3 Απρ 2017

Η λύση του κυπριακού σαν ντε φάκτο διαδικασία από τα κάτω: Το κίνημα της επιστροφής – η λύση τζιαι η επιστροφή στα χέρια του λαού


Την περασμένη εβδομάδα η είδηση ότι ο τουρκικός στρατός μετακινείται από την Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας με προοπτική εντός τριών μηνών οι κάτοικοι του χωριού, μαρωνίτες και τουρκοκύπριοι να μπορούν να εγκατασταθούν και πάλι στο χωριό τους[1]. Η είδηση προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Σε μια μεγάλη μερίδα προκάλεσε ενθουσιασμό και ελπίδα, ενώ κάποιοι άλλοι μίλησαν για προδοσίες, εξύβρισαν και αντί για επιχειρήματα πρόβαλλαν διάφορα κοσμιτικά επίθετε επιπέδου πάτου χωρίς τρύπα.  Παρόλα αυτά, η σημειολογία και ο συμβολισμός της επιστροφής των Μαρινιωτών δεν παύει να υφίσταται. Και ως συμβολισμός είχε άμεσο αντίκτυπο και στην επιθυμία άλλων ομάδων.

Όπως καταγράφηκε στη Cyprus Mail, την Κυριακή, 2 Απριλίου 2017, οι Βαρωσιώτες ετοιμάζονται για συνέλευση σε ξενοδοχείο στη Λάρνακα για να προχωρήσουν αυτόβουλα στην εγκατάσταση στην πόλη των Βαρωσίων[2]. Παρόλο που στη συγκεκριμένη εφημερίδα παρουσιάζεται ως συνάντηση των υποστηρικτών του Αντρέα Λόρδου, προσφάτως υποψήφιου δημάρχου Αμμοχώστου, ο οποίος δεν κατάφερε να εκλεγεί, εντούτοις δεν εστιάζει εξίσου στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη συγκέντρωση, μπορεί να προωθείται από την «οικογένεια Λόρδου» - όπως αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο- αλλά οι κινήσεις για αποκατάσταση και ανοικοδόμησης της πόλης της Αμμοχώστου χρονολογούνται και πριν από τις δημοτικές εκλογές και πριν από την υποψηφιότητα του κ. Λόρδου, ενώ έπονται της προοπτικής επανεγκατάστασης των Μαρινιωτών.
Ιστορικό πλαίσιο των ντε φάκτο παρεμβάσεων ενάντια στον διαχωρισμό: το κίνημα occupy στην Νεκρή Ζώνη το 2011

Οι δύο αυτές δράσεις/ επιδιώξεις δεν μπορούν να ειδωθούν έξω από το πλαίσιο, αλλά και το δρόμο που άνοιξε πριν από μερικά χρόνια η πρωτοφανής τότε κίνηση ακτιβιστών να εγκατασταθούν στην νεκρή ζώνη στην περιοχή των οδοφραγμάτων της Οδού Λήδρας, βιώνοντας τη λύση για αρκετούς μήνες πριν εκδιωκθούν. Το κίνημα της κατάληψης της Νεκρής Ζώνης (occupy Buffer Zone Movement) ξεκίνησε σαν μια δράση διαμαρτυρίας στις 15 Οκτωβρίου του 2011 που κατέληξε στην 19 Νοεμβρίου 2011 στην κατάληψη της Νεκρής Ζώνης, όταν ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, υπό το πνεύμα των τότε κινημάτων Occupy που κατέλαβαν τον κόσμο ξεκινώντας από την Γουώλ Στρητ, κατέλαβαν την Νεκρή Ζώνη επιδιώκοντας να προωθήσουν την συνειδητοποίηση ότι το Κυπριακό, ως πρόβλημα δεν είναι παρά ένα από τα πολλά συπτώματα του παγκόσμιου συστήματος. Οι ακτιβιστές – καταληξίες της Νεκρής Ζώνης τόνιζαν τότε τη διασύνδεση μεταξύ της δημιουργίας και εξέλιξης του κυπριακού με τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντας που συνδέονται με το διεθνές στάτους κβο. Το Κίνημα Κατάληψης της Νεκρής Ζώνης πέρασα τα γεωγραφικά σύνορα της Κύπρου με αναφορές στους Times of Malta για παράδειγμα που το χαρακτήριζαν εμπνευσμένο κίνημα για την  επανένωση της Κύπρου[3] και στην Παροικιακή του Λονδίνου[4]. Κατά τη διάρκεια της κατάληψης είχαν διοργανωθεί πολιτιστικές εκδηλώσεις, ποιητικές και μουσικές βραδιές, καλλιτεχνικά εργαστήρια, δημιουργήθηκε διαδικτυακός ραδιοσταθμός και γενικότερα απετέλεσαν ίσως τους πρώτους ανθρώπους που βίωσαν πραγματικά τη λύση, όπως ήταν και ένα από τα συνθήματά τους.



Ο νέος κύκλος παρεμβάσεων του 2017
Μπορεί οι ακτιβιστές να εκδιώχθηκαν βία από την νεκρή ζώνη, στις 6 Απριλίου του 2012, η παρακαταθήκη όμως που άφησε το Κίνημα, παραμένουν και όπως φαίνεται εντείνεται. Τους τελευταίους μήνες οι δράσεις παρέμβασης στην νεκρή ζώνη αυξήθηκαν αριθμητικά και σε συχνότητα, με πιο πρόσφατες το πάρτυ επανένωσης που πραγματοποιήθηκε στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας στις 11 Νοεμβρίου 2016, κατά το οποίο δεκάδες άτομα εγκαταστάθηκαν μεταξύ των δύο οδοφραγμάτων και πρόσφεραν κρασία και ζιβανίας στους διερχόμενους προωθώντας ένα μήνυμα ειρήνης, επανένωσης και συμφιλίωσης[5].


Είχε ακολουθήσει το δικοινοτικό πικ-νικ στην νεκρή ζώνη μια μόλις μέρα πριν από την εκδήλωση που διοργάνωσαν πέραν των 120 οργανώσεων στο γήπεδο της Τσεττίν Καγιά [6]



Λίγο αργότερα, έκανε την εμφάνισή του ο «πιο γλυκός καφές στην νεκρή ζώνη» όταν τρεις ακτιβιστές στις 19 Φεβρουαρίου 2017 μετακίνησαν βαρέλια και σάκκους γεμάτους άμμο και κάτω από ένα δέντρο ήπιαν καφέ





Μερικές μόνο μέρες αργότερα, στο πλαίσιο της θεσμοθετημένης πλέον κινητοποιήσης για μια Αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία, διαδηλωτές εισήλθαν στην Νεκρή Ζώνη, όπου παρέμεινα για δύο περίπου ώρες[7]



Συνεπώς, οι δύο νέες κινήσεις στην Αγία Μαρίνα και στην Αμμόχωστο, αποτελούν απόρροια των συνεχών δράσεων αμφισβήτησης της ίδιας της νεκρής ζώνης. Πολίτες πλέον, αντιλαμβανόμενοι ότι η πολιτική βούληση πόρρω απέχει από τη βούληση του λαού για λύση και επανένωση προχωρούν, πλέον έμπρακτα στην αμφισβήτηση στρατών και του διαχωρισμού, δημιουργώντας την προοπτική να «ζήσουν τη λύση».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου