3 Απρ 2017

Δελτίο εποχής: μετά τον Αναστασιάδη ξεκινά και ο Ν. Παπαδόπουλος την προεκλογική, ενώ ο Λιλλήκας φαίνεται να κινείται προς μια νέα μετατόπιση/μεταμόρφωση. Στη Βουλή, η ντροπή της διαπλοκής των ΜΜΕ με την πολιτική εξουσία γίνεται πια εμφανής [κατάντησε το Δημόσιο φιλέτα ρουσφετιού για εξαγορά/καλόπιασμα όποιου έχει μια εβδομαδιαία εφημερίδα], ενώ ο παροξυσμός των απορριπτικών ΜΜΕ για το «δείπνο» Ακιντζή – Αναστασιάδη διευρύνει το χάσμα πραγματικότητας και θεάματος και αγγίζει, πια, τα όρια της κωμωδίας….



Την εβδομάδα που πέρασε είχαμε 3 αλληλοδιασταυρωμένες εξελίξεις /διαδικασίες: από την μια εμπεδώνεται, πια, η εικόνα υποψηφιότητας Νικόλα Παπαδόπουλου [και άρα είχαμε τη σχετική κωμική απόπειρα Λιλλήκα να υπενθυμίσει την παρουσία του], είχαμε επίσης τον απόλυτο, πια, εξευτελισμό των θεσμών με την πλειοψηφική έγκριση από τη Βουλή, του διορισμού της συζύγου εκδότη της Καθημερινής [και του σχετικού συγκροτήματος] στη θέση της.. επιτρόπου διοικήσεως [άμα έχεις σχέση με τα ΜΜΕ διορίζεσαι όπου νά’ ναι, ό,τι και να είσαι], και είχαμε και τις προετοιμασίες για δείπνο μεταξύ Ακιντζή-Αναστασιάδη. Η υστερία των απορριπτικών ΜΜΕ είναι ανάλογα κωμική με την παρέμβαση του Λιλλήκα, ενώ η συμπεριφορά του Αναστασιάδη δείχνει ότι, όπως ήταν πάντα, το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι οι εκλογές. Και οι απορριπτικοί μέχρι στιγμής τον χορεύουν στο ταψί. Και αυτός αναζητεί τρόπους να το παίζει και «έτσι» και «γιουβέτσι». Πρέπει και να τον πανικόβαλε πάλι ο Ακιντζή με την αναφορά του σε λύση.. μέχρι τον Ιούνιο…

Η υποψηφιότητα Νικόλα Παπαδόπουλου και η απόπειρα Λιλλήκα να κατασκευάσει το κλίμα φθοράς του 2012 με τον ίδιο σε ρόλο… Κάρογιαν
Μετά την κίνηση σχετικής σύγκλισης με την Θεοχάρους, ο Ν. Παπαδόπουλος κινήθηκε με μια νέα φιλική στάση προς τους «οικολόγους». Ο Περδίκης στη μόνιμη πόζα του να το παίζει παράγοντας, δεν δεσμεύτηκε μεν, αλλά το κλίμα φάνηκε να είναι θετικό. Είπαν οι «οικολόγοι» κατά τη διάρκεια του θεάματος που έστησε προηγουμένως ο Λιλλήκας, ότι διατηρούν ίσες αποστάσεις από τους υποψήφιους – αν και αυτό μάλλον είναι η προσωπική ανάγκη του Περδίκη να το παίζει μικρομεγαλος και να δίνει την εικόνα ότι …καθορίζει κάτι σαν παράγοντας. Μετά τον εξευτελισμό του με την υποκρισία για το επίδομα οδηγού [οπού φώναζε για τους άλλους και το έπαιρνε και ο ίδιος/το κόμμα του μουλωχτά] έχει ανάγκη από τέτοιες πόζες.. Και φυσικά, αν χαλάσει η εικόνα θα συνεχίσει να το παίζει «μα εγώ εν τζαι..». Αλλά, γενικώς, η άποψη του δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη επίδραση, αφού το κόμμα του, μάλλον αντλεί ψήφους θεαματικών δηλώσεων παρά συνειδητών απόψεων που θα ακολουθήσουν λ.χ. τις επιλογές του ό,ποιου Περδίκη.

Ενώ, λοιπόν, ο Ν. Παπαδόπουλος φάνηκε να ετοιμάζεται προσεκτικά και οργανωμένα για την συσπείρωση του Κέντρου [με άξονα, για την ώρα, τον απορριπτισμο], η απόπειρα για χαλάστρα ήρθε από τον Λιλλήκα. Ο Λιλλήκας μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε στο πολιτικό σκηνικό σαν ένας δεύτερος άξονας/φορέας του Τασσικού μετώπου. Φαίνεται, όμως, ότι τελικά η [απρόσμενη για τον Λιλλήκα;] επιτυχία του Ν. Παπαδόπουλου, τον σπρώχνει, πια, προς μια νέα μετατόπιση στην πολιτική του καριέρα – μάλλον προς τον ΔΗΣΥ αυτήν τη φορά. Ας δούμε τα δεδομένα γιατί σαν τάσεις ίσως να είναι και εκφραστικά των στρατηγικών του ΔΗΣΥ για τις εκλογές.

Η κίνηση του Λιλλήκα αρχικά φαινόταν κίνηση πανικού. Ο ίδιος φρόντισε να ανακοινώσει προκαταβολικά την υποψηφιότητα του, ουσιαστικά για να προλάβει και να μην μπει σε συζήτηση με τους υπόλοιπους του Κέντρου. Εν μέρει ίσως και πάλι [είναι χαρακτηριστική η βιογραφική του πορεία με «παρήλιον επιτυχίες» που σφραγίζονται από οδυνηρές αποτυχίες την τελευταία στιγμή – και επί Βασίλειου στις εκλογές του 1993, και επί Τάσσου το 2008] να βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδο τη στιγμή που είχε πιστέψει ότι το 25% του πρώτου γύρου των εκλογών του 2013 ήταν προσωπικό. Πήρε μια οδυνηρή διάψευση στις βουλευτικές, όπου έμεινε πολύ πιο κάτω από τις προσδοκίες του για διψήφιο ποσοστό, και τώρα ξαφνικά φάνηκε να διαπιστώνει ότι ο Νικόλας [τον οποίο ενδεχομένως να είχε υποτιμήσει σαν «μιτσίν» - με δεδομένο ότι είναι 44, ενώ ο Λιλληκας είναι στην περιοχή των 56-57] τα κατάφερε να συσπειρώσει και το ΔΗΚΟ και από ότι φαίνεται και το Κέντρο…
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η στρατηγική που χρησιμοποιείται για να φθαρεί μια τέτοια προοπτική είναι η προώθηση ατέρμονων συζητήσεων που δεν καταλήγουν και μετατρέπουν την εικόνα του Κέντρου σε κωμική. Το 2012, ο Λιλλήκας ωφελήθηκε από εκείνη τη φθορά, διότι ο ίδιος δεν συμμετείχε και όταν απέτυχε η προσπάθεια και η τότε ηγεσία του ΔΗΚΟ στήριξε Αναστασιάδη, οι μετέωροι απορριπτικοί στράφηκαν στον Λιλλήκα σαν ύστατη επιλογή. Και εκεί πήγε σαφώς και το τασσικό ΔΗΚΟ. Το οποίο, όμως, τώρα έχει δικό του υποψήφιο…

Ήταν μια κακή παράσταση εκ μέρους του Λιλλήκα. Έστειλε επιστολές στο στυλ «υπάρχω και εγώ». Μετά όταν του απάντησαν, ευγενικά, άρχισε να αναζητά τρόπο να οδηγήσει τη συζήτηση σε παράταση με κωμικές εισηγήσεις [όπως η υποψηφιότητα Αγγελίδη χωρίς να το ξέρει καν ο Αγγελίδης, η ξαφνική ιδέα να στηθούν κάλπες για υποψήφιους, ελπίζοντάς και πάλι ίσως σε ανατροπή των δεδομένων – αλλά και αποκαλύπτοντας το άγχος του]…

Με δεδομένο ότι ο Γ. Λιλλήκας δεν είναι ανόητος, δηλαδή καταλαβαίνει ότι δεν έχει πια ελπίδες, η κίνηση του θέτει και το ερώτημα προς ποιά κατεύθυνση θα στραφεί. Ήδη όπως φάνηκε και από τη διαφοροποίηση στελεχών του κόμματός του [που μάλλον μοιάζει με συγκυριακή συμμαχία, παρά με συγκροτημένη ομάδα ψηφοφόρων] δεν μπορεί καν να είναι σίγουρος, αν θα πάρει έστω και 5-6%, αν κατεβεί μόνος του. Όμως, υπάρχει και η στρατηγική του 1998, όταν οι του Κέντρου κατέβηκαν αυτόνομα και μετά, σαν σε ομοφωνία από πριν, στο δεύτερο γύρο στήριξαν Κληρίδη. Όπως φάνηκε και από την ατάκα του Κληρίδη μπροστά στις κάμερες [«ευχαριστώ για όλα Άκη» - και τότε ο Άκης Τσοχατζόπουλος ήταν μεγαλοπαράγοντας τόσο σε σχέση με την ΕΔΕΚ, όσο και με άλλους απορριπτικούς], αλλά και την κωμική στάση του Λυσσαρίδη [θυμήθηκε φαντασιώσεις «οικουμενικής»] μερικές υποψηφιότητες είχαν ως στόχο την διάσπαση του χώρου του Κέντρου [και ιδιαίτερα του ΔΗΚΟ] για να ευκολύνουν τον Κληρίδη.
Ο Λιλλήκας ενδεχομένως να κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Ίσως αυτό να σήμαινε και η στήριξη του στην υποψηφιότητα της κ. Λοττίδου, παρά το ότι φάνηκε να καταλαβαίνει το ρουσφετολογικό και μη αξιοκρατικό του όλου ζητήματος.[1] Και με δεδομένο ότι διατηρεί ένα δικτύου επαφών στα ΜΜΕ, μάλλον ο ίδιος διέρρεε την επίσης κωμική πληροφορία ότι ..θα τον στήριζε το ΑΚΕΛ για την προεδρία. Αν δει κάνεις τη συγκυρία τότε [φθινόπωρο του 2016] όταν ο Αναστασιάδης το έπαιζε μια διαπραγματεύσεις [«έτσι»] και μια φουστανέλα [«γιουβέτσι»] τότε η λειτουργία του Λιλλήκα ήταν χρήσιμη για να διατηρηθεί πειθήνια η στάνη των προβάτων του Πολίτη [ως ΜΜΕ αναφοράς] που θέλουν μεν λύση, αλλά έχουν ακόμα την εντύπωση [λόγω της προπαγάνδας του προεδρικού μέσω συγκεκριμένων ΜΜΕ] ότι και ο Αναστασιάδης ενδιαφέρεται πρωταρχικά για λύση – αντί για τις εκλογές που φαίνονται να είναι η πραγματική του εστίαση πια από το περασμένο φθινόπωρο. Οπότε, ρίχνοντας Λιλλήκα [ατεκμηρίωτα, αλλά δεν χρειάζονται και πολλά τεκμήρια η κατασκευή θεαμάτων] συγκρατείτο η μάζα των ψηφοφόρων της δεξιάς που θέλει λύση από τη στροφή σε άλλες επιλογές – το μήνυμα ήταν: το ΑΚΕΛ φλερτάρει με Λιλλήκα, άρα τί το κακό κανει ο καημένος ο Αναστασιάδης;. Και στο τέλος, αφού τα έκανε μάνταρα ο Αναστασιάδης, εφευρέθηκε και ο Κοτζιάς που μετατράπηκε από την ασημαντότητά του σε ..παράγοντα βαλκανικών διαστάσεων…

Η έγκριση του διορισμού της κ. Λοττίδου και η ντροπή της βουλής: τώρα πια είναι και χωρίς αιδώ το σκάνδαλο – άμα έχεις ΜΜΕ, σου δίνουν καρεκλά και ας μην έχεις καμία σχέση [ειδίκευση ή εμπειρία] με το θέμα της αρμοδιότητας…
Το ότι ο Αναστασιάδης δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας, έστω τυπικά, δημοκρατικός πολίτικος που σέβεται του θεσμούς [έστω και πάλι τυπικά] είναι γνωστό. Αλλά με δεδομένο ότι με μια σειρά θέματα κατάντησε και ο ίδιος πια ανέκδοτο [από το «δεσμεύομαι», στον Ρίκκο κοκ] θα περίμενε κανείς ότι, για λογούς έστω, πολιτικής επιβίωσης, θα προσπαθούσε να τηρήσει τα προσχήματα. Ο διορισμός της κ. Λοττίδου, όμως δείχνει πόσο αδύναμος είναι από την μια [ουσιαστικά φαίνεται ότι τον εκβίασαν και οι Λοττίδηδες, αφού έχει τον αντίπαλο τους ιδιοκτήτη ΜΜΕ, τον Χάσικο, στην κυβέρνηση] και ποσό χαμένος είναι στην νοοτροπία ότι το Δημόσιο είναι απλώς εκεί για να μοιράζονται ρουσφέτια και προνόμια. Το εντυπωσιακό είναι και πάλι συγκριτικό – υπήρχαν και προηγουμένως [συνήθως σε περιόδους διακυβέρνησης της δεξιάς -1960/74, 1993/2003- το φαινόμενο παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, αλλά υπήρχε συνήθως και μια εξελικτική ελπίδα].


Με τον Αναστασιάδη, η όλη υπόθεση φαίνεται να πηγαίνει πολύ πιο πίσω και από τη δεκαετία του 1960. Το όλο σκηνικό θυμίζει τις πελατειακές σχέσεις της δεκαετίας του 1920-30.. Έτσι, για να καλοκρατεί ένα συγκρότημα με εβδομαδιαία εφημερίδα έδωσε σε μια, άσχετη με το θέμα, δικηγόρο το πόστο της επιτρόπου διοικήσεως..
Το θέμα της διαπλοκής επί Αναστασιάδη έχει φτάσει σε τέτοιο αισχρό επίπεδο και είναι τόσο κραυγαλέο γιατί η κοινωνία, σε αντίθεση με τις εμμονές του Αναστασιάδη, και ίσως μερίδας της δεξιάς, δεν γύρισε πίσω ούτε στο 1960, ούτε στο 1920. Φαίνεται. Και η στιγμή της έκρηξης δεν θα σαρώσει μόνο τις πολιτικες μορφές, αλλά ενδεχομένως και τους μηχανισμούς που προσπαθούν για 4 χρόνια τώρα να συγκαλύπτουν αυτήν την θλιβερή κατάντια που διευρύνεται – τα ΜΜΕ..

Επί της ουσίας ο Αναστασιάδης αγόρασε την εύνοια μιας εβδομαδιαίας εφημερίδας. Αλλά ευρύτερα το ζήτημα της διαπλοκής θα είναι εμφανώς η υπόγεια ένα από τα βασικά, αν όχι το βασικό [αφού στο κυπριακό ο Αναστασιάδης, αν δεν νοιώσει πίεση από τους ψηφοφόρους της δεξιάς που θέλουν λύση, αλλά χειραγωγούνται ακόμα από ΜΜΕ, όπως ο Πολίτης που λειτουργεί πυροσβεστικά και κατευναστικά για τη διογκουμένη δυσφορία, δεν πρόκειται να κινηθεί] στην προεκλογική εκστρατεία.
Το ότι η Βουλή ενέκρινε οριακά τον διορισμό είναι θλιβερό, αλλα αξίζει να δει κανείς και τις ισορροπίες.. Το ΑΚΕΛ είχε θέσει από την αρχή ζήτημα. Με μια ενδιαφέρουσα κίνηση το ΔΗΚΟ εναντιώθηκε επίσης. Αλλά το ΔΗΚΟ είχε 3 αποχές – τους «καρογιαννικούς», όπως γράφτηκε, και τον Λεωνίδου που έρχεται από τον κύκλο του Ντίνου Μιχαηλίδη. Με δεδομένο ότι το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους φαίνεται ότι είχε σχέσεις με το εκδοτικό συγκρότημα Λοττίδη,[2] η επιρροή στους 2 λεμεσιανούς βουλευτές του ΔΗΚΟ έχει και τις δίκες της διαστάσεις. Αλλά δείχνει και τις προσβάσεις του ΔΗΣΥ και το ότι ο «καρογιαννικοί» μπορεί να παίζουν και ένα παιχνίδι εξυπηρετήσεων [Άλλωστε ο Κεννεβέζος, όπως και η Αθηνά Κυριακίδου, εξυπηρετηθήκαν πειθήνια από τον Αναστασιάδη και ο Κεννεβέζος είχε και την πρώτη εμπλοκή που θύμιζε διαπλοκή με το συγκρότημα Λοττίδη]. Η πιο ενδιαφέρουσα στήριξη της υποψηφιότητας για συναλλαγή του προεδρικού με το εκδοτικό συγκρότημα ήταν ο ..Λιλλήκας. Ο οποίος σε μια μόνο εβδομάδα έκανε δύο [συνειδητές ή μη]  κινήσεις για εξυπηρέτηση του προεδρικού – από την μια έστησε την κωμική παράσταση επιστολές για να υπονομεύσει την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου, ενώ από την άλλη, στήριξε στη Βουλή την υποψηφιότητα που ήθελε το προεδρικό. Αξιοσημείωτη και η αποχή της ΕΔΕΚ [ο Ευσταθίου με τις σχέσεις του δικηγορικού γραφείου του πατερά δήλωσε ότι θα ψήφιζε υπέρ, αλλά μετά επικαλέστηκε προσωπικό λόγο και έφυγε – ίσως γιατί τον ειδοποίησαν ότι δεν χρειάζονταν οι ψήφοι του ή ίσως και να κατάλαβε ότι θα τον κυνηγούσε στο μέλλον η ψήφος διαπλοκής] ..Ο ΔΗΣΥ τα κατάφερε οριακά – αλλά με το σπρώξιμο της ευνοίας ενός εκδοτικού οίκου. Δύσκολα, όμως, θα μπορεί πια να κυβερνήσει….

Και ξανά για δείπνο κοκ… Ποιός πιστεύει πια τον Αναστασιάδη…
Τα απορριπτικά ΜΜΕ, ιδιαίτερα η Σημερινή και τα πρωτοσέλιδα του Φιλελευθέρου στα έντυπα ΜΜΕ, πλησιάζουν πια το σημείο οπού το κωμικό δεν ξεχωρίζει από το σοβαρό. Την πρωταπριλιά λ.χ. η Σημερινή είχε σαν τίτλο ότι [άκουσον άκουσον] ο Ακιντζή είχε καταγγείλει στην ΕΕ το ψήφισμα της Βουλής για τις υπογραφές του 1950… Η πλακά είναι η αντιστροφή της λογικής – την στιγμή που ανακαλύπτουν [ή παραδέχονται] ότι όντως τελικά το όλο θέμα μεταφέρθηκε διεθνώς [και οι Τουρκοκύπριοι το έκαναν, όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο για ένα τέτοιο θέμα], και φυσικά οι ελληνοκύπριοι φάνηκαν να είναι αστεία κολλημένοι σε ένα χωρίς νόημα γεγονός, ή απλώς, η νυν κυβέρνηση να είναι αδύναμη να πάρει μια λογική απόφαση], το γεγονός ανακοινώνεται στο  κοινό του απορριπτικού εντύπου σαν κάτι εξωφρενικό… Ο Φιλελεύθερος και η απορριπτική αρχισυνταξία [και οι παραδαρμένοι σχολιογράφοι] ζουν τις δικές τους στιγμές κωμικών υστεριών. Μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση της πλειοψηφίας Βουλής να ψηφίσει την μεταφορά των κανονισμών στου υπουργείο [για να ακυρωθεί ντε φάκτο το ψήφισμα για το 1950], και δηλώθηκε από τους Τουρκοκύπριους ότι θα ξανακινούσαν οι διαδικασίες των συνομιλιών, ο Φιλελεύθερος ανακοίνωνε ότι έβαζαν «νέους ορους», τους οποίους φυσικά μόνο οι αρχισυντάκτες είδαν και πρόβαλαν…

Η κυπριακή απορριπτική δημοσιογραφία, όπως και η ρουσφετολογία του προεδρικού, κάνουν πια ένα μακροβούτι στο παρελθόν. Δεν έχει καν σημασία, πια, τί λέγεται ή γίνεται – πουλούν ένα αφήγημα που δεν έχει, πια, ανάγκη να βασίζεται στην πραγματικότητα. Και πάλι αυτό το χάσμα δεν είναι πρωτοφανές – αλλά το μέγεθος του, και διευρυμένο μέγεθος του το καθιστούν σημείο αναφοράς για μια αναδυομένη κρίση νομιμότητας. Μπροστά σε τόσα ψέματα το χάσμα πραγματικότητας και θεάματος γίνεται πια κραυγαλέο, ιδιαίτερα με άξονα το γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα του κοινού έχει πια μετακινηθεί προς την λύση και πληροφορείται από εναλλακτικές πηγές. Σε αυτό το πλαίσιο, τα κυρίαρχα ΜΜΕ φαίνονται να πολεμούν σε ένα πεδίο. όπου το βεληνεκές του σμικρύνεται καθώς διογκώνουν το μέγεθος της παραπλάνησης..






[1] Σαν συνεχεια εκεινης της πρακτικης θα μπορουσε να αναφερθει και η συνεντευξη στην Αληθεια την Κυριακη 2/4 – όπως και η προβολη της.
[2] Σε σχεση με την Καθημερινη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου