιάς έγινε γνωστός ως αντι-ισλαμιστης και άρα η όλη εικόνα του είχε να κάνει με την πολιτικής της ταυτότητας, παρά της οικονομίας. Στις εκλογές είχε μια συγκριτική άνοδο – αλλά πολύ μικρή για να φανεί ότι δημιουργούσε συνθήκες να ηγηθεί κυβέρνησης. Ευρύτερα το όλο σκηνικό χαρακτηρίστηκε από μαζική ψηφοφορία – άρα μια μεγάλη μερίδα απαθών ψηφοφόρων πήγε και ψήφισε και αυτό προφανώς δεν ευνόησε την ακροδεξιά και τον Βίλτερς. Η αντιρατσιστική πλειοψηφία ανέδειξε την ηγεμονία της. Όμως ο Βίλτερς, παρά την ήττα του πέτυχε και μια ενδιαφέρουσα, έστω και έμμεση «νίκη». Υποχρέωσε τα κόμματα της δεξιάς, έστω και αν φωνάζαν για τον ρατσισμό του Βίλτερς να τον αντιγράψουν σε αυστηρότητα απέναντι στους μετανάστες. Ο πραγματικός «σύμμαχος», όμως, του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού Ρούττε αποδείχτηκε ο Ερντογάν, ο οποίος στα πλαίσια της δικής του προεκλογικής για το τουρκικό δημοψήφισμα πρόσφερε ένα θέαμα αντιπαράθεσης, που ευνόησε τα κεντροδεξιά κόμματα απέναντι στον Βίλτερς – εμφανίστηκαν και σαν αντι-ακραία, αλλά και ενάντια στον ..κακό μουσουλμάνο. Η απαγόρευση συγκεντρώσεων για στήριξη του Ερντογάν ήταν σαφώς αυταρχική κίνηση – αλλά χρήσιμη προεκλογικά.
Το συγκυβερνών κεντροαριστερό εργατικό κόμμα, υπέστηκε την πραγματική ήττα των εκλογών – και η αποτυχία του δεν είχε να κάνει με τον ρατσισμό, αλλά αντίθετα με την ταύτιση με την κυβέρνηση της δεξιάς. Ένας μεγάλος όγκος ψηφοφόρων του μετακινήθηκε αριστερότερα στο πράσινο-αριστερό κόμμα του οποίου οι καταβολές είναι ακροαριστερές.
Μια άλλη αξιοσημείωτη διάσταση των ολλανδικών εκλογών ήταν η μείωση των κομματικών ποσοστών γενικά. Ο πρωθυπουργός Ρούττε εμφανίστηκε από τα ΜΜΕ σαν «νικητής» στα πλαίσια της ανακούφισης για την ήττα του Βίλτερς – αλλά το κόμμα του έχασε ποσοστά και πήρε μόλις 21%.

Το γερμανικό πλαίσιο
Τελικά φαίνεται ότι ο «άγιος Μάρτιν» [ο υποψήφιος των σοσιαλδημοκρατών για την πρωθυπουργία] έχει μια πραγματική δυναμική και όχι απλώς μια τάση. Από τον καιρό που εμφανίστηκε ως υποψήφιος, τα ποσοστά των σοσιαλδημοκρατών ανέβηκαν κατακόρυφα στα ιστορικά τους δεδομένα [λ.χ. 32%] και συναγωνίζονται με ίσες πιθανότητες την Μέρκελ.  Και σε μερικές δημοσκοπήσεις την ξεπερνούν[1]… Αυτές οι τάσεις δεν εκφράζουν μόνο την δυναμική του ατόμου, αλλά και την επιστροφή ψηφοφόρων από την αποχή μπροστά στη ρεαλιστική πιθανότητα, πια, μιας αριστερής κυβέρνησης. Και το νέο πλαίσιο αναφορών του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος υπάρχει και μια οικονομική διάσταση που αμφισβητεί τις μεταρρυθμίσεις Σρέντερ [του προηγούμενου σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργού που πιστώνεται και με νεοφιλελεύθερες επιλογές]..
Όμως, ο Σουλτς φαίνεται να εκφράζει μια ευρύτερη πρόταση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που τα τελευταία χρόνια εμφανιζόταν σαν δεκανίκι της χριστιανοδημοκρατικής δεξιάς. Με δεδομένη την πίεση από ακροδεξιές τάσεις, τα κόμματα της δεξιάς αναδιπλώνονται ρητορικά [όπως και στην Ολλανδία] και άρα η ευρωπαϊκή προοπτική φαίνεται, πια, εγκαταλειμμένη. Ιδιαίτερα με φόντο την αποχώρηση της Βρετανίας και την στάση του Τραμπ απέναντι στην Ευρώπη. Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυρία ευνοεί όντως μια σοσιαλδημοκρατική επιστροφή – και γιατί οι σοσιαλδημοκράτες δεν έχουν ρατσιστική πίεση από τα αριστερά [όπως τα κεντροδεξιά κόμματα], έχουν μια πιο συνεπή ευρωπαϊκή πολιτική και στρατηγική, και η οικονομική πολιτική ενός έστω αριστερού κεϋνσιανισμού, ίσως να είναι και η μόνη ελπίδα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος σήμερα..
Σε αυτό το πλαίσιο και ο Σουλτς και ο Ολάντ φαίνονται να ανοίγουν ένα δρόμο ενίσχυσης της αυτονόμησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ… Και στην Γαλλία το πλαίσιο είναι λιγότερο προβληματικό για τους σοσιαλιστές από ότι φαινόταν έχει πριν λίγους μήνες… Εκεί που φαινόταν ότι το παιχνίδι θα ήταν ένας μονόλογος της ακροδεξιάς [με την Λεπέν] και της δεξιάς [με τον Φιγιόν] ξαφνικά ένας τέως υπουργός του Ολάντ [πιο κεντρώος] ο Μακρόν φαίνεται να περνά στο δεύτερο γύρο, ενώ 4 και 5 [μετά την Λεπέν και τον Φιγιόν] ακολουθεί ο αριστερίζων υποψήφιος του σοσιαλιστικού κόμματος [και των πράσινων] και μετά ο υποψήφιος του Μετώπου της αριστεράς/ακροαριστεράς..





[1] Αλλα όπως φανηκε και από τις εκλογες την Κυριακη στο κρατιδιο της Saarland η ρευστοτητα είναι εμφανης – τα αριστερα κομματα εχασαν εδαφος ενώ κερδισε το κομμα της Μερκελ και η ακροδεξια. Υπαρχουν και τοπικες δυναμικες αφου οι παγγερμανικες δημοσκοπησεις δειχνουν μια αντιθετη ταση.